Sprostowanie prasowe – instytucja prawa prasowego, umożliwiająca zainteresowanemu podmiotowi (osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną) bezpłatną publikację sprostowania nieścisłej lub nieprawdziwej wiadomości, jaka znalazła się w opublikowanym materiale prasowymArt. 31a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe ().
W celu skorzystania z tego uprawnienia podmiot zainteresowany (podmiot, którego dotyczy materiał prasowy, ewentualnie osoba najbliższa zmarłego lub następca prawny osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej będącej przedmiotem publikacjiArt. 31a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, składa wniosek o publikację sprostowania do redaktora naczelnego właściwego dziennika lub czasopisma w terminie 21 dni od dnia opublikowania materiału prasowegoArt. 31a ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
Sprostowanie nadesłane do redakcji w celu publikacji w powyższym trybie powinno zawierać podpis wnioskodawcy, jego imię i nazwisko oraz adres korespondencyjnyArt. 31a ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, przy czym adres może zostać zastrzeżony tylko do wiadomości redakcji, a w przypadku gdy materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania dotyczy działalności związanej z używanym przez osobę fizyczną pseudonimem, może ona zastrzec także imię i nazwisko tylko do wiadomości redakcjiArt. 31a ust. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe. Sprostowanie nie może przekraczać dwukrotnej objętości fragmentu materiału prasowego, którego dotyczy, ani zajmować więcej niż dwukrotność czasu antenowego, jaki zajmował dany fragment przekazuArt. 31a ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe. Powinno też być sporządzone w tym samym języku, co materiał prasowyArt. 31a ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
Redaktor naczelny obligatoryjnie odmawia publikacji sprostowania, jeżeli nie odpowiada ono powyższym wymogom, jest nierzeczowe lub nie odnosi się do faktów, zawiera treść karalną, zostało wniesione po terminie lub podważa fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem dotyczącym osoby dochodzącej publikacji sprostowaniaArt. 33 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe. Dodatkowo redaktor naczelny może odmówić sprostowania, jeżeli odnosi się ono do wiadomości poprzednio sprostowanej, jest wystosowane przez osobę, niebędącą osobą zainteresowaną lub zawiera sformułowania wulgarne lub obelżyweArt. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
W przypadku sporu co do obowiązku opublikowania sprostowania, możliwe jest dochodzenia opublikowania w drodze powództwa cywilnegoArt. 39 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe przed sądem okręgowym właściwym ze względu na siedzibę redakcji. Sąd powinien rozpoznać sprawę w terminie 30 dniArt. 52 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
Prawo międzynarodowe Konwencja ONZ o prawie do sprostowania z 1953 r.Convention on the International Right of Correction, lista stron
Amerykańska Konwencja Praw Człowieka (1969) zapewnia prawo do sprostowania w art. 14American Convention on Human Rights, Amerykańska Konwencja Praw Człowieka
Europejska Konwencja Praw Człowieka w art. 10. 2 dopuszcza ograniczenia wolności słowa m.in. w interesie bezpieczeństwa państwowego, integralności terytorialnej lub bezpieczeństwa publicznego ze względu na konieczność zapobieżenia zakłóceniu porządku lub przestępstwu, z uwagi na ochronę zdrowia i moralności, ochronę dobrego imienia i praw innych osób.
Podobne ograniczenia przewiduje Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych w art. 19. 3.
Komitet Ministrów Rady Europy w 1974 podjął uchwałę o zapewnieniu prawa do odpowiedziOn the right of reply position of the individual in relation to the press, w 2004 kolejnąRecommendation Rec(2004)16 of the Committee of Ministers to member states on the right of reply in the new media environment. Zobacz też faktoid ochrona dóbr osobistych
Przypisy
Kategoria:Prawo prasowe