– japoński prozaik i dramaturg.
Życiorys Studiował literaturę niemiecką na Tokijskim Uniwersytecie Cesarskim, gdzie zaprzyjaźnił się z Ryūnosuke Akutagawą i Kanem Kikuchi. Po studiach związał się z grupą teatralną shinpa ('nowa szkoła')Forma teatru zazwyczaj zawierająca melodramatyczne historie, kontrastująca z tradycyjnym stylem kabuki. Powstała w 1888 roku. Charakteryzowana jako ruch ściśle związany z przemianami restauracji Meiji, którego pierwotnym uzasadnieniem było odrzucenie „starych” wartości na rzecz tematyki, która przemawiałaby do już częściowo zwesternizowanej miejskiej klasy średniej, nadal jednak zachowującej pewne tradycyjne nawyki myślenia., kierowaną przez dramaturga i poetę haiku, Masao Kume (1891–1952). Wykładał na Uniwersytecie Waseda. Od 1933 roku poświęcił się wyłącznie pisaniu.
Po wojnie zajmował się reformą nauczania języka japońskiego. Został członkiem Japońskiej Akademii Sztuki. W 1965 roku otrzymał Order Kultury.
Twórczość Napisał wiele sztuk teatralnych, m.in.: Tsumura kyōju (Profesor Tsumura, 1919), Eiji-goroshi (Dzieciobójczyni, 1920). Publikował w odcinkach powieści o problematyce społecznej w Asahi Shimbun m.in.: Robō no ishi (Kamień przydrożny, 1937, 1941, ), Onna no isshō (Życie kobiety, 1933), Shinjitsu ichiro (Droga prawdy, 1936).
W 1940 roku przedstawił swoje oświadczenie Pen o oru (Łamię pióro) i zamilkł do 1949 roku. Opublikował wówczas Buji no hito (człowiek, który ocalał).
Yamamoto wywarł wpływ na rozwój współczesnego, realistycznego teatru japońskiego. Przyczynił się do rozpoczęcia wydawania seryjnej edycji utworów dla dzieci i młodzieży.
Galeria
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Oficjalna strona muzeum (Mitaka City Sports and Culture Foundation)
Kategoria:Japońscy dramaturdzy Kategoria:Japońscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1887 Kategoria:Odznaczeni Orderem Kultury