Teofil LewickiW ewidencji urzędników Austro-Węgier był określany w języku niemieckim jako „Theofil Lewicki”. herbu Rogala (ur. ok. 1824, zm. 21 maja 1892 w Sanoku) – polski notariusz, działacz społeczny i polityczny.
Życiorys Urodził się około 1824. Według różnych wersji był wyznania greckokatolickiego lub rzymskokatolickiego. Legitymował się herbem szlacheckim Rogala.
Ukończył studia prawnicze. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej wstąpił do c. k. służby państwowej. Dekretem c. k. wysokiego ministerium sprawiedliwości został mianowany notariuszem z siedzibą urzędową w Sanoku i 5 grudnia 1860 złożył przysięgę w c. k. wyższym sądzie krajowym we Lwowie. Sprawował stanowisko notariusza w Sanoku, wpierw pozostając w strukturze Sądu Cyrkularnego, później Powiatowego w Przemyślu (do 1887)••, później przy C. K. Sądzie Powiatowym w Sanoku w obrębie C. K. Sądu Obwodowego w Przemyślu•••••••••••••••••, w tym przez pewien czas jako jedyny, zaś następnie był jednym z notariuszy w ustanowionym w 1887 C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku, pracując do około 1891•••••Alojzy Zielecki, W epoce autonomii Galicyjskiej. Sanok siedzibą organów państwowych i samorządowych. Rozwój przestrzenny miasta, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 363.. Pomimo wprowadzenia języka polskiego jako urzędowego, używał języka niemieckiego na pieczęciach notarialnych (Teofil Lewicki k. k. Notar zu Sanok in Galizien)•.
Był wybierany radnym Rady Miejskiej w Sanoku: w 1867 (14 marca tego roku wybrany drugim asesorem zwierzchności gminnej)•Alojzy Zielecki, W epoce autonomii Galicyjskiej. Sanok siedzibą organów państwowych i samorządowych. Rozwój przestrzenny miasta, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 373.••, w 1870Alojzy Zielecki, W epoce autonomii Galicyjskiej. Sanok siedzibą organów państwowych i samorządowych. Rozwój przestrzenny miasta, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 374. (w wyborach 10 listopada 1868 kandydował na urząd zwierzchnika (naczelnika) gminy Sanoka, ulegając Janowi Okołowiczowi, ponownie startował bez powodzenia w wyborze 14 kwietnia 1870, po czym pełnił funkcję zastępcy tegoż do swojej rezygnacji przyjętej 12 czerwca 1871••), 1872 (w 1874 był asesorem, 1881 (wybory uzupełniająceAlojzy Zielecki, W epoce autonomii Galicyjskiej. Sanok siedzibą organów państwowych i samorządowych. Rozwój przestrzenny miasta, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 379.)•. W tym okresie 14 listopada 1870 złożył rezygnację z urzędu radnego, asesora i zastępcy burmistrza, która nie została przyjęta przez Radę Miejską, a 30 czerwca 1873 zrezygnował z funkcji asesora. 11 czerwca 1890 przyjęto jego rezygnację z mandatu radnego Rady Miejskiej.
7 lutego 1880 został wybrany zastępcą prezesa zarządu oddziału Towarzystwa Pedagogicznego w Sanoku•. W 1882 był przewodniczącym oddziału sanockiego I Galicyjskiego Towarzystwa Ochrony Zwierząt we Lwowie.
Zmarł w Sanoku 21 maja 1892 w wieku 68 lat. Został pochowany dwa dni później. Jego żoną była Maria z domu Fialka (zm. jako wdowa 6 listopada 1909 w Jaworzniu w wieku 76 lat), z którą miał dzieci: Józefę Antoninę (1867-1869)•, Włodzimierza (ur. 1868, doktor praw, adwokat i literat w Krakowie, zm. 5 czerwca 1909 w Krakowie w wyniku postrzału)•, Antoninę Izabelę (ur. 1873). Jego żona Maria i syn Włodzimierz zostali pochowani na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera Kc)••.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Galicyjscy notariusze Teofil Kategoria:Radni Sanoka (autonomia galicyjska) Kategoria:Urzędnicy związani z Sanokiem (zabór austriacki) Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Wiceburmistrzowie Sanoka (zabór austriacki) Kategoria:Zmarli w 1892 Kategoria:Nieznana data urodzenia