Bronisław Stankiewicz (ur. 24 grudnia 1898 w Wilnie, zm. 6 listopada 1937 tamże) – starszy sierżant piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i tzw. buntu Żeligowskiego.
Życiorys Bronisław Stankiewicz urodził się w Wilnie, był synem majstra garbarskiego Wincentego i Teresy z domu Kaczan.
W roku 1915 zaciągnął się do armii carskiej, gdzie służył w 3 Pułku Grenadierów Gwardii. Po kilkutygodniowym pobycie na froncie został odesłany do domu z powodu choroby. W okresie od 1 lipca 1916 r. do 14 listopada 1918 r. był szeregowcem w zawodowej straży pożarnej m. Wilna. Z relacji córki wynika, że miał uratować od śmierci w pożarze mjr. Stanisława Bobiatyńskiego, swego późniejszego dowódcę. 15 listopada 1918 r. porzucił pracę w straży pożarnej i wstąpił do szeregów Samoobrony Wileńskiej, która na przełomie roku 1918 i 1919 usiłowała obronić Wilno przed nadciągającymi wojskami bolszewickimi. Po wycofaniu się z miasta został wcielony do tworzącego się Pułku Strzelców Wileńskich. Sierż. Bronisław Stankiewicz wraz ze swym pułkiem w 1919 r. brał udział w walkach z bolszewikami na Białorusi. Dowodząc plutonem wyróżnił się w ataku na Lepel w dniu 5 listopada 1919. Po ustabilizowaniu się frontu brał udział w działaniach zwiadowczych. 15 maja 1920 r. wyróżnił się w ciężkich bojach odwrotowych pod Pysznem. 9 czerwca 1920 r. w Hnieździłowie gen. Jan Rządkowski uroczyście awansował żołnierzy pułku. Bronisław Stankiewicz został wtedy awansowany na stopień sierżanta sztabowego. W dniach 14-15 sierpnia 1920 r. wziął udział w Bitwie Warszawskiej, w walkach o Radzymin. Za udział w tych walkach został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. 14 sierpnia 1920 r. "W czasie uderzenia II batalionu rzucił się do szturmu z plutonem 7 kompanii z okrzykiem „Jeszcze Polska nie zginęła”. W następnych godzinach ciężkiej walki w Radzyminie nie dopuścił do rozproszenia ludzi, lecz skupił przy sobie żołnierzy. Walcząc z bliska bagnetem i kolbą, ułatwił wycofanie się reszty kompanii".
Po zakończeniu walk z bolszewikami wraz ze swoim pułkiem, wchodzącym w skład 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej uczestniczył w odbijaniu Wilna z rąk litewskich, co nazwane zostało w historiografii tzw. buntem Żeligowskiego. Do końca istnienia zależnego od Polski organizmu państwowego, nazwanego Litwą Środkową, Stankiewicz służył w Pułku Strzelców Wileńskich, który stał się częścią sił zbrojnych tego „państwa”. Za udział w tym czynie zbrojnym otrzymał Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej, co później po zjednoczeniu Litwy Środkowej z Polską zostało oficjalnie potwierdzone rozporządzeniem ministra spraw wojskowych RPRozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 72). W okresie służby w 85 pułk strzelców wileńskich ukończył ósmą klasę szkoły powszechnej oraz kurs podoficerski.
Od 13 lutego 1922 r. był szefem kancelarii pułku. W latach 1927–1929 służył w Wilnie w 6 pułku piechoty Legionów, jako instruktor w szkole podoficerskiej. 30 kwietnia 1929 r. został przeniesiony do rezerwy na własną prośbę ze względu na stan zdrowia. Po zakończeniu służby wojskowej, w okresie kryzysu gospodarczego, pracował dorywczo m.in. jako urzędnik płatny dziennie, robotnik budowlany i kopacz rowów. Od 15 lipca 1930 r. do śmierci był zatrudniony jako listonosz (na stanowisku prowizorycznego woźnego) najpierw w miejscowości Prużana na Białorusi, a następnie w Wilnie (poczta główna, przy ul. Zamkowej).
Życie prywatne Był dwukrotnie żonaty. Po przejściu na kalwinizm i uzyskaniu rozwodu z pierwszą żoną, 6 stycznia 1937 Stankiewicz poślubił Jadwigę Malko, córkę Adama i Antoniny z Sakowiczów. Ze związku tego pochodziło dwoje dzieci: Zbigniew (1929–1966) i Alicja (ur. 1931). Córka, nosząca nazwisko Liucija (Ludmiła) Jankauskienė, jest działaczką polonijną w Kownie i członkinią zespołu folklorystycznego „Kotwica”. Wszyscy potomkowie Bronisława są obywatelami Republiki Litewskiej.
Zmarł nagle na zawał serca 6 listopada 1937 r. Pochowany został z honorami wojskowymi na cmentarzu antokolskim w Wilnie, bezpośrednio przy kwaterze żołnierzy poległych w 1920 r.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4090 – 1922 Krzyż Walecznych nr 34219 Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej nr 724 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Samoobrony Wileńskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Radzyminem (1920) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Wojskowi Litwy Środkowej Kategoria:Zmarli w 1937 Kategoria:Żołnierze 85 Pułku Strzelców Wileńskich Kategoria:Żołnierze 6 Pułku Piechoty Legionów