Ferdinand Joseph Hermann Anton Hompesch-Bollheim (ur. 15 stycznia 1843 w Jaroslavicach na Morawach, zm. 27 października 1897 tamże) – ziemianin, poseł do austriackiej Rady Państwa, działacz społeczny, pionier wikliniarstwa.
Życiorys thumb|180px|left|Pomnik Ferdinanda Hompescha w Rudniku Początkowo wzorem ojca wybrał karierę wojskową. Po ukończeniu szkoły wojskowej od 1859 służył w armii jako podporucznik. W 1863 po odziedziczeniu majątku rodzinnego przeszedł w stopniu porucznika w stan spoczynku. Już jako oficer rezerwy awansował kolejno na kapitana (1879), majora (1887) i podpułkownika (1891)Parlament Österreich Republik, Franz Adlgasser, Kurzbiografie Hompesch, Ferdinand Graf – Parlamentarier 1848-1918 online [13.10.2019].
Ziemianin, był właścicielem klucza dóbr Jaroslavice (niem. Joslowitz) w pow. Znojno na Morawach oraz Rudnika nad Sanem i Łętowni w pow. niskim w Galicji. W swych majątkach prowadził wzorcową gospodarkę, kontynuując w dużej mierze poczynania swego ojca. W lasach wprowadził regulacje wodne i założył liczne stawy rybne, a także wybudował tartak parowy. Był członkiem Rady Powiatowej w Nisku (1871-1897) a w latach 1888–1897 prezesem Wydziału Powiatowego w Nisku. Pełniąc te funkcje przyczynił się do wybudowania drogi bitej z Niska do Leżajska oraz linii kolejowej z Przeworska do Rozwadowa. W pamięci obywateli Rudnika do którego sprowadził m.in. pierwszego lekarza i aptekarza zapisał się jednak przede wszystkim jako "ojciec" tamtejszego wikliniarstwa. Był założycielem a potem hojnym donatorem miejscowej szkoły koszykarskiej (1872)Maria Zygmunt, Hr Ferdynand Hompesch – założyciel koszykarstwa w Rudniku 1872 r. - Miejski Ośrodek Kultury w Rudniku nad Sanem, online [17.03.2016]. Po wielkim pożarze miasta w 1896 wsparł je finansowo i materialnieAneta Ślusarczyk, Ferdynand Hompesch – założyciel wikliniarstwa, online [17.03.2016].
Poseł do austriackiej Rady Państwa w Wiedniu VII kadencji (22 września 1885 – 23 stycznia 1891), VIII kadencji (13 kwietnia 1891 – 22 stycznia 1897) i IX kadencji (6 kwietnia 1897 – 27 października 1897) wybieranym w kurii IV (gmin wiejskich), w okręgu wyborczym nr 9 (Łańcut-Przeworsk-Leżajsk-Nisko-Ulanów). Po jego śmierci w wyborach uzupełniających mandat otrzymał Stanisław StojałowskiJózef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848-1918, Warszawa 1996, s. 393, 401, 404, 409.. W parlamencie należał frakcji konserwatywnej (stańczycy) Koła Polskiego w Wiedniu.
Rodzina i życie prywatne Pochodził z austriackiej rodziny arystokratycznej zamieszkującej na Morawach. Syn hr. Wilhelma (1800-1861) i Adolfiny von Spiegel zum Diesenberg (1812-1858). Legitymował się tytułem hrabiego. W 1866 poślubił Sophie księżniczkę Oettingen-Wallerstein (1846-1928), dzieci nie mieliGenealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon Band V, Seite 346, band 84 der Gesamtreihe, C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 1984Maria Zygmunt: Krótka historia rodziny Hompeschów, online pedlowski.pl. [17.03.2016].. Został pochowany w Jaroslavicach. Był szwagrem Franza hr. Falkenhayna.
Odznaczenia i upamiętnienie W 1891 został odznaczony Orderem Korony Żelaznej III klasyKronika. Zmarli. „Kuryer Rzeszowski”, nr 44 z 31 października 1897, s. 3, online [17.03.2016]. W 1866 otrzymał godność szambelana.
W 1887 został Honorowym Obywatelem Miasta Leżajska. W Rudniku w 1904 został postawiony pomnik w formie popiersia Ferdinanda Hompescha, autorstwa Juliusza Bełtowskiego.
Przypisy
Kategoria:Galicyjscy ziemianie Kategoria:Honorowi obywatele Leżajska (zabór austriacki) Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu VII kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu VIII kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu IX kadencji Kategoria:Ludzie związani z Rudnikiem nad Sanem Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Urodzeni w 1843 Kategoria:Zmarli w 1897