Andrzej Ledóchowski (ur. 10 lutego 1923 w Warszawie, zm. 15 czerwca 1984 tamże) – polski inżynier, profesor Politechniki Gdańskiej, specjalista z chemii leków, żołnierz Armii Krajowej.
Życiorys Podczas II wojny światowej uczeń Gimnazjum Stefana Batorego w tajnym nauczaniu w Warszawie, gdzie w 1944 r. zdał maturę. Był od 1942 roku w Armii Krajowej, po przeszkoleniu wojskowym mianowany kapralem podchorążym, uczestnikiem powstania warszawskiego w okręgu warszawskim, obwodzie Śródmieście – pseudonim „Chemik”, „Wacław”. Po kapitulacji – od X 1944 r. jeniec w stalagu X B Sandbostel, powrócił do Polski w lipcu 1946 r. W latach 1946–1947 studiował na Politechnice Warszawskiej.
Od 1947 r. mieszkał w Gdańsku, student, w 1950 r. ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej – mgr inż. chemik, specjalność technologia środków leczniczych. W latach 1947–1984 pracował na Politechnice Gdańskiej w Katedrze Technologii Środków Leczniczych. W 1960 r. uzyskał doktorat, a w 1966 r. habilitację na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej. W latach 1970–1984 był kierownikiem Zespołu naukowo-badawczego Chemii i Biochemii Związków Przeciwnowotworowych, w 1971–1977 kierownikiem Studium Doktoranckiego: Chemii i Technologii Związków Biologicznie Czynnych. Promotor 9 doktorów.
W 1967 r. mianowany docentem, a w 1975 r. otrzymał tytuł i stanowisko profesora nadzwyczajnego. Był autorem, współautorem ponad 120 publikacji na temat leków przeciwnowotworowych. Był autorem 15 patentów krajowych i 30 zagranicznych. Był członkiem Komisji Biologii Nowotworów Polskiej Akademii Nauk i Gdańskiego Towarzystwa Naukowego.
Jego stryjem był prof. Zygmunt Ledóchowski, także specjalista w chemii leków. Był on promotorem doktoratu Andrzeja Ledóchowskiego, który po jego śmierci kontynuował jego badania nad zastosowaniem leczniczym pochodnych akrydyny. Opracował wspólnie z Czesławem Radzikowskim pierwszy polski lek przeciwnowotworowy – Ledakrin (Nitracrine).
Pochowany na cmentarzu parafii pod wezwaniem Matki Boskiej Szkaplerznej w Warce.
Ordery i odznaczenia, nagrody Odznaka „Za zasługi dla Gdańska” (1975) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1976) Nagroda wojewody gdańskiego (1977) Odznaka honorowa „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1978) Warszawski Krzyż Powstańczy (1982)
Przypisy
Bibliografia Politechnika Gdańska 1945-1970. Księga pamiątkowa, Gdańsk 1970 Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010, red. E. Klugmann-Radziemska, Gdańsk 2010 Związek Bojowników o Wolność i Demokrację. Koło przy Politechnice Gdańskiej. Członkowie, Gdańsk 1974
Kategoria:Absolwenci Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej Kategoria:Polscy chemicy Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”