Jan Ludwik Klejna (ur. 8 maja 1668 w Wiesiółce k. Wałcza, zm. 30 kwietnia 1749 tamże) – polski szlachcic herbu Wilcza Głowa, major wojsk koronnych, komisarz i subdelegat powiatu wałeckiego. Syn Jerzego Klejny.
Życiorys thumb|Kościół w Skrzatuszu. Jan Ludwik Klejna przejął majątek po zmarłym tragicznie bracie Antonim Klejnie (zm. 11 marca 1713). Jan Ludwik, jak i jego ojciec Jerzy Klejna, także służył w polskim wojsku. Wziął dymisję z wojska, w stopniu majora, po śmierci brata Antoniego w 1713 r. i wrócił do majątku rodzinnego pod Wałczem.Seweryn hrabia Uruski, Rodzina – herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1909, T. VI. Miał wtedy już 45 lat i był wciąż bez rodziny. Ożenił się z Marianną Turno, herbu Trzy Kotwice, w 1714 r. Marianna Turno, córka Ertmana-Fryderyka Turno i Doroty Arcemberskiej de Hertzberg, pochodziła ze znamienitej wielkopolskiej rodziny, z tzw. „linii objezierskiej”. Była to rodzina zacna i zasłużona dla RzeczypospolitejKs. Polkowski, Monografia rodziny Turno, Poznań 1856.. Ertman-Fryderyk, teść Ludwika, był też żołnierzem. Wraz z Jerzym Klejną uczestniczył w wyprawie na sejm elekcyjny do Warszawy w 1669 r., gdzie obaj byli elektorami Wiśniowieckiego.
Życie społeczne Ludwik Klejna brał czynny udział w życiu społecznym Wielkopolski. 17 sierpnia 1716 r. na sejmiku województw poznańskiego i kaliskiego, odbywającym się pod Nakłem, został jednogłośnie wybrany komisarzem powiatu wałeckiego. Funkcję tę pełnił do śmierci. W 1734 r. był Komisarzem miasta Wałcza w sprawie wyznaczenia granicy Jastrowia. W tym czasie podjęto decyzję o utworzeniu powiatu w mieście Jastrowie. Ludwik nadzorował prace nad wytyczeniem granicy nowego powiatu. Na dokumentach z 1734 r. zachowała się jego pieczęć sygnetowa z herbem Wilcze GłowyJ. Siebmacher’s große Wappenbuch – Die Wappen bürgerlicher Geschlechter Deustchlands und Schweiz (Teil 3), Bauer & Raspe, Neutstadt 1973 r.. W tymże roku, starosta ujski wśród pięciu posłańców w sprawie burmistrza z Jastrowia wymienia szlachcica Jana Ludwika Klejnę – Komisarza WałczaMichał Zwierzykowski – Akta sejmikowe województw poznańskiego i kaliskiego za lata 1696–1732, Poznań 2008.. Był on także wielkim przyjacielem księży w Skrzatuszu i Jezuitów w Wałczu. Kronika Jezuitów Wałeckich wymienia go kilkakrotnie. 1 stycznia 1736 r. odbyły się uroczystości w święto Obrzezania Pańskiego w Wałczu. Jednym z najznakomitszych gości był Jan Ludwik – tak mówi o nim Kronika Jezuitów Wałeckich: „Annus 1736 – święto Obrzezania Pańskiego – przybyło dużo znakomitych gości – MD(Magnificus Dominus – Wielmożny Pan) Klejna – specjalny przyjaciel Jezuitów i Komisarz WałczaHistoria Residentiae Walcensis Societatis Jesu – Kronika Jezuitów Wałeckich AD 1618 wydanie niemieckie, Max Rohwerder, Böhlau Verlag Köln Graz 1967.. Dalej w opisie tego samego wydarzenia czytamy: „...gdy niebo jest przychylne i z większą ilością ludzi niż w roku minionym nowy rok 1736 powitaliśmy i uroczystość Obrzezania Pańskiego uroczyście obchodziliśmy. Do niemieckiego kazania został zaproszony przez nas bardzo znakomity wielebny Pan Przełożony Wałcza, w którym najbardziej szlachetny pasterz dla całej trzody i dla każdego słuchacza dał obfity datek. Nasi zaś posługujący uszy nadstawili dla spowiadających się. Zmęczonych pracą w świątyni przyjął Refektarz i mimo szczupłości plonów podjął obiadem najgodniejszych gości, z których bardziej przednimi byli: bardzo znakomity Pan Przełożony, MD Klejna, szczególny przyjaciel Rezydencji i Towarzystwa znawca, i oprócz tego najznakomitsi tego miasta” Ta sama kronika pod datą 25 czerwca 1738 r. podaje: „Uczynił wspaniałą procesji część tak kler w wielkiej liczbie, jak i szlachta i szkolna młodzież z zapalonymi świecami idąc na przedzie. Obraz świętego Jana ładnie ozdobiony nieśli w procesji uroczystej: MD Franciszek Osten, podpułkownik JKM i MD Klejna, Eques Polonus (rycerz, szlachcic polski)”.
Życie prywatne W dniu 12 marca 1748 r. Jan Ludwik Klejna sporządził swój testament. Miał wtedy 80 lat i zapewne uznał, że jest to odpowiedni moment aby zapisać swoją ostatnią wolę. Dokument zachował się w archiwum rodzinnym w całości a jego kopia znajduje się w księgach grodzkich Wałcza, gdyż „na wniosek MD Franciszka Klejna, testament ten, został wszyty do akt grodzkich wałeckich w poniedziałek po święcie Nawiedzenia NMP(7 lipca) roku Pańskiego 1749.” W swojej ostatniej woli Ludwik jedynym swoim spadkobiercą uczynił syna – Franciszka Klejnę, – „Jakom zaś autentycznie przed aktami, uzyskawszy przedtem konsens Króla Jmci uczyniłem cesję wsi Wiesiółka na rzecz pomienionego syna mego, tak i obecną dyspozycyją mojej ostatniej woli zostawuję tegoż syna przy posiadaniu Wiesiółki z inwentarzem i wszelkim sprzętem domowym, zachowując sobie do zgonu mego życia stosowne do mego stanu utrzymanie. W dalszej części testamentu Jan Ludwik rekomenduje szlachetnie urodzonemu Strzegockiemu, aby swoją żonę, a jego córkę, traktował według poprzysiężonego związku i afektu, i aby raczył trochę lepiej się z nią obchodzić. Nakazuje wypłacić 6000 zł Panu Strzegockiemu jako resztę posagu swojej córki i poleca odebrać od Panów Turno macierzystą sumę posagową. Na uwagę zasługuje fragment dotyczący budowy ołtarza bocznego w kościele Skrzatuskim -„Miał ŚP. Szlachetnie Urodzony Ertman-Fryderyk Turno, ojciec mojej żony a dziad syna mego, ołtarz w kościele skrzetuskim erygować, na który dał już tynfów 200 a ja 100. Obliguję Pana Franciszka, syna mego aby to dzieło na chwałę Boską i pamiątkę do zupełnego poprowadził skutku”. W kościele skrzatuskim są cztery ołtarze. Jeden z nich był ufundowany przez rodzinę Ostenów, drugi przez rodziny Turno i Klejna. Nie wiadomo nic na temat fundatorów pozostałych ołtarzy. Na koniec Jan Ludwik pisze – „Przecież życzyłbym sobie leżeć w skrzatuskim sub titulo Wniebowzięcia najświetszej Maryji Panny u której ja w życiu swoim wiele uznawał łask i pro kiedyś erygowanym gdzie przodkowie moi i żona są pochowani obliguję.” Świadkiem pisania testamentu był Franciszek Sarnowski. Jan Ludwik Klejna zmarł 30 kwietnia 1749 r. w wieku 81 lat i został pochowany w krypcie skrzatuskiego kościoła.
Jan Ludwik Klejna i Marianna Klejna de Turno pozostawili po sobie następujących potomków: Konstancja – ur. 30 marca 1715 r. w Wiesiółce, poślubiona Atoniemu Strzegockiemu ze Strzegoncina (herbu Przegonia), cześnika bracławskiego. Ślub odbył się w Wiesiółce 26 lipca 1736 r. Po ślubie zamieszkali w Starczewie koło Murowanej Gośliny, gdzie Antoni miał swój majątek. Marianna Magdalena – ur. 6 czerwca 1716 r. w Wiesiółce Franciszek – ur. 22 października 1717 r. w Wiesiółce, zm. 10 lipca 1779 r. w Wiesiółce
Przypisy
Bibliografia Historia Residentiae Walcensis Societatis Jesu – Kronika Jezuitów Wałeckich AD 1618 wydanie niemieckie, Max Rohwerder, Böhlau Verlag Köln Graz 1967. J. Siebmacher’s große Wappenbuch – Die Wappen bürgerlicher Geschlechter Deustchlands und Schweiz (Teil 3), Bauer & Raspe, Neutstadt 1973 r. Ks. Polkowski, Monografia rodziny Turno, rękopis 1856 L. Bąk, Ziemia wałecka w dobie reformacji i kontrreformacji w XVI–XVIII w., Piła 1999r. Z. Boras, R. Walczak, A. Wędzki, Historia powiatu wałeckiego w zarysie, Poznań 1961 Historia kościoła parafialnego w Wałczu spisana na podstawie prawdziwych dokumentow i wiarygodnych autorow przez Jana Ignacego Bocheńskiego proboszcza wałeckiego w roku 1790, oprac. L. Bąk, M. Hlebionek, A. Szweda, Wałcz 2002 Pieczęcie sądów patrymonialnych w Prusach w XVIII–XIX wieku na przykładzie prowincji Pomorze, [w:] Wokół znakow i symboli. Herby, pieczęcie i monety na Pomorzu, Śląsku i Ziemi Lubuskiej do 1945 r., red. A. Chlebowska, A. Gut, Warszawa 2008 F. Schulz, Chronik der Stadt Jastrow, Berlin 1861 M. Fijałkowski, Wojciech Konstanty Breza fundator kościoła skrzatuskiego, Rocznik Skrzatuski, T.I, Koszalin 2013. P. Klejna-Wendt – Rodzina Klejna w Skrzatuszu, Rocznik Skrzatuski 2016 Łukaszewicz, Krótki opis historyczny kościołów parochialnych… w dawnej dyecezyi poznańskiej, Poznań 1858, T. I. E. Callier, Powiat Wałecki w XVI stuleciu, Poznań 1886, Ks. Delerdt, Kronika cudów Piety skrzatuskiej, 1789 r. Michał Zwierzykowski – Akta sejmikowe województw poznańskiego i kaliskiego za lata 1696–1732, Poznań 2008 Seweryn hrabia Uruski, Rodzina – herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1909, T. VI.
Kategoria:Oficerowie I Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1668 Kategoria:Zmarli w 1749