Niebo – przystań () – wiersz angielskiego poety katolickiego Gerarda Manleya Hopkinsa. Wiersze poety zostały ogłoszone pośmiertnie przez jego przyjaciela i utytułowanego literata Roberta Bridgesa.
Charakterystyka ogólna Omawiany wiersz jest krótki i liczy zaledwie osiem wersów w dwóch zwrotkach.
I have desired to go Where springs not fail, To fields where flies no sharp and sided hail And a few lilies blow.
And I have asked to be Where no storms come, Where the green swell is in the havens dumb, And out of the swing of the sea.
Forma Wiersz składa się z dwóch kwartyn z rymem okalającym abba. Ten typ strofy, nazywany czasem zwrotką kopertową, został spopularyzowany przez Alfreda Tennysona cyklem In memoriam. Utwór jest napisany wierszem generalnie jambicznym o zmiennej liczbie stóp, która wynosi od dwóch do pięciu. Tylko ostatni wers jest anapestyczny: sSssSssS. Tytuł wiersza zawiera typową dla Hopkinsa paronomazjęO zamiłowaniu Hopkinsa do aliteracji i paronomazji pisał wielokrotnie jego najbardziej zasłużony polski tłumacz Stanisław Barańczak. Zobacz Gerard Manley Hopkins, 33 wiersze, Kraków 1992..
Treść w podtytule zawarta jest informacja o sytuacji, w której zostaje wypowiedziany wiersz (A nun takes the veil). Jest on wyznaniem siostry zakonnej, która wybiera życie za murem klasztornym, by się odciąć od zgiełku i niepokoju zwykłego, świeckiego świata.
Przekłady Utwór przekładali na język polski Jerzy PietrkiewiczJerzy Pietrkiewicz, Antologia liryki angielskiej 1300-1950, Warszawa 1997, s. 233. i Wiktor Jarosław Darasz.
Przypisy
Kategoria:Angielskie utwory poetyckie