Johannes Aavik (ur. 8 grudnia 1880 w Randvere, zm. 18 marca 1973 w Sztokholmie) – estoński filolog i poeta. Z wykształcenia był historykiem i romanistą. Był członkiem organizacji Noor-Eesti (Młoda Estonia). Odegrał ważną rolę w modernizacji języka estońskiego. W celu dostosowania estońskiego do potrzeb nowoczesnego świata zapożyczał słowa z pokrewnego fińskiego, a nawet wymyślał neologizmy. W zakresie kultury opowiadał się za orientacją zachodnioeuropejską.
W 1908 uzyskał kwalifikacje nauczyciela języka francuskiego, a w 1910 ukończył filologię romańską, język i literaturę fińską na Uniwersytecie Helsińskim. Pracował jako nauczyciel języków w Jałcie, Tartu i Kuressaare. W 1938 został odznaczony Orderem Białej Gwiazdy III klasy, a w 1940 roku został honorowym członkiem Estońskiego Towarzystwa Literackiego. Wraz z nadejściem władzy sowieckiej Aavik przeszedł na emeryturę. Podczas niemieckiej okupacji był nauczycielem w Tallinnie, tłumacząc i redagując podręczniki. W sierpniu 1944 roku uciekł do Szwecji w obliczu nowej okupacji sowieckiej i pracował na katedrze języków fińsko-ugaryjskich na Uniwersytecie w Uppsali. W 1945 osiedlił się w Sztokholmie, gdzie pracował jako archiwista, tłumacz oraz autor artykułów o języku i podręcznikach szkolnych. Pochowany został na cmentarzu SkogskyrkogårdenJohannes Aavik.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Helsińskiego Kategoria:Estońscy filolodzy Kategoria:Estońscy poeci Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Białej Kategoria:Pochowani na Skogskyrkogården Kategoria:Ugrofiniści Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Zmarli w 1973