Bolesław Nawrocki (ur. 8 czerwca 1877 w Łodzi, zm. 4 lipcaWg nekrologu rodziny w: „Kurier Popularny” (Łódź), 6 VII 1946, nr 184, s. 5; na pomniku widnieje data 5 lipca 1946 w Pabianicach) – polski malarz.
Życiorys Początkowo uczęszczał na lekcje rysunku u Wojciecha Gersona, następnie, w 1895, wyjechał do Monachium gdzie przez dwa lata uczęszczał do akademii Johanna Caspara Hertericha. Po powrocie z Monachium przez dwa miesiące pobierał lekcje w Krakowie u Leona Wyczółkowskiego, następnie wyjechał do Paryża, studiując w Académie Julian, w Académie Vitti i w Académie Colarossi oraz prowadząc (do 1907) własną pracownię malarską. Po powrocie do Polski zajmował się działalnością dydaktyczną, mieszkał w Warszawie i Poznaniu, prowadził szkołę malarstwa w Łodzi. Ostatecznie, w 1932 r., wykupił rodzinny dom w Pabianicach (obecnie ul. B. Nawrockiego 78), gromadząc tam bogate zbiory sztuki a w latach 1930–1938 prowadził szkołę rysunku i malarstwa. Swoje prace wystawiał w Paryżu, Bordeaux, towarzystwie „Zachęta”, na indywidualnych wystawach w Krakowie (1909 i 1926), Poznaniu (1926), Pabianicach (1930, 1933 i 1939).
Tworzył kompozycje symboliczne, pejzaże, portrety (Armanda Clementa Fallieresa i Gastona Doumerque’a, Stanisława Wojciechowskiego, Ignacego Paderewskiego, Franciszka Kleeberga), obrazy ilustrujące wydarzenia historyczne (Cud nad Wisłą, Przyjęcie Marszałka Focha przez Radę Miejską Poznania).
Na początku okupacji niemieckiej, podczas II wojny światowej, aresztowany w listopadzie 1939 r. w trakcie dużej akcji łódzkiego gestapo przeciwko inteligencji Łodzi i okręgu łódzkiego. Osadzony w obozie przejściowym w fabryce Michała Glazera na Radogoszczu w Łodzi przy ul. Krakowskiej 55 (dziś Liściasta 17); zwolniony w I poł. roku 1940. Niedługo potem wyjechał wraz z rodziną do Warszawy (Generalne Gubernatorstwo). Tu zdołał przeżyć powstanie warszawskie. Po jego zakończeniu, tułaczce popowstaniowej i zakończeniu II wojny św. niezwłocznie powrócił schorowany do Pabianic do swego przedwojennego domu.
Jego żoną była Janina z domu Neuding (1885–1968), z którą miał syna Bolesława.
Pochowany (6 lipca 1946)wg nekrologu rodziny w: „Kurier Popularny” (Łódź), 6 VII 1946, nr 184, s. 5 najpierw na cm. w Pabianicach a w roku następnym ekshumowany na tzw. Stare Powązkowski; ponowny pogrzeb 19 V 1947 r., grób 37, w tamtejszej Alei Zasłużony. Pogrzeb odbył się na koszt państwa, z udziałem przedstawicieli rządu, świata artystycznego i organizacji społecznych„Głos Robotniczy” (Łódź), 28 V 1947, nr 144, s. 4 (Łódzki artysta-malarz pochowany w Grobach Zasłużonych na Powązkach. Elementem pabianickich uroczystości pochówku w Warszawie było odsłonięcie tablicy pamiątkowej na ścianie willi w której mieszkał (podówczas ul. Tuszyńska, po II wojnie – Piotra Skargi, obecnie B. Nawrockiego 78)„Głos Robotniczy” (Łódź), 28 V 1947, nr 144, s. 4 (Łódzki artysta-malarz pochowany w Grobach Zasłużonych na Powązkach
Przypisy
Bibliografia Biografia na stronie Domu Aukcyjnego ALTIUS Polski Słownik Biograficzny t. 22 s. 626 Nawrocki Bolesław (1877-1946) malarz
Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Ludzie związani z Pabianicami Kategoria:Pochowani w alei zasłużonych na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1946 Kategoria:Malarze związani z Łodzią