– czołg inżynieryjny, gąsienicowy pojazd wielozadaniowy Cesarskiej Armii Japońskiej. Został wprowadzony do użytku w armii w roku 1930. Do zadań pojazdu należało między innymi: rozminowywanie terenu, niszczenie zasieków z drutu kolczastego, czy kopanie okopów. Głównym uzbrojeniem pojazdu były dwa lub trzy miotacze ognia zamontowane wewnątrz kadłuba. Oprócz tego pojazd mógł posiadać zamontowany ciężki karabin maszynowy.
Historia Do roku 1931 armia Japonii nie posiadała żadnego pojazdu przystosowanego do niszczenia umocnień nieprzyjaciela. W obliczu wojny granicznej ze Związkiem Radzieckim, stworzenie takiego pojazdu stało się koniecznością. Efektem wysiłków inżynierów japońskich był sōkō-sagyōki. Pierwszy prototyp powstał w roku 1931. Po testach armia japońska zamówiła kilka kolejnych pojazdów tego typu, które następnie zostały wysłane do Chin, gdzie w bitwie pod Beiping–Tianjin (lipiec 1937) dowiodły swej skuteczności. Podczas bitwy ich uzbrojenie stanowiły miotacze ognia (jeden zamontowany na przedzie kadłuba i dwa kolejne umiejscowione po bokach pojazdu).
Kolejne pojazdy były używane głównie do przełamywania linii obrony nieprzyjaciela, niszczenia umocnień lub jako mosty czołgowe. Wiele zostało wysłanych na obszar granicy sowiecko-mandżurskiej, gdzie pełniły rolę pojazdów inżynieryjnych.
W listopadzie 1941 roku 20 jednostek tego typu zostało przetransportowanych na Filipiny, gdzie służyły do końca wojny. Osiem z nich zostało przejętych przez Amerykanów latem 1945 roku. Załogę pojazdu stanowiło pięć osób.
Charakterystyka Sōkō-sagyōki był oparty na konstrukcji czołgu Type 89 I-Go. Załogę pojazdu stanowiło pięć osób. Kierowca znajdował się na przedzie pojazdu. W miejscu wieży pojazd posiadał kopułę z wizjerami umożliwiającymi dowódcy obserwacje terenu wokół czołgu. Waga pojazdu wynosiła 13 ton, a jego uzbrojenie stanowiły zamontowane w kadłubie miotacze ognia. Pierwsze prototypy były konstrukcjami opartymi na kadłubie innego japońskiego pojazdu – czołgu Type 94, z niewielkimi modyfikacjami obejmującymi zamontowanie miotaczy ognia i modyfikację stanowiska kierowcy.
Pojazd posiadał z przodu stalowe grabie umożliwiające detonacje min, z tyłu pojazdu natomiast znajdowała się wyciągarka służąca do holowania pojazdów lub ładunków za wozem. Pancerz pojazdu został zredukowany do 6 mm (pancerz górny), 13 mm (pancerz boczny i 25 mm (pancerz przedni), z uwagi na funkcję pojazdu, który miał jedynie wykonywać zadania inżynieryjne a nie bezpośrednio uczestniczyć w walce.
Napęd czołgu stanowił jeden silnik Mitsubishi I6 o mocy 145 koni mechanicznych. Prędkość maksymalna pojazdu wynosiła 37 km/h.
Warianty Do roku 1943 wyprodukowano 119 maszyn w różnych wariantach (nazwy wariantów pochodzą od znaków chińskiego kalendarza). Poniższa lista zawiera różne warianty wozu sōkō-sagyōki: SS-Ki: Wariant podstawowy SS Kō-gata (甲型): Opancerzony pojazd inżynieryjny, różniący się od wersji podstawowej zmodyfikowanym układem jezdnym SS Otsu-gata (乙型): Most czołgowy SS Hei-gata (丙型): Pojazd wykorzystywany do tworzenia okopów SS Tei-gata (丁型): Opancerzony pojazd inżynieryjny oparty na konstrukcji podwozia typu Otsu-gata SS Bo-gata (戊型): Most czołgowy
Przypisy
Kategoria:Japońskie czołgi II wojny światowej Kategoria:Samobieżne miotacze ognia