Dmitrij Dmitrijewicz Swierbiejew (ur. 1842, zm. 1919) – działacz państwowy Imperium Rosyjskiego, gubernator guberni kurlandzkiej w okresie –.
Życiorys thumb|Ojciec Dmitrija, Dmitrij Nikolajewicz. thumb|Matka Dmitrija, Jekatierina Aleksandrowna. Dmitrij Dmnitrijewicz Swierbiejew urodził się w 1842 podaje rok urodzenia 1845. roku. Jeden z dziesięciorga dzieci dyplomaty Dmitrija Nikołajewicza Swierbiejewa i księżnej Jekateriny Aleksandrowny z domu Szczerbatowej; brat senatora Aleksandra SwierbiejewaЭнциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона, Свербеевы. Oboje rodziców obracało się w kręgach literackich – matka prowadziła salon, a ojciec także pisał wspomnienia dotyczące świata literatów. Rodzina posiadała majątek w powiecie sierpuchowskim (gubernia moskiewska), sam zaś został wpisany w rejestr szlachty w wiosce Michajłowskoje, w powiecie nowosielskim guberni tulskiej.
Absolwent Hohenheimskiej Akademii Rolniczej. Od 1879 roku sędzia pokoju w Warszawie, następnie szereg innych stanowisk podległych ministerstwu sprawiedliwości.
Od roku sprawował urząd wicegubernatora tulskiego w randze radcy kolegialnego (VI cywilna w tabeli rang) i z dworską rangą kamerhera. roku został wyznaczony gubernatorem kurlandzkim na miejsce Dmitrija Sipiagina nominowanego gubernatorem moskiewskim. Urząd ten pełnił w randze rzeczywistego radcy stanu (IV cywilna) oraz Stallmeistera (Koniuszego, III ranga dworska). Swierbiejew kontynuował działania rusyfikacyjne rozpoczęte w poprzedniej dekadzie. Między innymi proponował on rozciągnięcie na gubernię kurlandzką obowiązujących w Królestwie Polskim zakazów i penalizacji tajnego nauczania. Będąc wyznania prawosławnego, starał się ograniczać wpływy innych Kościołów, tak na przykład konsekwentnie wzbraniał katolikom organizowania procesji poza murami kościołów.
W 1905 roku na terenie Imperium Rosyjskiego doszło do rewolucji, która miała szczególnie intensywny przebieg w guberniach bałtyckich. Swierbiejew początkowo zaniżał rangę wystąpień, sprowadzając je do „niepokojów agrarnych”, i starał się nie używać siły przeciwko strajkującym robotnikom, ze względu jednak na zbrojne ataki rewolucjonistów ogłosił roku stan wzmożonej ochrony w Libawie. Narastająca fala przemocy spotkała się z bezradnością gubernatora. Jego prośby o wzmocnienie oddziałów stacjonujących w guberni nie spotkały się z zadowalającą go odpowiedzią od adresatów. Na rozkaz cesarza Mikołaja II ogłosił roku stan wojenny w guberni.
Jako że nie zdołał zapanować nad wydarzeniami rewolucji roku został na własną prośbę zdymisjonowany (na stanowisku zastąpił go Leonid Kniaziew).
Odznaczenia Do 1897 roku otrzymał następujące odznaczenia: Order Świętego Włodzimierza III klasy, Order Izabeli Katolickiej – kawaler krzyża, Order Korony Włoch – krzyż oficerski, Order Daniły I III klasy, Order Świętego Aleksandra IV klasy, Order Lwa Zeryngeńskiego – kawalerski krzyż I klasy, Order Gwiazdy Polarnej – kawalerski krzyż, Order Korony Żelaznej II klasy, Order Sokoła Białego – komandorski krzyż.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Gubernatorzy kurlandzcy Kategoria:Odznaczeni Orderem Daniły I Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Polarnej (Szwecja) Kategoria:Odznaczeni Orderem Izabeli Katolickiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Odznaczeni Orderem Lwa Zeryngeńskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Wicegubernatorzy tulscy Kategoria:Urodzeni w 1842 Kategoria:Zmarli w 1919 Kategoria:Odznaczeni Orderem Sokoła Białego