Marsouin (1924)

Marsouin (Q119) – francuski oceaniczny okręt podwodny z okresu międzywojennego i II wojny światowej, piąta zamówiona jednostka typu Requin. Okręt został zwodowany 27 grudnia 1924 roku w stoczni , a do służby w Marine nationale wszedł we wrześniu 1927 roku. Jednostka pełniła służbę na Morzu Śródziemnym, a od zawarcia zawieszenia broni między Francją a Niemcami znajdowała się pod kontrolą rządu Vichy. 27 listopada 1942 roku okręt uniknął samozatopienia w Tulonie, uciekając do zdobytego przez Aliantów Algieru. „Marsouin” wszedł w skład marynarki Wolnych Francuzów, służąc w niej do 1946 roku, kiedy został złomowany.

Projekt i budowa „Marsouin” zamówiony został na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1922 roku. Projekt (o sygnaturze C4) był pierwszą od zakończenia wojny koncepcją francuskiego okrętu podwodnego, powstałą po analizie doświadczeń wojennych i eksploatacji ex-niemieckich jednostek otrzymanych w ramach reparacji wojennych. Okręt przeznaczony był do służby kolonialnej, działań na liniach komunikacyjnych potencjalnego przeciwnika i rozpoznania. Posiadał spory zasięg i dużą dopuszczalną głębokość zanurzenia; wadami była słaba manewrowość i zbyt mała prędkość osiągana na powierzchni. Konstruktorem okrętu był inż. .

„Marsouin” zbudowany został w w Breście. Stępkę okrętu położono w 1923 roku, został zwodowany 27 grudnia 1924 roku, a do służby w Marine nationale przyjęto go we wrześniu 1927 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q119.

Dane taktyczno–techniczne „Marsouin” był dużym, oceanicznym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 78,5 metra, szerokość 6,84 metra i zanurzenie 5,1 metra. Wyporność standardowa w położeniu nawodnym wynosiła 947 ton (normalna 1150 ton), a w zanurzeniu 1441 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne (Schneider lub ) o łącznej mocy 2900 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1800 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 15 węzłów na powierzchni i 9 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 7700 Mm przy prędkości 9 węzłów (6400 Mm przy 12 węzłach lub 3000 Mm przy 15 węzłach) w położeniu nawodnym oraz 70 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą. Zbiorniki paliwa mieściły 116 ton oleju napędowego (plus 51 ton w zbiornikach balastowych), a energia elektryczna magazynowana była w bateriach akumulatorów typu D liczących 248 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 80 metrów, a autonomiczność 30 dób.

Okręt wyposażony był w 10 wyrzutni torped kalibru 550 mm: cztery wewnętrzne na dziobie, dwie na rufie oraz dwa podwójne obrotowe zewnętrzne aparaty torpedowe (zamontowane przed i za kioskiem), z łącznym zapasem 16 torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kal. 100 mm M1925 L/50 oraz dwa karabiny maszynowe kal. 8 mm (2 x I).

Załoga okrętu składała się z 51 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba W latach 1935–1937 okręt przeszedł gruntowny remont, połączony z wymianą siłowni. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, będąc jednostką flagową 11. dywizjonu 6. eskadry 4. Flotylli stacjonującej w Bizercie, a następnie został przeniesiony do Bejrutu. Dowódcą jednostki był w tym okresie kpt. mar. J.E.L.A. Lorthioir. 11 czerwca 1940 roku okręt powrócił w rejon Bizerty, bazując w Susie, stając się jednostką flagową 11. dywizjonu. Po zawarciu zawieszenia broni między Francją a Niemcami „Marsouin” znalazł się pod kontrolą rządu Vichy (rozbrojony w Bizercie). 8 listopada 1942 roku, podczas lądowania Aliantów w Afryce Północnej, okręt (wraz z bliźniaczym „Caïmanem”) stacjonował w Algierze. Wysłany przeciw siłom inwazyjnym, został wykryty przez brytyjskie okręty i samoloty, lecz zdołał przedrzeć się do Tulonu. W momencie ataku Niemców na Tulon 27 listopada 1942 roku okręt, pod dowództwem kpt. mar. Mine, cumował w basenie Maurillon. Jednostka uniknęła samozatopienia, uciekając z portu do zdobytego przez Aliantów Algieru, gdzie dopłynęła w dniu 30 listopada. „Marsouin” wszedł w skład marynarki Wolnych Francuzów. Okręt został skreślony z listy floty 18 lutego 1946 roku i następnie złomowany.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty podwodne typu Requin Kategoria:Okręty zbudowane w Arsenale w Breście