Ludwik StanisławczykW ewidencji kościelnej piśmiennictwa diecezji przemyskiej przed 1939 był określany w języku łacińskim jako „Ludovicus Stanisławczyk”. (ur. 23 lutego 1870 w Rzeszowie, zm. 10 lutego 1917 w Sanoku) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik, działacz społeczny.
Życiorys Urodził się 23 lutego 1870 w Rzeszowie jako syn Pawła i Reginy z domu Kamyk. Kształcił się w C. K. I Gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w 1890 zdał egzamin dojrzałości (w jego klasie był m.in. Stefan Momidłowski, także późniejszy ksiądz).
Sakrament święceń otrzymał w 1894 i został duchownym rzymskokatolickim. Jako nowo wyświęcony ksiądz został aplikowany do Jeżowego. Posługiwał też w Jedliczu i w Gorlicach. Od około 1898 do końca życia był przydzielony do parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Sanoku, działającej w kościele pod tym wezwaniem••••••••••••••••. Od około 1899 pracował w szkolnictwie jako katecheta w Sanoku (w sześcioklasowej szkole męskiej kierowanej przez Leopolda Biegę oraz w trzyklasowej szkole wydziałowej żeńskiej połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą, kierowanej przez Teodozję Drewińską•; począwszy od około 1901 wyłącznie w drugiej z tych placówek••••••••, a po przekształceniu od około 1912 w pięcioklasowej szkoły wydziałowej żeńskiej w Sanoku, połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą•. Udzielał się przy korpusach wakacyjnych w Sanoku•.
Od około 1900 do około 1903 był duszpasterzem rzymskokatolickim przy C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku•••. Był katechetą w 3-klasowej żeńskiej szkole wydziałowej w Sanoku połączonej z 4-klasową szkołą pospolitą w Sanoku. W dniach 10-11 października 1906 zdał egzamin konkursowy na proboszczów.
Działał społecznie. Pełnił stanowisko prezesa wydziału Towarzystwa ku wspieraniu Ochronki Sióstr Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Był członkiem i działaczem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (1906, 1912)•••. Był członkiem zwyczajnym Towarzystwa Upiększania Miasta Sanoka. 8 czerwca 1913 został wybrany członkiem zarządu wydziału sanockiego oddziału Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 7 maja 1908 postanowiono o objęciu przez niego mandatu opróżnionego po śmierci ks. proboszcza Bronisława Stasickiego•••.
W 1916 otrzymał przywilej noszenia Rokiety i Mantoletu kanonickiego (Rochettum et Mantolettum, R.M.). Zmarł w szpitalu w Sanoku 10 lutego 1917 na gruźlicę•. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku 13 lutego 1917. 30 marca 1917 zmarła w Sanoku jego matka Regina w wieku 90 lat, która została pochowana obok grobu księdza.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (zabór austriacki) Kategoria:Działacze korpusów wakacyjnych Kategoria:Duchowni związani z Rzeszowem Kategoria:Duchowni związani z Sanokiem Kategoria:Galicyjscy duchowni rzymskokatoliccy Kategoria:Galicyjscy nauczyciele Kategoria:Kanonicy przemyscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzeszowie Kategoria:Nauczyciele związani z Sanokiem Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Sanoku Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze społeczni Kategoria:Polscy katecheci Kategoria:Radni Sanoka (autonomia galicyjska) Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli na gruźlicę Kategoria:Zmarli w 1917