thumb|240px|Zarodniki sporangialne thumb|240px|Objawy choroby na górnej stronie liścia ogórka Pseudoperonospora cubensis (Berk. & M.A. Curtis) Rostovzev – gatunek organizmów należący do grzybopodobnych lęgniowców. Wywołuje choroby o nazwie mączniak rzekomy dyniowatych i mączniak rzekomy chmielu.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Pseudoperonospora, Peronosporaceae, Peronosporales, Peronosporidae, Peronosporea, Incertae sedis, Oomycota, Chromista.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozowali w 1868 r. M.J. Berkeley i M.A. Curtis nadając mu nazwę Pseudoperonospora cubensis. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1903 r. S.I. Rostovzev, przenosząc go do rodzaju Pseudoperonospora.
Synonimy: Peronoplasmopara cubensis (Berk. & M.A. Curtis) G.P. Clinton 1905 Peronoplasmopara humuli Miyabe & Takah. 1905 Peronospora atra Zimm. 1902 Peronospora cubensis Berk. & M.A. Curtis 1868 Peronospora humuli (Miyabe & Takah.) Skalický 1966 Plasmopara cubensis (Berk. & M.A. Curtis) Humphrey 1891 Plasmopara cubensis var. atra (Zimm.) Sacc. & D. Sacc. 1905 Plasmopara cubensis (Berk. & M.A. Curtis) Humphrey 1891 var. cubensis Plasmopara cubensis var. tweriensis (Rostovzev) Sacc. & D. Sacc. 1905 Plasmopara humuli (Miyabe & Takah.) Sacc. 1912 Pseudoperonospora celtidis var. humul Davis 1910 Pseudoperonospora cubensis (Berk. & M.A. Curtis) Rostovzev 1903 ar. cubensis Pseudoperonospora cubensis var. tweriensis Rostovzev 1903 Pseudoperonospora humuli (Miyabe & Takah.) G.W. Wilson 1914 Pseudoperonospora tweriensis Rostovzev 1903
Morfologia i rozwój Na dolnej stronie liści zainfekowanej rośliny pojawia się fioletowoczarny nalot. Są to sporangiofory i powstające w nich zarodniki sporangialne. Mają owalny lub eliptyczny kształt i rozmiar 20–35 × 15–25 μm. Przenoszone przez wiatr lub krople wody dokonują infekcji wtórnej. Wyrastające z nich strzępki wrastają do tkanek rośliny przez szparki oddechowe. Rozwój grzyba odbywa się bardzo szybko; w sprzyjających warunkach już po 5–7 dniach od infekcji wytwarzane są zarodniki. W jednym sezonie wegetacyjnym P. cubensis wytwarza wiele generacji zarodników.
W sprzyjających warunkach (obecność wody) zarodniki te przekształcają się w zarodnie pływkowe zawierające 5–15 pływek. Pływki mają średnicę 8–12 μm i posiada dwie wici. Po zapłodnieniu powstają z nich w tkankach zainfekowanych roślin oospory o diploidalnej liczbie chromosomów i średnicy 30–43 μm. Pełnią funkcje przetrwalników, występują jednak bardzo rzadko.
Charakterystyczną cechą budowy morfologicznej P. cubensis są rozgałęzione trzonki sporangialne z zarodniami pływkowymi osadzonymi na końcach rozgałęzień. Budowa trzonków i sporangiów jest głównym kryterium identyfikacji rodzajówAgrios G.N., 1988. Plant Pathology, 3rd ed. Academic Press, Inc. NY..
Występowanie i siedlisko Opisano występowanie tego gatunku w Ameryce Północnej, Europie, Azji, Oceanii, Australii, Rosji, Nowej Zelandii i na wyspie Tonga.
Pasożyt obligatoryjny atakujący rośliny z rodziny dyniowatych. W Polsce atakuje ogórka siewnego (Cucumis sativus) i dynię zwyczajną (Cucurbita pepo)Wiesław Mułenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska, A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008, . W wyniku nowych badań filogenetycznych uznano, że pasożytujący na chmielu zwyczajnym (Humulus lupulus), chmielu japońskim (Humulus japonicus) i niektórych gatunkach pokrzyw (Urtica) gatunek Pseudoperonospora humuli jest identyczny z P. cubensis i został jego synonimem. Tak więc liczba żywicieli P. cubensis uległa rozszerzeniu o te gatunki roślin.
Przypisy
Kategoria:Wroślikowate Kategoria:Mykobiota Polski