Bronisław Kielar (ur. 1945 w Bliznem) – polski inżynier mechanik, nauczyciel, działacz polityczny i sokoli.
Życiorys Bronisław Kielar urodził się w 1945• w Bliznem. Kształcił się w Zespole Szkół Mechanicznych w Sanoku, gdzie w 1962 ukończył szkołę zawodową w zawodzie blacharza, a w 1966 r. ukończył technikum mechaniczne dla pracujących, otrzymując tytuł technika mechanika o specjalności obróbka skrawaniem. Tytuł inżyniera mechanika uzyskał na Politechnice Krakowskiej (specjalność: samochody i ciągniki), a tytuł magistra na Politechnice Rzeszowskiej (specjalność: technologia wytwarzania maszyn). Ponadto ukończył studium pedagogiczne. Pracował w Sanockiej Fabryce Autobusów „Autosan” i w Sanockich Zakładach Przemysłu Gumowego „Stomil”. Później podjął pracę nauczyciela w Zespole Szkół Zawodowych w Sanoku, gdzie wykładał przedmioty zawodowe, prowadził pracownię fryzjerską i krawiecką oraz kółka: filatelistyczne, szachowe i fotograficzne, a przez 10 ostatnich lat pracy pełnił funkcję kierownika szkolenia praktycznego.
Został działaczem Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Sanoku, z ramienia którego w wyborach samorządowych w 1990 uzyskał mandat radnego Rady Miasta Sanoka. W wyborach samorządowych 1998 uzyskał mandat radnego Rady Powiatu Sanockiego startując z listy Akcji Wyborczej Solidarność oraz zasiadł w zarządzie powiatu•. W wyborach samorządowych 2002 bezskutecznie ubiegał się o mandat Rady Miasta Sanoka, startując z listy Komitet Wyborczy Polska Unia Gospodarcza•. W wyborach samorządowych 2006 bez sukcesu startował do Rady Powiatu Sanockiego z listy KW Prawo i Sprawiedliwość. W wyborach samorządowych 2010 ponownie ubiegał się bez powodzenia o mandat Rady Miasta Sanoka startując z listy KW PiS.
Został powołany do zespołu organizacyjnego „Tygodnik Sanocki” uchwałą Rady Miasta Sanoka z 29 listopada 1990. Został członkiem rady nadzorczej Zespołu Opieki Zdrowotnej w Sanoku oraz sekretarzem Fundacji „Alpy–Karpaty”. Był autorem artykułu pt. Wznowienie działalności „Sokoła” w Sanoku, opublikowanego w tomie VIII „Rocznika Sanockiego” z 2001.
Zaangażował się w działalność reaktywowanego sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, w którym w czerwcu 2000 został wiceprezesem (ponownie wybrany w 2003), a 22 października 2005 prezesem (ponownie wybierany w 2008, 2012, 2015, 2018, 2021)••. Był współautorem publikacji pt. 125 lat historii „Sokoła” w Sanoku 1889–2014, wydanej w 2014. Wraz z zarządem TG „Sokół” w Sanoku poczynił starania, dzięki którym został ocalony pisany ręcznie w 1905 przez dh. Stanisława Budweila, następnie przepisany i wydany „Śpiewnik Sokoli” zawierający 67 pieśni•••. Autor publikacji pt. 130 lat sanockiego „Sokoła” 1889-2019 oraz Sanocki „Sokół”. Towarzystwo patriotyczne. 1889 + 135 = 2024. 14 maja 2026 ustąpił z funkcji prezesa TG „Sokół” w Sanoku•.
Jego żoną jest Maria (nauczycielka matematyki), ma dwóch synów ().
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (postanowieniem prezydenta Andrzeja Dudy z 31 stycznia 2017 za wybitne zasługi w kształtowaniu postaw patriotycznych młodzieży, za działalność społeczną).••
Tytuł „Zasłużony dla Regionu Podkarpacia NSZZ Solidarność” (2010). Złoty Znak Sokoła (2012)• Srebrna Honorowa Odznaka „Zasłużony dla Hufca ZHP Ziemi Sanockiej” (2015)••
MEDAL PAMIĄTKOWY „PAMIĘCI DEPORTOWANYCH Z POGÓRZA DYNOWSKIEGO NA NIELUDZKĄ ZIEMIĘ” – Związek Sybiraków w Rzeszowie (2026)
Przypisy
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (III Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Bliznem Kategoria:Nauczyciele związani z Sanokiem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Politycy Akcji Wyborczej Solidarność Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy inżynierowie mechanicy Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Pracownicy fabryki maszyn, wagonów i autobusów w Sanoku Kategoria:Pracownicy fabryki przemysłu gumowego w Sanoku Kategoria:Radni powiatu sanockiego Kategoria:Radni Sanoka (III Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1945