Montreal Manic – kanadyjski klub piłkarski z Montrealu w prowincji Quebec. Drużyna występowała w lidze NASL, a jego domowym obiektem był Stadion Olimpijski, natomiast halowa drużyna swoje mecze domowe rozgrywała w hali Forum de Montréal. Zespół istniał w latach 1981–1983.
Historia Klub został założony w 1981 roku jako kontynuator tradycji Philadelphia Fury i jest drugim po Montreal Olympique klubem piłkarskim w tym mieście. W sezonie 1981 klub zajął 2. miejsce w Dywizji Wschodniej i awansował do fazy play-off, gdzie w pierwszej rundzie wygrał rywalizację z Los Angeles Aztecs (5:3, 2:3, 2:1 pd.) i awansował do ćwierćfinału, w którym przeciwnikiem klubu był Chicago Sting, który wygrał rywalizację (3:2, 2:4, 2:4) i awansował do półfinału. Podczas pierwszego meczu tej rywalizacji, 2 września 1981 roku, padł rekord frekwencji na meczach klubu, 58 542 widzówLes anciens du Manic appuient l’Impact [data dostępu: 2012-02-16] .
W sezonie 1982 klub również zajął 2. miejsce w Dywizji Wschodniej i awansował do fazy play-off, gdzie zespół odpadł już w pierwszej rundzie po porażce w rywalizacji z Fort Lauderdale Strikers (3:2 pd., 0:1 pd., 1:4), jednak sezon 1983 był najlepszym w historii, najpierw po porażce 4:5 pod dogrywce z Tampa Bay Rowdies zespół zdobył halowe wicemistrzostwo ligi NASL, a następnie zajął 4. miejsce w Dywizji Wschodniej i awansował do fazy play-off, gdzie przeciwnikiem w pierwszej rundzie był naszpikowany gwiazdami New York Cosmos, w którym to zespół z Montrealu wygrał rywalizację (2:3, 0:1 – k. 2:3), co byłą największą sensacją rozgrywek, jednak w półfinale zespół przegrał rywalizację z późniejszym triumfatorem Soccer Bowl, Tulsą Roughnecks (1:2, 1:0, 0:3) i odpadł z rozgrywek. Po zakończeniu sezonu 1983 klub został rozwiązany.
Bilans sezonów 1982 i 1983 wynosił 7 mln USD strat. Według prezesa klubu, Rogera Samsona przyczyną kłopotów finansowych były: zła jakość stadionu, zbyt wysokie ceny czynszów, zbyt niskie zyski z koncesji Montreal Expos, brak umów telewizyjnych i zbyt niska frekwencja na meczach zespołuManic Depression [data dostępu: 2015-10-14] . Natomiast historyk północnoamerykańskiej piłki nożnej, Dave Wangerin, zasugerował, że winę za rozwiązanie klubu ponosi jego właściciel, browar Molson Brewery.
Sezon po sezonie Sezon Liga Faza zasadnicza Playoff Śr. frekwencja M Z R P Pkt Miejsce 1981 NASL 32 15 0 17 141 2.miejsce, Dywizja Wschodnia Ćwierćfinał 23 704 1981/1982 Halowa NASL 18 9 0 9 – 1.miejsce, Dywizja Wschodnia Pierwsza runda 1982 NASL 32 19 0 13 159 2.miejsce, Dywizja Wschodnia Pierwsza runda 21 348 1983 Halowa NASL 8 5 0 3 53 1.miejsce, Grand Prix Finał 6 972 1983 NASL 30 12 0 18 124 4.miejsce, Dywizja Wschodnia Półfinał 9 910
Osiągnięcia Halowa NASL Halowe wicemistrzostwo NASL: 1983
Nagrody indywidualne Król strzelców halowego NASL 1983: Dale Mitchell
Bramkarz halowego NASL 1983: Mehdi Cerbah
Obrona halowego NASL 1983: Mehdi Cerbah
Jedenastka Sezonu NASL 1981: Gordon Hill
Jedenastka Dublerów Sezonu NASL 1983: Frantz Mathieu Jedenastka sezonu halowego NASL 1982: Gordon Hill
Canadian Soccer Hall of FameHall of Fame 2001: Gerry Gray 2002: Dale Mitchell 2008: John McGrane 2014: Carmine Marcantonio
US Soccer Hall of FameUS Soccer Hall of Fame Membership 2003: Alan Willey 2007: Bobby Smith
Indoor Soccer Hall of FameHall Of Fame Classes 2012: Victor Nogueira 2013: Brian Quinn 2014: Dale Mitchell
Trenerzy 1981–1982: Eddie Firmani 1982: Pierre MindruSports New York Times [data dostępu: 1982-09-10] Thursday’s Sports Transactions [data dostępu: 1982-09-09] 1983: Andy Lynch
Piłkarze
Zobacz też Montreal Olympique Montreal Impact Philadelphia Fury
Przypisy
Linki zewnętrzne Montreal Manic w bazie NASL Montreal Manic w bazie FunWhileItLasted.net
Kategoria:Nieistniejące kanadyjskie kluby piłkarskie Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 1981 Kategoria:Kluby piłkarskie rozwiązane w 1983 Kategoria:Sport w Montrealu