thumb|Mapa wyborcza Stanów Zjednoczonych w 1836 roku. Liczba na mapie określa liczbę przedstawicieli stanu w Kolegium Elektorów Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1836 roku – trzynaste wybory prezydenckie w historii Stanów Zjednoczonych. Na urząd prezydenta wybrano Martina Van Burena, a wiceprezydentem został Richard Johnson.
Kampania wyborcza W wyborach odbywających się w 1836 po raz pierwszy na scenie politycznej pojawiła się Partia Wigów. Nie byli oni jednak jeszcze wówczas silną formacją – stanowili koalicję środowisk, które w latach 1828 i 1832 zapewniły zwycięstwo Jacksonowi, jednak niezadowolonych z jego późniejszej polityki. W skład wigów wchodzili m.in. fiskalni konserwatyści (zwolennicy utrzymania Banku Stanów Zjednoczonych), przeciwnicy okólnika o bilonie (rozporządzenie prezydenta, regulujące sprzedaż ziemi państwowej jedynie za kruszec, a nie za walutę), Narodowi Republikanie i antymasoni. Wigowie byli na tyle niezorganizowaną partią, że wystawili w wyborach trzech kandydatów: Williama Henry’ego Harrisona, Daniela Webstera i Hugh White’a, licząc że żaden z kandydatów nie uzyska większości i wyboru dokona Izba Reprezentantów. Odchodzący prezydent Andrew Jackson jeszcze w 1835 roku zarekomendował, aby jego następcą został dotychczasowy wiceprezydent Martin Van Buren. Partia Demokratyczna udzieliła nominacji Van Burenowi, który miał startować z Richardem Johnsonem. Kampania obfitowała we wzajemne obrzucanie się inwektywami – Van Buren był nazywany „pełzającym płazem” i był pomawiany o bycie pozamałżeńskim synem Aarona Burra. Generała Harrisona przedstawiano natomiast jako nieudolnego żołnierza, nazywając go „bohaterem 40 klęsk”.
Kandydaci Partia Demokratyczna
Partia Wigów
Wyniki głosowania Głosowanie powszechne odbyło się w dniach 4 – 23 listopada 1836 roku i wzięło w nim udział 1,5 mln osób. Van Buren uzyskał poparcie 50,8% wobec 36,6% dla Harrisona. Hugh White uzyskał 9,7%, a Daniel Webster 2,7% poparica. Ponadto, nieco ponad 1000 głosów oddano na niezależnych elektorów, głosujących na innych kandydatów. Frekwencja wyniosła 57,8%. W głosowaniu Kolegium Elektorów (zatwierdzonym 10 lutego 1837) Van Buren uzyskał 178 głosów, przy wymaganej większości 148 głosów. Harrisom otrzymał 73 głosy, Hugh White 26 głosów, Daniel Webster – 14, a William Mangum – 11. W głosowaniu wiceprezydenckim najwięcej głosów uzyskał Richard Johnson – 147. Dalsze miejsca zajęli (77 głosów), John Tyler (47 głosów) i William Smith (23 głosy). Ponieważ jednak do większości zabrakło jednego głosu, wyboru musiał dokonać Senat. Johnson uzyskał tam 33 głosy, wobec 17 dla Grangera.
Martin Van Buren został zaprzysiężony 4 marca 1837.
Kandydat na prezydenta Partia Głosowanie powszechne Kolegium Elektorów Głosy Procent Martin Van Buren Partia Demokratyczna 764 176 50,8% 170 William Henry Harrison Partia Wigów 550 816 36,6% 73 Hugh White Partia Wigów 146 107 9,7% 26 Daniel Webster Partia Wigów 41 201 2,7% 14 Willie Person Mangum Partia Wigów b.d. b.d. 11 Łącznie 294
Kandydat na wiceprezydenta Partia Kolegium Elektorów Senat Richard Johnson Partia Demokratyczna 147 33 Partia Wigów 77 17 John Tyler Partia Wigów 47 – William Smith Partia Demokratyczna 23 – Łącznie 294 50
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:1836 w Ameryce Północnej Kategoria:Stany Zjednoczone w XIX wieku 1836 Stany Zjednoczone 1836