Konsonans – powtórzenie jednakowych spółgłosek w wyrazach zajmujących ustaloną pozycję w obrębie wersu (w poezji) lub zdania. Konsonans jest rymem niepełnym, ograniczonym do powtarzania spółgłosek przy równoczesnym zróżnicowaniu samogłosek. Przykładami konsonansów są zestawienia warg – wróg lub dreszcze – szczodryAleksandra Okopień-Sławińska, Rym, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002.. Konsonanse występują o wiele rzadziej od rymów pełnych i asonansów. Posługiwał się nimi Tadeusz PeiperWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 191.. W szerszym znaczeniu konsonansem nazywa się każde współbrzmienie spółgłosek wewnątrz wersu, czyli harmonię spółgłosek. W następującym wersie z Eneidy Wergilusza powtarzają się spółgłoski [m], [n] i [l]: multa malus simulans vana spe lusit amantem.O instrumentacji głoskowej u Wergiliusza pisała Katarzyna Lesiak, Estetyka dźwięku, czyli instrumentacja dźwiękowa oraz jej praktyczna realizacja w poezji epickiej mistrzów łacińskiego heksametru: Lukrecjusza, Wergiliusza i Owidiusza, Katowice 2007.
Przypisy
Kategoria:Metryka i wersyfikacja