Lęda – małe poletko powstałe w wyniku wykarczowania i wypalenia lasu, charakterystyczne dla prymitywnej gospodarki żarowej, a także obszar, równina, pole nieuprawne przeznaczone lub nadające się pod uprawę roliHenryk Łowmiański "Historia Polski", PWN, Warszawa 1964Henryk Łowmiański "Studia nad dziejami słowiańszczyzny Polski i Rusi w wiekach średnich", UAM, Poznań 1986.
Nazwa Nazwa lęda występuje w wielu słowiańskich językach: u Serbów nazywa się ledina, w Czechach - lado, a na Rusi występowały terminy lada, ladina, ladica. Niektórzy historycy i językoznawcy uważają, że słowo to stanowi źródło nazwy plemienia Lędzian (*lęd-jan-inъ). Zgodnie z tym znaczeniem Lędzianin oznaczał rolnika, "wypalacza lasów".
Proces powstawania Lęda powstawała w wyniku prymitywnej gospodarki leśnej polegającej na trzebieży pierwotnego lasu, wycinaniu drzew oraz wypalaniu terenu podczas deforestacji. Początkowo wyznaczano w bliskości osad ludzkich małe poletka śródleśne. Z drzew usuwano korę w procesie tzw. oczerchlania tj. ścinania, okrzesywania kory. Okorowane drzewa wydzielały żywicę i częściowo wysychały. Po roku na wiosnę pnie podpalano tworząc w ten sposób nieregularną niwkę, która była użyźniona popiołem ze spalonych drzew. Na tym fragmencie siano ziarno jęczmienia, owsa, prosa lub pszenicy.
Po jakimś czasie ziemia jałowiała i pole zmieniano w ugór pozwalając mu ponownie zarosnąć.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dawni Słowianie Kategoria:Historia rolnictwa Kategoria:Historia gospodarcza średniowiecza Kategoria:Historia gospodarcza Kategoria:Leśnictwo