Język kiriwina, także kilivila, boyowa, pol. również język kiriwiński lub trobriandzki – język używany przez 20 tys. osób na Wyspach Trobrianda. Należy do grupy języków oceanicznych w ramach rodziny austronezyjskiej.
Ethnologue (wyd. 22) wyróżnia trzy dialekty: kitava, vakuta, sinaketa. R. Lawton (1995) wyróżnia pięć głównych dialektów z wyspy Kiriwina: kilivila (od którego bierze się nazwa języka), kuboma, luba, kavataria i kaibwagina.
Został udokumentowany w literaturze. Istnieją różne publikacje poświęcone językowi kiriwina i lokalnej kulturze. W języku polskim wydano opracowanie pt. Kiriwina: język Wysp Trobrianda. Jest zapisywany alfabetem łacińskim.
System fonetyczny Samogłoski Przednie Centralne Tylne Wysokie i u Środkowe e o Niskie a
Oprócz powyższych samogłosek istnieje sześć dyftongów: /ai/, /au/, /ei/, /eu/, /oi/ i /ou/.
Spółgłoski Rozróżnienia między /l/ a /r/ i /l/ a /n/ są niejasne.
Akcent W języku kiriwina akcent pada z reguły na przedostatnią sylabę. Reguła ta sprawdza się w 95%.
Gramatyka Rzeczowniki Kilka rzeczowników, zwłaszcza dotyczących krewnych lub części ciała, wymaga użycia afiksów osobowych. Przykładowe struktury: kada-la – (wuj – jego / jej)
Czasowniki Rdzeń czasownika występuje zwykle z przedrostkiem i czasami z przyrostkiem.
Liczba W języku kiriwina występują bardzo rzadkie liczby gramatyczne – potrójna i poczwórna.
Związki frazeologiczne Kusisu, bala. – Pożegnaj się. (dosł. jesteś, będę odchodzić.)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne The ASJP Database – Wordlist Kilivila Glottolog 2.6 – Kilivila WALS Online – Language Kilivila
Kategoria:Języki oceaniczne Kategoria:Języki Papui-Nowej Gwinei