Monika Carlo, Monica Carlo, właśc. Monika SzygendaM. Teler, Zapomniani artyści II Rzeczypospolitej, Warszawa 2020, ss. 118–119. (ur. 11 marca 1911 w Spławiu, zm. ?) – polska aktorka i dziennikarka.
Życiorys Pochodziła z ubogiej małorolnej rodziny mieszkającej w Spławiu w powiecie konińskimW. Kalinowska, Nasze okładki: I. Monika Carlo, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1935, nr 15 (14 IV), s. 2.. Była nieślubną córką Stanisławy z Majchrzaków Szygendy, uznaną przez jej męża Antoniego SzygendęM. Teler, Zapomniani artyści II Rzeczypospolitej, Warszawa 2020, s. 119.. Chociaż sama twierdziła, że Monika Carlo to jej prawdziwe imię i nazwiskoM. Carlo, W pogoni za filmem, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1933, nr 45 (5 XI), s. 11., był to wyłącznie pseudonim artystycznyJ. Radzymińska, Podróż do początku, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1998, s. 340..
W latach 1933–1934 publikowała w magazynie filmowym „Kino” pamiętnik W pogoni za filmem, w którym relacjonowała swoją podróż po Europie w celu zrealizowania marzenia o karierze filmowej. Pierwszy rozdział pamiętnika ukazał się 22 października 1933M. Carlo, W pogoni za filmem, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1933, nr 43 (22 X), s. 10., ostatni, sześćdziesiąty 30 grudnia 1934M. Carlo, W pogoni za filmem, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1934, nr 52 (30 XII), ss. 10–11.. Magazyn „Kino” opisywał go jako „wyjątkowy reportaż, tchnący prawdą bez pozy”, „Gazeta Lwowska” określała go z kolei mianem „kapitalnego w swej prymitywności”Powieść o aktorze filmowym, [w:] „Gazeta Lwowska” 1937, nr 215 (22 IX), s. 3.. Publikację wspomnień Moniki Carlo planował również w 1935 wydawany w Stanach Zjednoczonych ilustrowany polonijny miesięcznik powieściowy „Jaskółka”.
Monika Carlo zadebiutowała jako aktorka pod koniec 1934 w filmie Czarna perła w roli dziewczyny w barze na Tahiti. Zagrała również między innymi rolę drugoplanową pokojówki Frani w Rapsodii Bałtyku oraz epizody w filmach Córka generała Pankratowa, Panienka z poste restante i ABC miłości. Jej portrety autorstwa Benedykta Jerzego Dorysa dwukrotnie pojawiły się na okładce magazynu filmowego „Kino”Nasze okładki: I. Policjantka, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1935, nr 36 (8 IX), s. 2.. Według relacji Józefy Radzymińskiej, we wrześniu 1939 mieszkała w Warszawie przy ulicy Idzikowskiego. W marcu 1946 wcielała się w rolę Balladyny w sztuce Balladyna w teatrze dla dzieci w GdyniM. Teler, Zapomniani artyści II Rzeczypospolitej, Warszawa 2020, s. 127.. Jej dalsze losy nie są znane.
Filmografia 1934: Czarna perła – dziewczyna w barze na Tahiti 1934: Córka generała Pankratowa – towarzyszka oficera w restauracji 1935: Rapsodia Bałtyku – Frania, pokojówka Zatorskich 1935: Panienka z poste restante 1935: ABC miłości – Lulu, aktorka rewiowa 1936: Mały marynarz – policjantka
Źródło.
Przypisy
Bibliografia Nasze okładki: I. Policjantka, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1935, nr 36 (8 IX), s. 2. Powieść o aktorze filmowym, [w:] „Gazeta Lwowska” 1937, nr 215 (22 IX), s. 3. Carlo M., W pogoni za filmem, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1933, nr 43 (22 X), s. 10. Carlo M., W pogoni za filmem, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1933, nr 45 (5 XI), s. 11. Carlo M., W pogoni za filmem, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1934, nr 52 (30 XII), ss. 10–11. Kalinowska W., Nasze okładki: I. Monika Carlo, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1935, nr 15 (14 IV), s. 2. Radzymińska J., Podróż do początku, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1998, s. 340. Teler M., Zapomniani artyści II Rzeczypospolitej, Wydawnictwo CM, Warszawa 2020, , ss. 117–128.
Linki zewnętrzne
Monika Carlo na zdjęciach w bibliotece Polona
Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Polskie aktorki filmowe