Albiert Pietrowicz Pinkiewicz (ur. w Urundzie k. Ufy, zm. 25 grudnia 1939 w Moskwie) – rosyjski pedagog, dyrektor Moskiewskiego Instytutu Pedagogicznego. Zajmował się dydaktyką przyrodoznawstwa oraz ogólną teorią pedagogiczną. Był autorem 2-tomowej Pedagogiki, pierwszego marksistowskiego podręcznika do tej dyscypliny wiedzy. W podręczniku tym zwracał uwagę na specyficzne cechy pedagogiki radzieckiej okresu przejściowego: oparcie się na filozofii materialistycznej, zaangażowanie polityczne, kolektywizm, odpowiedni charakter celów wychowania, wychowanie przez pracę oraz związek szkoły z życiem.
Pinkiewicz był synem polskiego zesłańca, który brał udział w powstaniu styczniowym i został zesłany do tatarskiej wsi Urunda w guberni ufijskiej. W 1937 roku Pinkiewicz był represjonowany przez stalinowskie władze, natomiast już po śmierci został on zrehabilitowany.
Ważniejsze prace Osnownyje problemy sowriemiennoj szkoły (1924) Sowietskaja piedagogika za 10 let (1927)
Bibliografia W. Okoń, Nowy słownik pedagogiczny, Wydawnictwo Akademickie "Żak", Warszawa 2007, s. 310. K. Wilkoszewska, Reception of John Dewey's Philosophy in Poland [w:] John Dewey's Educational Philosophy in International Perspective: A New Democracy for the Twenty-First Century, pod red. L. A Hickman,G. Spadafora, Southern Illinois University Press; 1st Edition edition (April 24, 2009), s. 123.
Kategoria:Rosyjscy pedagodzy Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1939