Rodzimowierstwo germańskie (rzadziej starowierstwo germańskie lub germańskie neopogaństwo) – religia neopogańska, przez religioznawców klasyfikowania jako nowy ruch religijny. Opiera się na przedchrześcijańskich wierzeniach i mitologii ludów germańskich z epoki żelaza i wczesnośredniowiecznej Europy. W celu rekonstrukcji poprzednich systemów wierzeń rodzimowierstwo germańskie wykorzystuje istniejące dowody historyczne, archeologiczne i folklorystyczne, chociaż podejścia do tego materiału znacznie się różnią.
Rodzimowierstwo germańskie nie ma jednolitej teologii i jest zazwyczaj politeistyczne, koncentrując się na panteonie bóstw z przedchrześcijańskiej Germańszczyzny. Przejmuje on kosmologiczne poglądy z tych religii, w tym animistyczny pogląd na kosmos, w którym świat przyrody jest przepełniony duchami. Bóstwa i owe duchy honoruje się w ofiarnych obrzędach zwanych blot, w których ofiaruje się im żywność i libacje. Często towarzyszy im symbel – akt ceremonialnego wznoszenia za bogów i boginie toastów napojem alkoholowym. Niektórzy praktykujący również angażują się w rytuały mające na celu wywołanie odmiennego stanu świadomości oraz wizji, zwłaszcza seiðr i galdr, z zamiarem zdobycia mądrości i porad od bóstw. Chociaż wielu pojedynczych wyznawców wyznaje religię samotnie, członkowie społeczności rodzimowierców germańskich często gromadzą się w małych grupach, zwanych zwykle kindreds (rodziny/klany) lub hearths (domy), w celu wykonywania obrzędów na świeżym powietrzu lub w specjalnie wybudowanych budynkach. Systemy etyczne rodzimowierców germańskich kładą szczególny nacisk na honor, osobistą uczciwość i lojalność, podczas gdy wierzenia dotyczące życia pozagrobowego różnią się i rzadko są akcentowane.
Centralny podział w obrębie rodzimowierstwa germańskiego dotyczy kwestii rasy. Niektóre grupy przyjmują „uniwersalistyczną” perspektywę, przyjmują, że religia jest otwarta dla wszystkich, niezależnie od tożsamości etnicznej lub rasowej, inne zaś zakładają podejście rasistowskie (ang. racialism) – nazywane w ramach społeczności „narodowym” – widząc rodzimowierstwo germańskie jako religię nierozerwalnie związaną z rasą germańską, która powinna być zarezerwowana wyłącznie dla osób pochodzenia północnoeuropejskiego. Niektórzy narodowi rodzimowiercy germańscy idą dalej, łącząc religię z wprost rasistowskimi i supremacjonistycznymi poglądami. Chociaż termin „rodzimowierstwo germańskie” (ang. Heathenry) jest używany powszechnie do opisu religii jako całości, wiele grup preferuje odmienne formy identyfikacji, mając na względzie swój regionalizm oraz stosunek do kwestii rasowych. Podczas gdy niektóre grupy wyznawców skandynawskich bóstw używają nazwy Ásatrú lub Forn Sed, ci, którzy przyjmują perspektywy narodowe, preferują częściej terminy odynizm, wotanizm lub odalizm.
Początki religii leżą w dziewiętnasto- i wczesnodwudziestowiecznym ruchu romantycznym, który sławił przedchrześcijańskie wierzenia społeczności germańskich. W tym okresie organizowane były grupy czcicieli germańskich bogów w Niemczech i Austrii; stanowiły one części ruchu volkistowskiego i zazwyczaj wykazywały rasistowską interpretację religii, co poskutkowało upadkiem ruchu po przegranej hitlerowskich Niemiec w II wojnie światowej. W latach siedemdziesiątych pojawiły się nowe grupy rodzimowierstwa germańskiego w Europie i Ameryce Północnej, rozwijając się w formalne organizacje w celu promowania swojej wiary. W ostatnich dziesięcioleciach ruch rodzimowierstwa germańskiego był przedmiotem badań akademickich badaczy działających w dziedzinie studiów pogaństwa. Aktywne wspólnoty wyznawców istnieją w Europie, Ameryce Północnej i Australazji.
Definicja thumb|upright|Zewnętrzny ołtarz w trakcie obchodów Jul 2010 w Göteborgu, w Västergötlandi. Religioznawcy klasyfikują rodzimowierców germańskich jako nowy ruch religijny, a dokładniej jako rekonstrukcjonistyczną formę współczesnego pogaństwa. Rodzimowierstwo germańskie jest „ruchem ożywienia i/lub reinterpretacji we współczesności praktyk i światopoglądów przedchrześcijańskich północnej Europy Północnej (lub, w szczególności, kultur germańskojęzycznych)”.
Praktykujący starają się ożywić owe minione systemy wierzeń, wykorzystując historyczne materiały źródłowe. Do źródeł historycznych należą staronordyckie teksty ze Skandynawii i Islandii, takie jak Edda prozaiczna i Edda poetycka, teksty staroangielskie, jak Beowulf, i teksty średnio-wysoko-niemieckie, takie jak Nibelungenlied. Niektórzy rodzimowiercy germańscy przyjmują również koncepcje oparte na znaleziskach archeologicznych przedchrześcijańskiej północnej Europy oraz na udokumentowanych baśniach i folklorze z późniejszych okresów w historii Europy. Źródła tekstowe pozostają jednak problematyczne w kontekście „rekonstrukcji” predchrześcijańskich systemów wierzeń, ponieważ zostały one napisane przez chrześcijan i traktują o religii przedchrześcijańskiej w sposób fragmentaryczny i stronniczy. Antropolog Jenny Blain charakteryzuje rodzimowierstwo germańskie jako „religię zbudowaną z wybrakowanego materiału”, podczas gdy religioznawca Michael Strmiska opisuje owe wierzenia jako „przesiąknięte niepewnością i zamieszaniem historycznym”, tym samym charakteryzując je jako ruch postmodernistyczny.
Sposoby, w jaki rodzimowiercy germańscy wykorzystują materiały historyczne i archeologiczne, różnią się; niektórzy próbują jak najdokładniej zrekonstruować minione wierzenia i praktyki, podczas gdy inni otwarcie eksperymentują z tymi materiałami i wprowadzają nowe elementy. Niektórzy przykładowo dostosowują swoje praktyki do „niezweryfikowanej gnozy osobistej” (UPG), którą zdobyli dzięki doświadczeniom duchowym. Inni przejmują koncepcje pochodzące z zachowanych w innych częściach świata religii etnicznych, jak również z nowoczesnych religii politeistycznych, takich jak hinduizm i religie afroamerykańskie, wierząc, że pomaga to budować duchowy światopogląd zbliżony do tych, które istniały w Europie przed chrystianizacją. Niektórzy praktykujący, podkreślający podejście oparte wyłącznie na źródłach historycznych i archeologicznych, krytykują takie postawy, ośmieszając tych, którzy je praktykują używając pejorawnego określenia „neorodzimowierca” (ang. Neo-Heathen). thumb|left|Obrzęd przeprowadzany na szczycie góry, Reykjavík 2009
Niektórzy rodzimowiercy germańscy poszukują wspólnych elementów, znajdywanych na przestrzeni całej Germańszczyzny w epoce żelaza i wczesnego średniowiecza, wykorzystując je jako podstawę dla swoich współczesnych przekonań i praktyk. Z kolei inni czerpią inspirację z wierzeń i praktyk dotyczących określonego obszaru geograficznego i okresu chronologicznego dotyczącego Germańszczyzny, jak na przykład anglosaskiej Anglii czy wikińskiej Islandii. Niektórzy wyznawcy posiadają głęboki zasób wiedzy na temat specyfiki społeczeństwa północnoeuropejskiego w okresie epoki żelaza i wczesnego średniowiecza, chociaż większość praktykujących zdobywa informacje o przedchrześcijańskiej przeszłości przede wszystkim z literatury fikcyjnej i popularnych wyobrażeń dotyczących mitologii nordyckiej. Niektóre odłamy ruchu rodzimowierców germańskich utrwalają błędne wyobrażenia o przeszłości. Wiele wyraża romantyczny ogląd na kulturę nordycką; socjolog religii Jennifer Snook zauważa, że wielu praktykujących „wsłuchuje się w dumną, anachroniczną i nieskazitelną wizję epoki przodków i bohaterów”.
Antropolog Murphy Pizza sugeruje, że rodzimowierstwo germańskie można rozumieć jako przykład „tradycji wynalezionej”, który to termin zaproponował Eric Hobsbawm. Jak zauważa religioznawca Fredrik Gregorius, rodzimowiercy często negatywnie odnoszą się do określania ich mianem wyznawców współcześnie wynalezionej „nowej religii”, i mimo że „nie istnieje w żadnym sensie ciągłość” między rodzimowierstwem germańskim a przedchrześcijańskimi systemami wierzeń ludów germańskich, preferują oni opisywanie ich wierzeń jako „tradycyjnej wiary. Wielu wyznawców unika używanego przez uczonych, opartego na perspektywie etic terminu „rekonstrukcjonizm”, do opisu ich praktyk religijnych. Wolą oni używać terminu „religia pierwotna”, w analogii do tradycyjnych systemów wierzeń ludów pierwotnych tubylczych. Odwołując się do poczucia pierwotności, wielu rodzimowierców, w szczególności w Stanach Zjednoczonych, usiłuje przedstawiać się jako ofiary średniowiecznego, chrześcijańskiego kolonializm i imperializmu. Snook, Thad Horrell i Kirsten Horton wskazują, że przyjmując taką postawę, rodzimowiercy ci pomijają fakt, że większość z nich należy do rasy białej, czyli są członkami tej samej społeczności etnicznej, która wdrażała i czerpała korzyści z imperialistycznej i kolonialnej polityki skierowanej przeciwko tubylczym, rodzimym ludom w Amerykach i na innych kontynentach.
Terminologia Nie istnieje żadna centralna władza religijna, mogąca narzucić określoną terminologię opisującą wszystkich wyznawców. W związku z tym różne grupy rodzimowierców germańskich używają różnych słów, aby opisać zarówno swoją religię, jak i siebie samych, przy czym terminy te często mówią o ich przekonaniach społeczno-politycznych, jak również o konkretnym germańskim regionie przedchrześcijańskiej Europy, z którego czerpią inspirację.
Badacze religii zwykle preferują terminy Heathenry i Heathenism do jej opisywania, ponieważ określenia te „obejmują wszystkie odmiany” ruchu. Termin ten jest najczęściej używany przez praktykujących w Wielkiej Brytanii, przy rosnącym zastosowaniu w Ameryce Północnej i poza nią. Terminy te opierają się na słowie heathen, które było używane przez wczesnośredniowiecznych chrześcijańskich pisarzy do opisywania niechrześcijan w germańskiej Europie; używając go, praktykujący starają się przejąć je od chrześcijan jako formę samookreślenia. Wielu praktykujących opowiada się za określeniem Heathen (pol. rodzimowierca) zamiast Pagan (pol. poganin), ponieważ ta pierwsza nazwa pochodzi z języków germańskich, podczas gdy poganin wywodzi się z łaciny. thumb|upright|left|Święte miejsce wyznaczone naokoło grawerowanego drewnianego słupa, Shropshire, Anglia
Kolejnym pojęciem używanym w niektórych kontekstach akademickich jest germańskie neopogaństwo, niemniej jednak jest to „sztuczne określenie” wykreowane przez uczonych, z niewielkim zastosowaniem wśród samych rodzimowierców germańskich. W ramach alternatywy Blain zasugerował użycie północnoeuropejskiego pogaństwa jako nadrzędnego terminu naukowego dla ruchu, choć Strmiska zauważyła, że obejmuje on również praktykujących inspirowanych przez systemy wierzeń fińskich i słowiańskich społeczności Północno-Wschodniej Europy. Wyróżnił on współczesne nordyckie pogaństwo, aczkolwiek przyjął, że termin ten wyklucza tych rodzimowierców, którzy są szczególnie inspirowani przez systemy przedchrześcijańskich wierzeń nienordyckich społeczności germańskich, na przykład Anglosasów i Gotów.
Inną nazwą wiary jest islandzkie Ásatrú, co tłumaczy się jako „lojalność wobec Asów” – Asowie/Azowie są podgrupą bóstw w mitologii nordyckiej. Nazwa ta jest częściej używana w Ameryce Północnej; praktykujących określa się jako Asatruer. Ten termin jest preferowany przez praktykujących skupiających się na nordyckich bóstwach Skandynawii, choć problematycznym jest to, jak wielu samoidentyfikujących się Asatruer czci bóstwa i istoty inne niż Æsir, takie jak Wanowie, walkirie, elfy i krasnoludy. Chociaż początkowo było to popularne określenie wśród wyznawców i akademików, stosowanie nazwy Ásatrú osłabło wraz z upływem czasu.