Okręty podwodne typu Amphitrite – francuskie oceaniczne okręty podwodne z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego. W latach 1911–1918 w stoczniach , i Arsenal de Cherbourg zbudowano osiem okrętów tego typu. Jednostki weszły w skład Marine nationale w latach 1915–1918, służąc na Morzu Śródziemnym i Adriatyku. Podczas wojny utracono jedną jednostkę („Ariane”), a pozostałe zostały skreślone z listy floty w latach 1925-1935.
Projekt i budowa Okręty podwodne typu Amphitrite zamówione zostały na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1909 roku. Jednostki zaprojektował inż. Julien Hutter, ulepszając swój projekt okrętów typu Clorinde.
Spośród ośmiu okrętów typu Amphitrite dwa zbudowane zostało w w Rochefort, cztery w w Tulonie i dwa w Arsenale w Cherbourgu. Stępki okrętów położono w latach 1911–1912, zostały zwodowane w latach 1914–1916, a do służby przyjęto je w latach 1915–1918. Dwie jednostki („Astrée” i „Amarante”) przebudowano w Hawrze na podwodne stawiacze min. Nazwy nawiązywały do mitologicznych postaci. Okręty otrzymały numery ewidencyjne Q94-Q101.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „Amphitrite” (Q94) Arsenal de Rochefort 1911 9 czerwca 1914 1915 „Astrée” (Q95) 1912 6 grudnia 1915 czerwiec 1918 „Artémis” (Q96) Arsenal de Toulon 1911 14 października 1914 1915 „Aréthuse” (Q97) 1912 20 kwietnia 1916 1916 „Atalante” (Q98) 14 kwietnia 1915 1915 „Amarante” (Q99) 11 listopada 1915 wrzesień 1918 „Ariane” (Q100) Arsenal de Cherbourg 1911 5 września 1914 1915 „Andromaque” (Q101) 1912 13 lutego 1915 1916
Dane taktyczno–techniczne thumb|left|Wnętrze „Andromaque” (przed 1926 r.) Okręty podwodne typu Amphitrite były średniej wielkości oceanicznymi okrętami podwodnymi o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 53,9 metra, szerokość 5,4 metra i zanurzenie 3,3 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 414 ton, a w zanurzeniu 609 ton (wyporność podwodnych stawiaczy min „Astrée” i „Amarante” wynosiła 440 ton na powierzchni i 610 ton w zanurzeniu). Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa dwusuwowe silniki wysokoprężne MAN (wyprodukowane na licencji we francuskich firmach Chaléessière, Loire, Indret i Schneider) o łącznej mocy 800 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Nancy o łącznej mocy 700 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13 węzłów na powierzchni i 9,5 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 1300 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 100 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą.
Okręty były wyposażone w osiem zewnętrznych wyrzutni torped kalibru 450 mm: dwie na dziobie jednostki oraz sześć systemu Drzewieckiego, z łącznym zapasem 8 torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kal. 47 mm M1902 L/50, wymienione przed końcem wojny na działo kal. 75 mm M1897 L/35.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 29 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Okręty typu Amphitrite służyły podczas wojny na Morzu Śródziemnym i Adriatyku. „Ariane” została zatopiona 19 czerwca 1917 roku, storpedowana nieopodal Bizerty przez niemiecki okręt podwodny SM UC-22 (śmierć poniosło 21 członków załogi). Pozostałe jednostki przetrwały wojnę i zostały skreślone z listy floty w latach 1925-1935.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia