Starzec długolistny (Tephroseris papposa (Rchb.) Schur) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. Występuje w Karpatach Wschodnich, na Podolu i Opolu, w Karpatach Południowych i na Półwyspie Bałkańskim. W Polsce jest gatunkiem bardzo rzadkim; rośnie tylko w Bieszczadach Zachodnich (kilkanaście stanowisk) i na Płaskowyżu Sańsko-Dniestrzańskim (jedno stanowisko).
Morfologia Łodyga Gruba, żeberkowana, pajęczynowato owłosiona, ale od spodu łysiejąca, rzadko cała naga, do 80 cm wysokości. W ziemi krótkie kłącze z licznymi, drobnymi korzonkami. Liście Za młodu z obu stron pajęczynowato owłosione; starsze z wierzchu nagie i błyszczące. Liście różyczkowe i dolne liście łodygowe do 10 cm długości, eliptyczne lub wąskoeliptyczne, całobrzegie lub delikatnie ząbkowano-karbowane, przechodzące w dłuższy od blaszki ogonek (zazwyczaj dłuższy od blaszki). Dolne liście łodygowe podobne do różyczkowych. Wyższe liście łodygowe wąskolancetowate; najwyższe – równowąskie, siedzące. Liście na brzegu mają drobne i odległe ząbki. Kwiaty Zebrane w koszyczki średnicy 3–4 cm, te z kolei zebrane w luźny podbaldach. Listki okrywy zazwyczaj w liczbie 21, czasem nieco większej, lancetowate, do 6,5 mm długości i 1,5 mm szerokości, z jaśniejszymi brzegami. Kwiaty języczkowe w liczbie 21 lub nieco mniejszej, o długości 15–20 mm barwy złoto- lub pomarańczowożółtej. Owoce Nagie, delikatnie żebrowane niełupki do 3,5 mm długości. Z puchem kielichowym żółtawym do 7 mm długości.
Biologia i ekologia Bylina, hemikryptofit. Rośnie na polanach, w zaroślach i lasach, nad potokami. Kwitnie w lipcu i sierpniu, czasem do września.
Zagrożenia i ochrona Roślina umieszczona w Polskiej czerwonej księdze roślin oraz na polskiej czerwonej liście w grupie gatunków zagrożonych (EN).
Przypisy
Kategoria:Asteroideae