Organizowanie Społeczności Lokalnej (OSL) – odwołujący się do założeń aksjonormatywnych komunitaryzmu model środowiskowej pracy socjalnej pozwalający w praktyce, systemowo podejmować działania aktywizujące i usamodzielniające, pomagające osobom wykluczonym i całym społecznościom na nowo włączyć się do życia społecznegoOrganizowanie Społeczności Lokalnej, O organizowaniu społeczności lokalnejpraca zbiorowa, Model środowiskowy pracy socjalnej / organizowania społeczności lokalnej, Instytut Spraw Publicznych, Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej, Centrum Rozwoju Zasobów Ludzkich, Warszawa, 2014, s.9,12 .
Model został przygotowany przez Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej oraz Instytut Spraw Publicznych. Zakłada, że sama pomoc finansowa dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej jest niewystarczająca, a poprawienie ich kompetencji jest możliwe w drodze aktywizacji potencjału własnego mieszkańców danego rejonu (społeczności lokalnej).
Model odpowiada założeniom ustaw oraz dokumentów regulujących funkcjonowanie obszaru pomocy społecznej. Zakłada, że pomoc musi zostać oparta na zmianach w lokalnych społecznościach, w których żyją osoby doświadczające problemów. Postuluje zmiany także w strukturze organizacyjnej ośrodków pomocy społecznej oraz nowatorskie podejście do strategicznych dokumentów formułowanych na poziomie gmin. Zakłada wypracowanie zmian w materii prawa, które reguluje funkcjonowanie systemu pomocy społecznej. Reorganizuje też rolę pracownika socjalnego, który nie ma być „rozdawcą pieniędzy”, ale animatorem, mediatorem i politykiem społecznym. Organizatorzy społeczności lokalnych w terenie pracować mają z całymi społecznościami, a zwłaszcza z tymi ich częściami, które są najbardziej zmarginalizowane. Jednostki mają się stać partnerami w działaniach, a nie klientami pomocy, grupy zaś z odbiorców pomocy mają się przeistoczyć w środowiska będące w stanie własnymi siłami przezwyciężać trudności. Rolą organizatora ma być wspieranie w tych działaniach, aż do czasu uzyskania przez społeczności zdolności samodzielnego funkcjonowania. W myśl modelu istotne jest również takie zorganizowanie społeczności, by zaistniałe wcześniej, jak i nowe problemy nie nawracały w przyszłości. W procesie budowane są sieci współpracy oraz różnego rodzaju struktury lokalne, które wspierają rozwój danych społeczności.
Zobacz też Model ABCD rozwój społecznościowy oparty na zasobach aktywizacja partycypacyjna uczenie się poprzez miasto
Przypisy
Kategoria:Makrosocjologia Kategoria:Metody i formy pracy socjalnej