Naczelnik gminy – w latach 1973–1990 jednoosobowy organ administracji państwowej oraz organ wykonawczo-zarządzający gminnej rady narodowejUstawa z dnia 29 XI 1972 r. o utworzeniu gmin i zmianie ustawy o radach narodowych ().. Naczelnik gminy wykonywał swoje funkcje przy pomocy podległego mu urzędu gminy oraz kierowników jednostek podporządkowanych gminnej radzie narodowej. W przypadku niemożności pełnienia przezeń obowiązków jego funkcję sprawował sekretarz biura urzędu gminy, a od 1983 roku zastępca naczelnika..
Naczelnika gminy powoływał na czas nieokreślony przewodniczący prezydium wojewódzkiej rady narodowej na wniosek powiatowej rady narodowej, który ponadto powinien być zaopiniowany przez gminną radę narodową. Po likwidacji powiatów w 1975 roku naczelników powoływał wojewoda po zasięgnięciu opinii gminnej rady narodowejUstawa z dnia 28 V 1975 r. o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych ().. Ostatni raz tryb powoływania naczelników gmin zmieniła ustawa z 20 lipca 1983 roku o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego..
Po reformie administracyjnej Polski w 1975 roku, gdy gminy przejęły znaczącą część zadań zlikwidowanych powiatów pozycja naczelnika gminy znacząco wzrosła, ponieważ
Stanowisko naczelnika gminy zostało zlikwidowane z dniem 30 kwietnia 1990 roku w oparciu o ustawy uchwalone przez Sejm kontraktowy 8 marca 1990 rokuUstawa z dnia 8 III 1990 r. o zmianie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (); Ustawa z dnia 8 III 1990 r. o samorządzie terytorialnym, tamże, poz. 95; Ustawa z 8 III 1990 r. o ordynacji wyborczej do rad gmin, tamże, poz. 96.. Jednak faktyczne zlikwidowanie funkcji naczelnika miało miejsce po ukonstytuowaniu się władz samorządowych wybranych w wyborach samorządowych przeprowadzonych 27 maja 1990 roku. Jego kompetencje zostały przejęte przez wójta.
Zobacz też Naczelnik miasta Prezydent miasta Rada narodowa
Przypisy
Kategoria:Administracja terenowa Polski Ludowej