mały|240px|Posiedzenie Tymczasowej Rady Stanu, Stefan Dziewulski siedzi pierwszy z lewej mały|240px|Grób Stefana Dziewulskiego na cmentarzu Powązkowskim Stefan Dziewulski (ur. 4 września 1876 w Warszawie, zm. 10 marca 1941 tamże) – polski prawnik, ekonomista i wykładowca akademicki. Redaktor i wydawca czasopism „Ekonomista” i „Prawo i Ekonomia”, profesor Wolnej Wszechnicy Polskiej, przywódca Ligi Państwowości PolskiejJerzy Z. Pająk, Historia placówki werbunkowej Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego w Radomiu według Stanisława Radonia, [w:] „Między Wisłą a Pilicą”, 2004, t. 5, s. 339..
Życiorys Urodził się w 4 września 1876 w Warszawie. Jego rodzicami byli przyrodnik Eugeniusz Klemens Dziewulski (1842–1889) i Aniela z domu Krauze. Jego braćmi byli fizyk Wacław Michał Dziewulski oraz astronom Władysław Dziewulski (1878–1962), obaj profesorowie Uniwersytetu Wileńskiego.
W latach 1903–1928 był redaktorem i wydawcą czasopisma „Ekonomista”, następnie do 1930 – „Prawa i Ekonomii”. Był również założycielem i pierwszym sekretarzem Towarzystwo Ekonomistów i Statystyków Polskich.
Po ukończeniu studiów otworzył prywatną praktykę adwokacką, zajmował się m.in. obroną więźniów politycznych.
Ożenił się z Antoniną z Natansonów. Miał z nią syna, Stanisława (1906–1990) – urbanistę, oraz córkę Marię (1909–2006) – kompozytorkę i teoretyczkę muzyki. W 1909 zakupił w Warszawie podniszczony Pałacyk księcia Lubomirskiego, i w roku następnym w jego miejscu wystawił okazałą willę zwaną współcześnie Pałacykiem Dziewulskich. Również w 1909 jego żona zakupiła majątek Sanniki, w którym małżeństwo gruntownie przebudowało tamtejszy pałac według projektu Henryka Marconiego.
W okresie poprzedzającym I wojnę światową znalazł się w kręgu naukowców skupionych wokół Marcelego Handelsmana, a w czasie wojny prawdopodobnie był także członkiem Ligi Państwowości Polskiej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przez pewien czas pełnił urząd podsekretarza stanu, kierował także Ministerstwem Skarbu Państwa i Ministerstwem Pracy i Polityki Socjalnej. W ramach Głównego Urzędu Statystycznego stworzył Wydział Statystyczny, a także Wydział Asekuracyjny, który z czasem przekształcono w Powszechny Zakład Ubezpieczeń Wzajemnych, prekursora dzisiejszego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń. W 1927 uzyskał profesurę Wolnej Wszechnicy Polskiej, gdzie do 1939 wykładał historię doktryn ekonomicznych.
Zmarł 10 marca 1941 w Warszawie. Pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 35-1-10,11).
Bibliografia podmiotu Dziewulski był autorem licznych prac, tak naukowych, jak i popularyzatorskich, dotyczących historii ekonomii, historii ruchu spółdzielczego oraz aktualnej polityki gospodarczej Polski. Napisał także cykl rozbudowanych biogramów polskich i zagranicznych ekonomistów, publikowany na łamach Ekonomisty oraz w formie książkowej. Był także redaktorem i wydawcą pierwszego tomu monografii na temat historii Warszawy, wydanej w 1913 roku. Opublikował m.in.: Polska myśl ekonomiczna na Wszechnicy Wileńskiej (1920), Polska szkoła ekonomiczna (1927), Linie wytyczne polityki gospodarczej Polski (1930), Wykłady z ekonomii politycznej (1930)
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (30 kwietnia 1927)M.P. z 1927 r. nr 100, poz. 245 „za zasługi położone na polu społecznem i ekonomicznem”.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Ligi Państwowości Polskiej Kategoria:Kierownicy ministerstw Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego 1917–1918 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy ekonomiści Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wolnej Wszechnicy Polskiej Kategoria:Zmarli w 1941