Lightnin’ Slim (właśc. Otis V. Hicks; ur. 13 marca 1913, zm. 27 lipca 1974) – amerykański bluesman, wokalista i gitarzysta, reprezentujący luizjański styl bluesa znany jako "swamp blues".
Życiorys Urodził się i został wychowany na farmie pod Saint Louis w stanie Missouri. Był jednym z czworga dzieci. Jeszcze dzieciństwie zainteresował się muzyką i ojciec nauczył go gry na gitarze. Od 1926 r. pracował poza muzyką i wkrótce porzucił szkołęSheldon Harris. Blues Who’s Who. Str. 227.
W 1929 roku rodzina przeniosła się do St. Francisville w stanie Luizjana. W latach 30. XX wieku pracował w dalszym ciągu poza muzyką na plantacji i uczył się grać na gitarze od swojego brata Layfielda. Pod koniec lat 30 i w latach 40. występował często z lokalnymi zespołami na piknikach i wiejskich zabawachMarek Jakubowski. Blues, str. 385.
W 1946 roku przeprowadził się do Baton Rouge. Pracował poza biznesem muzycznym oraz często występował z małym zespołem w barach i salach tanecznych w afroamerykańskim getcie w tym mieście. Jego głównym zespołem w tym okresie był Big Poppa's Band, z którym występował w Johnny’s Cafe. Około 1948 r. często grał w grupie Schoolboy Cleve'a w miejscowych klubach oraz w programach radiowych. Zyskał wówczas przydomek Lightnin’ Slim.
W latach 50. XX w. zaczął nagrywać dla firmy Feature w Crowley w Luizjanie. Jego pierwszym singlem stał się utwór "Bad Luck" z 1954 r. W tym samym okresie nagrywał także dla firmy Ace w Jackson w stanie Missisipi. Często występował ze Slimem Harpo i Jeffreyem Tysonem. Wkrótce zaczął nagrywać dla firmy Excello w Crowley.
W 1955 roku sformował swój zespół, z którym występował w klubach, salach tanecznych, na piknikach i wiejskich zabawach w rejonie Crowley. Stałym perkusistą w jego zespołach tego okresu był Warren Storm. Następnie aż do lat 60. grał z Whispering Smithem w rejonie Baton Rouge. Jego lokalnymi przebojami stały się takie utwory jak "G.I. Slim" i "It's Mighty Crazy". Z Lazy Lesterem nagrał kolejne przeboje: "Mean Old Lonesome Train", "Hoodoo Blues" oraz swój największy hit "Rooster Blues". Z zespołem w skład którego wchodzili James "Kingfish" Johnson (b) i Lazy Lester (ha) występował w Luizjanie i w Teksasie.
W 1966 roku przeprowadził się do Detroit w stanie Michigan i pracował poza biznesem muzycznym od czasu do czasu grając na różnych piknikach i zabawach. W 1967 roku przebywał w Chicago, gdzie występował w lokalnych klubach razem ze Slimem Harpo. W 1968 roku występował ze Slimem Harpo w nowojorskim klubie The Scene, po czym wycofał się na krótko z życia muzycznegoSheldon Harris. Blues Who’s Who. Str. 228.
W 1970 r. wystąpił w Grand Ballroom w Detroit, a w roku 1971 pojawił się na University of Chicago Folk Festival. Dokonał także nowych nagrań dla firmy Excello w Sheffield w stanie Alabama. W tym samym roku wystąpił także na Ann Arbor Blues Festival w Ann Arbor w stanie Michigan.
W 1972 roku odbył tournée po Europie w ramach American Folk Blues Festival. Dokonał także nagrań dla firmy Blue Horizon w Londynie. Występował również w Marquee Club oraz w Concord Club w Londynie. Wystąpił wówczas na Montreux Jazz Festival w Montreux w Szwajcarii.
W 1973 roku wziął udział w europejskim tournée w ramach American Blues Legends. Nagrał wówczas kilka utworów dla firmy Big Bear (Polydor) w Londynie. Koncertował także w lokalnych londyńskich klubach oraz w Windsor w Kanadzie.
Zmarł w 1974 roku w Henry Ford Hospital w Detroit na raka. Został pochowany na Cmentarzu Oak Hill w Pontiac w stanie Missisipi. Był żonaty z siostrą Slima Harpo; mieli kilkoro dzieci.
Jako gitarzysta był pod wpływem takich bluesmanów jak Lightnin’ Hopkins, Muddy Waters, Sonny Boy Williamson I oraz Sonny Boy Williamson II (Alex Miller). Wpłynął zarazem na takich muzyków jak Buddy Guy, Slim Harpo, Silas Hogan i Boogie Jake.
Dyskografia Rooster Blues - 1960 (reedycja 2002) A Long Drink of Blues - 1964 Bell Ringer - 1965 London Gumbo - 1971 Blue Lightning - 1972 High and Lowdown - 1974 (reedycja 1995) The Early Years - 1976 Trip to Chicago - 1978 King of the Swamp Blues (1954-1961) - 1992 I’m Evil: Rare and Unissued Excello Masters, Vol. 1 - 1995 The Best of Lightnin’ Slim - 1999
Przypisy
Bibliografia Sheldon Harris. Blues Who’s Who. Da Capo Press. Nowy Jork, 1991. . Marek Jakubowski. Blues. Oficyna Wydawnicza Atena. Poznań, 2008. .
Kategoria:Amerykańscy gitarzyści bluesowi Kategoria:Amerykańscy wokaliści bluesowi Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1974 Kategoria:Ludzie urodzeni w Saint Louis