Eugeniusz Anastazy Grabowski herbu Oksza (ur. 10 marca 1876 w Turnovie, zm. 3 marca 1952 w Wałbrzychu) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 10 marca 1876 w Turnovie (), w rodzinie hrabiego Michała Maksymiliana (1845–1918) i Marii z domu Światopełk-Zawadzkiej herbu Lis (1850–1920). Był bratem oficerów kawalerii Wojska Polskiego: Seweryna Sewera (1874–1947), podpułkownika, Stefana (1877–1946), pułkownika, Zygmunta Piotra Idziego (1880–1954), rotmistrza, Henryka (1884–1944), majora i Emila (1886–1944), majora.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 11 września 1919 roku Naczelny Wódz mianował go pełniącym obowiązki zastępcy inspektora Wojskowej Straży GranicznejDz. Rozk. MSWojsk. Nr 91 z 2 października 1919, s. 2216.

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w dowództwie miasta Warszawa. Był członkiem Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zasiadł w składzie Komisji Orzekającej Odznaki Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Departamencie IV Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk Ułanów Krechowieckich.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 53. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). W 1923 roku pełnił funkcję szefa Wydziału IV Remontu w Departamencie II Jazdy Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 1 puł w Augustowie. W 1924 został przydzielony do 16 pułku Ułanów Wielkopolskich w Bydgoszczy, pozostając nadal oficerem nadetatowym 1 puł. W październiku tego roku został przeniesiony do 16 puł. na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Jako emerytowany oficer w 1928 zamieszkiwał w Bydgoszczy. Jego żoną w 1924 została Maria Morstin herbu Leliwa (1892–1972), z którą miał syna Andrzeja (1928–2001) i córkę Marię (1930–1944). Drugą żoną była Helena Łubieńska herbu Pomian (1889–1960).

Zmarł 3 marca 1952 w Wałbrzychu.

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 2 maja 1922 Krzyż Walecznych Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 – 26 lipca 1929 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości – 26 lipca 1929

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego Eugeniusz Anastazy Kategoria:Ludzie związani z Bydgoszczą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Podpułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zastępcy dowódcy 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich Kategoria:Zmarli w 1952