SM UC-17 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 29 lutego 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został wcielony do służby w Kaiserliche Marine 23 lipca 1916 roku. W trakcie służby operacyjnej we Flotylli Flandria okręt odbył 21 patroli bojowych, podczas których za pomocą torped i min zatopił 96 statków o łącznej pojemności BRT (w tym duży brytyjski parowiec o pojemności 11 140 BRT), a dziewięć statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. SM UC-17 został poddany Brytyjczykom 26 listopada 1918 roku w wyniku podpisania rozejmu w Compiègne, a następnie złomowany w latach 1919–1920.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki – kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego, ze względu na powiększone rozmiary.
Przyszły UC-17 zamówiony został 29 sierpnia 1915 roku jako druga jednostka z I serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 24 okrętów tego typu zamówionych w tej wytwórni. Stocznia oszacowała czas budowy okrętu na 8 miesięcy. UC-17 otrzymał numer stoczniowy 267 (Werk 267). Stępkę okrętu położono w 1915 roku, a zwodowany został 19 lutego 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 1 mln 729 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne mały|lewo|alt=Wnętrze siostrzanego okrętu podwodnego UC-58. Widoczne manometry i wąsaty marynarz|Wnętrze siostrzanego okrętu UC-58 UC-17 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 49,35 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,68 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,65 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 417 ton, a w zanurzeniu 493 tony. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną.
Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V23/34 o łącznej mocy 368 kW (500 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym BBC o łącznej mocy 340 kW (460 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,6 węzła na powierzchni i 7 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9430 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 55 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 56 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym przedziałem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów). Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kalibru 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm TK C/08 L/30, z zapasem amunicji wynoszącym od 100 do 133 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z trzech oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok SM UC-17 został wcielony do służby w Kaiserliche Marine 23 lipca 1916 roku. Dwa dni później dowódcą jednostki mianowany został por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) , dowodzący wcześniej UB-11 i UB-17. Po okresie szkolenia okręt został 2 października przydzielony do Flotylli Flandria.
Od października do grudnia UC-17 wraz z innymi podwodnymi stawiaczami min Flotylli Flandria postawiły 10 zagród minowych liczących łącznie 70 min u wschodnich wybrzeży Wielkiej Brytanii, 41 zagród liczących 161 min przy brytyjskim brzegu kanału La Manche i 15 zagród liczących 72 miny u wybrzeży Francji. 6 listopada w odległości 18 Mm na południowy zachód od Beachy Head U-Boot zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił zbudowany w 1890 roku francuski drewniany trójmasztowy szkuner „Fanelly” o pojemności 307 BRT, płynący pod balastem z Le Tréport do Cardiff. Następnego dnia załoga UC-17 zatopiła na wodach kanału La Manche trzy parowce: zbudowany w 1895 roku norweski „Furulund” (1817 BRT), transportujący węgiel z Newcastle upon Tyne do Rouen (zatrzymany i zatopiony po zejściu załogi w odległości 40 Mm na północny zachód od Sainte-Adresse); pochodzący z 1903 roku norweski „Thuhaug” o pojemności 948 BRT, płynący z ładunkiem węgla ze Swansea do Rouen (zatopiony bez strat w załodze w odległości 35 Mm od Sainte-Adresse) i zbudowany w 1913 roku brytyjski „Suffolk Coast” (780 BRT), przewożący drobnicę z Glasgow do Fécamp (zatrzymany i zatopiony po ewakuacji załogi za pomocą ładunków wybuchowych w odległości 14 Mm na południowy wschód od Barfleur). 10 listopada na postawioną przez U-Boota nieopodal Dartmouth minę wszedł zbudowany w 1914 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Benton Castle” (283 BRT)Ponieważ uzbrojone trawlery były pierwotnie jednostkami cywilnymi, podana jest ich pojemność brutto, występująca w źródłach, zamiast wyporności podawanej standardowo dla jednostek wojennych., który zatonął ze stratą 10 członków załogi. Nazajutrz na pozycji okręt zatopił zbudowany w 1899 roku norweski parowiec „Seirstad”, płynący z ładunkiem węgla z Newport do Tonnay-Charente (nikt nie zginął). 14 listopada lista wojennych osiągnięć załogi UC-17 powiększyła się o dwie pozycje: w odległości 54 Mm na południowy zachód od Lizard Point (na pozycji ) został zatopiony zbudowany w 1907 roku hiszpański parowiec „Oiz Mendi” o pojemności 2104 BRT, transportujący ładunek rudy żelaza na trasie – Middlesbrough, a w odległości 25 Mm na północ od Ouessant został zatrzymany i po ewakuacji załogi zatopiony zbudowany w 1909 roku francuski drewniany szkuner „Alcyon” (59 BRT). Następnego dnia w odległości 15 Mm na południowy zachód od Lizard Point (na pozycji ) został zatrzymany i zatopiony zbudowany w 1902 roku francuski trzymasztowy bark ze stalowym kadłubem „La Rochejacquelein” (2199 BRT), przewożący jęczmień z San Francisco do Ipswich, a w odległości 30 Mm na północny wschód od Ouessant został zatopiony pochodzący z 1909 roku norweski parowiec „Torridal” o pojemności 688 BRT, płynący z ładunkiem surówki na trasie Middlesbrough – Hennebont (na pozycji ). 16 listopada na południe od Lizard Point załoga UC-17 zatopiła dwa francuskie żaglowce: zbudowany w 1900 roku „Eugenie” (66 BRT), przewożący węgiel z Cardiff do Lannion oraz pochodzący z 1910 roku szkuner „Petit Jean” (126 BRT), płynący z Cardiff do Bajonny (obyło się bez strat w ludziach). 21 listopada na postawionej przez U-Boota w odległości 14 Mm na południowy wschód od Flamborough Head minie zatonął zbudowany w 1891 roku szwedzki parowiec „Faunus” o pojemności 749 BRT, płynący z Donsö do Londynu z ładunkiem drewna (nikt nie zginął).
15 grudnia w odległości 20 Mm na północny wschód od Barfleur okręt podwodny zatrzymał i zatopił za pomocą ładunków wybuchowych po ewakuacji załogi zbudowany w 1875 roku brytyjski drewniany trójmasztowy szkuner „Constance Mary” (177 BRT), płynący z ładunkiem rudy żelaza z Caen do Swansea. Dwa dni później w odległości 40 Mm na zachód od wyspy Les Casquets ten sam los spotkał zbudowany w 1903 roku francuski drewniany szkuner „Alerte” (176 BRT), przewożący ładunek asfaltu na trasie Morlaix – Le Tréport (na pozycji , nikt nie zginął). 18 grudnia w zachodniej części kanału La Manche załoga UC-17 zatrzymała i po zejściu załóg zatopiła trzy kolejne francuskie żaglowce: zbudowany w 1899 roku drewniany szkuner „Vague” o pojemności 167 BRT (na pozycji ); pochodzący z 1878 roku szkuner „Maria Louis” (108 BRT), przewożący stemple kopalniane na trasie Vannes – Cardiff (na pozycji ) oraz zbudowany w 1901 roku drewniany szkuner „Quo Vadis” o pojemności 110 BRT, transportujący węgiel ze Swansea do Mortagne-sur-Gironde (na pozycji ). 20 grudnia u ujścia Żyrondy (na pozycji ) okręt po ewakuacji załogi zatopił z działa pokładowego zbudowany w 1896 roku francuski trawler „Otarie II” (109 BRT) oraz, na wysokości Bordeaux, francuską łódź rybacką „Saint Antoine De Padoue” (32 BRT). Nazajutrz na postawioną przez U-Boota nieopodal minę wszedł zbudowany w 1909 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „St. Ives” (325 BRT), który zatonął ze stratą 11 członków załogi. 24 grudnia w odległości 25 Mm na północ od Ouessant okręt zatopił ogniem artyleryjskim zbudowany w 1911 roku brytyjski parowiec „Bargany” o pojemności 872 BRT, transportujący węgiel z Cardiff do Lorient (na pozycji , bez strat w załodze). Następnego dnia w odległości 25 Mm na północny wschód od wyspy UC-17 zatrzymał i zatopił zbudowany w 1912 roku francuski drewniany szkuner „Courlis” (181 BRT), płynący z ładunkiem soli i wina z Lizbony do Paimpol. 28 grudnia nieopodal Start Point U-Boot zatopił dwa kolejne żaglowce: zbudowany w 1868 roku brytyjski trójmasztowy szkuner „Pitho” o pojemności 150 BRT, płynący z Cardiff do Cherbourga z ładunkiem węgla oraz pochodzący z 1891 roku norweski „Union” (563 BRT), przewożący kampesz z do Hawru (na obu jednostkach nikt nie zginął).
1917 rok