Okręty podwodne typu Lagrange – francuskie oceaniczne okręty podwodne z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego. W latach 1913–1924 w stoczni zbudowano trzy okręty tego typu, a jeden powstał w stoczni . Jednostki weszły w skład Marine nationale w latach 1918-1924 i służyły do połowy lat 30. XX wieku.

Projekt i budowa Okręty typu Lagrange zamówione zostały na podstawie programów rozbudowy floty francuskiej z 1913 i 1914 roku. Jednostki zaprojektował inż. Julien Hutter, lekko modyfikując swój poprzedni projekt Dupuy de Lôme, zakładając zastosowanie dwóch turbin parowych systemu o mocy 2000 koni mechanicznych (KM) każda przy niewielkim wzroście wyporności. W trakcie budowy z pomysłu zrezygnowano, wyposażając okręty w silniki Diesla.

Spośród czterech okrętów typu Lagrange trzy zbudowane zostały w w Tulonie, zaś jeden powstał w w Rochefort. Stępki okrętów położono w latach 1913-1914, a wodowane zostały w latach 1917-1924. Okręty otrzymały nazwy na cześć wybitnych francuskich uczonych: Lagrange’a, Laplace’a, Regnaulta i konstruktora okrętów podwodnych .

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Ukończenie budowy „Laplace” (Q111) Arsenal de Rochefort 1913 12 sierpnia 1919 1921 „Lagrange” (Q112)Arsenal de Toulon 1913 31 maja 1917 luty 1918 „Regnault” (Q113) 1913 25 czerwca 1924 1924 „Romazzotti” (Q114) 1914 31 marca 1918 wrzesień 1918

Dane taktyczno–techniczne Jednostki typu Lagrange były dużymi, oceanicznymi okrętami podwodnymi. Długość całkowita wynosiła 75,2 metra, szerokość 6,39 metra i zanurzenie 3,62 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 920 ton, a w zanurzeniu 1318 ton. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa silniki Diesla o łącznej mocy 2600 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Belfort o łącznej mocy 1640 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 16,5 węzła na powierzchni i 11 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 4300 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 125 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów.

Okręty wyposażone były w osiem wyrzutni torped kalibru 450 mm (cztery wewnętrzne na dziobie, dwie na rufie i dwie zewnętrzne), z łącznym zapasem 10 torped oraz dwa pokładowe działa kal. 75 mm z zapasem amunicji wynoszącym 440 naboi. Załoga jednego okrętu składała się z 4 oficerów oraz 43 podoficerów i marynarzy.

Przebieg służby Okręty typu Lagrange zostały wcielone do służby w Marine nationale w latach 1918-1924. Otrzymały numery ewidencyjne Q111-Q114. Spośród czterech jednostek tylko dwie zostały przyjęte do służby do zakończenia działań wojennych: „Lagrange” i „Romazzotti”. Operowały one na Morzu Śródziemnym.

Na początku lat 20. oba okręty poddano znaczącej przebudowie: otrzymały nowe większe kioski, mostki i peryskopy. Wszystkie jednostki pełniły służbę na Morzu Śródziemnym, kończąc ją w roku 1935 („Lagrange”) i w roku 1937 (pozostałe trzy okręty).

Uwagi

Przypisy

Bibliografia