Antoni Świnarski (ur. 9 maja 1878, zm. 2 marca 1931 w Poznaniu) – kapitan żandarmerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Antoni Świnarski urodził się 9 maja 1878 roku. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był podoficerem (sierżantem), a następnie oficerem Oddziału Sztabowego 6 pułku piechoty. 1 lipca 1916 roku został awansowany na chorążego w piechocieLista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 31.. Za postawę wykazaną podczas walk, 17 maja 1922 otrzymał order wojskowy „Virtuti Militari" V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
27 listopada 1919 roku został przeniesiony z Zarządu Budownictwa Wojskowego Okręgu Generalnego „Warszawa” do Dowództwa Żandarmerii przy Dowództwie Okręgu Generalnego „Poznań” na stanowisko adiutantaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 98 z 28 grudnia 1919 roku, poz. 4212..
1 czerwca 1921 roku, w stopniu rotmistrza, pełnił służbę w 7 Dywizjonie Żandarmerii Wojskowej w PoznaniuSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 404, 899..
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 32. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Jego oddziałem macierzystym był nadal 7 Dywizjon Żandarmerii w PoznaniuLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 292..
W 1923 roku dowodził Plutonem Żandarmerii Gniezno. Z dniem 30 listopada 1923 roku został przeniesiony do korpusu oficerów rezerwyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 74 z 17 lipca 1925 roku, s. 684.. W 1924 roku posiadał przydział w rezerwie do 7 Dywizjonu Żandarmerii w Poznaniu.
Do śmierci pracował w Inspekcji Pracy na stanowisku podinspektora pracy 53 Obwodu.
W 1931 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Nadal posiadał przydział do 7 Dywizjonu Żandarmerii. Zmarł w poniedziałek 2 marca 1931 roku w Poznaniu. 18 kwietnia 1931 roku ogłoszono jego przeniesienie do pospolitego ruszeniaDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 22 lutego 1932 roku, s. 174. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 18 kwietnia 1931 roku, s. 183.. 7 marca 1931 roku został pochowany na cmentarzu parafialnym św. Trójcy w Dębcu„Dziennik Poznański” nr 53 z 6 marca 1931 roku, s. 7 tu jako datę śmierci podano 3 marca 1931 roku. „Kurier Poznański” nr 104 z 5 marca 1931 roku, wydanie wieczorne, s. 11..
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6393 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 16 marca 1937 roku „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych „za czyny męstwa i odwagi wykazane w bojach toczonych w latach 1918–1921” – dwukrotnie Krzyż Pamiątkowy 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich („Krzyż Wytrwałości”) nr 47
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kapitanowie żandarmerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Zmarli w 1931 Kategoria:Żołnierze III Brygady Legionów Polskich