Marian Józef Brzezicki (ur. 20 grudnia 1908 w Sieńkowie, zm. 27 stycznia 2002 w Londynie) – polski prawnik, znawca numizmatyki, działacz polonijny.
Życiorys Uczył się w II Państwowym Gimnazjum im. Karola Szajnochy we Lwowie, gdzie w 1929 ukończył VII klasę. Mieszkał w Zakładzie Naukowym im. Torosiewicza przy ul. Skarbkowskiej 21. W tym czasie pozował malarzowi przy tworzeniu malowideł w katedrze ormiańskiej (przedstawia go postać św. Tadeusza).
W 1935 uzyskał dyplom magistra prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Pracował w Izbie Skarbowej we Lwowie w Urzędzie Opłat Stemplowych. W 1939 złożył u prof. Przemysława Dąbkowskiego pracę doktorską z zakresu historii prawa polskiego, lecz wybuch II wojny światowej uniemożliwił mu jej obronę.
Po wybuchu II wojny światowej 1 listopada 1939 został zaprzysiężony do organizacji o nazwie Związek Organizacji Wyzwolenia Ojczyzny (ZOWO). Pod koniec 1939 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, działał w Komendzie Okręgu ZWZ we Lwowie, pełniąc funkcję skarbnika. W 1940 został aresztowany przez sowietów i zesłany do łagrów syberyjskich. W wyniku amnestii w 1941 odzyskał wolność, po czym pracował w delegaturze ambasady RP w zakresie opieki społecznej w Bucharze. Kierował tamtejszym referatem wojskowym, odpowiedzialnym był za rejestrowanie poborowych. Chorował na tyfus. Później pracował w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, Poselstwie RP w Teheranie, w Polskim Czerwonym Krzyżu w Jerozolimie i w Kairze. W szeregach armii polskiej służył wówczas w stopniu porucznika.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Od 1948 działał w Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów. W 1955 został skarbnikiem Funduszu Inwalidów AK. Był aktywny także w innych organizacjach społecznych i niepodległościowych. Był współzałożycielem Koła Lwowian w Londynie w 1960, od początku członkiem zarządu, wybrany wiceprezesem, po śmierci swojego przyjaciela i zarazem prezesa KL, Adama Treszki (grudzień 1984) na czas do początku 1986 objął kierownictwo nad organizacją, ponadto był członkiem redakcji „Biuletynu” Koła Lwowian. W 1979 został członkiem zwyczajnym Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.
Prywatnie poświęcił się badaniom numizmatycznym i posiadał bogate zbiory monet. Uczestniczył w corocznych wystawach Związku Filatelistów Polskich w Wielkiej Brytanii, prezentując tam monety. W 1979 nakładem Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie została wydana jego najobszerniejsza praca historyczna pt. Medale i odznaki polskie i Polski dotyczące bite poza Polską w latach 1939-1977. Do 1980 praca, przychylnie przyjęta przez znawców, została wydana w 23 krajach. Na rzecz Muzeum Sikorskiego ofiarował zebrane przez siebie medale i odznaki.
Miał brata Bronisława (ur. 1894, w 1920 oficer Dowództwa Okręgu Generalnego „Lwów”, podporucznik kawalerii Wojska Polskiego, po wojnie także na emigracji w Londynie) i siostrę Helenę (od 1913 zamieszkująca w Kanadzie, po mężu Pitusilnik, zm. 1985 w wieku 88 lat).
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (3 maja 1980). Złoty Krzyż Zasługi – trzykrotnie (po raz pierwszy, po raz drugi w 1977)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni trzykrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Polonia w Wielkiej Brytanii Kategoria:Polscy numizmatycy Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Porucznicy Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Urzędnicy izb skarbowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej