Grzech wewnętrzny – chrześcijańska idea, która głosi iż grzech może zostać popełniony nie tylko poprzez widoczne uczynki, ale także wewnętrzną aktywność umysłu nie manifestującą się w świecie zewnętrznym. Myślozbrodnie są tak stare jak stara jest historia herezji, ale wystąpienie ruchów reformacyjnych w XVI wieku zaowocowało zwołaniem przez Kościół katolicki soboru w Trydencie (Sesja XIV, rozdział V). Sesja ta powtarzając, że wszystkie grzechy śmiertelne muszą zostać wyznane, wyróżniła także nie wypowiedziane, które „czasem poważniej ranią duszę i są bardziej niebezpieczne niż grzechy otwarcie popełnione”.
Kościół katolicki wyróżnia trzy rodzaje grzechów wewnętrznych: delectatio morosa – czerpanie przyjemności z grzesznych myśli lub myślenie o nich bez wyraźnej chęci ich popełnienia; gaudium – trwanie w samozadowoleniu z grzechów właśnie popełnionych; desiderium – grzeszne pragnienia.
Cytaty z Pisma Świętego A Ja wam powiadam: Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa. Mt 5,28 Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, poddając was swoim pożądliwościom. Rz 6,12
Przypisy
Kategoria:Grzechy według chrześcijaństwa Kategoria:Prawo kanoniczne