Kevin Steen (ur. 7 maja 1984 w Saint-Jean-sur-Richelieu) – kanadyjski wrestler występujący w WWE w brandzie SmackDown pod pseudonimem ringowym Kevin Owens. Jest dwukrotnym posiadaczem WWE United States Championship.
Steen rozpoczął swoją karierę w 2000 w wieku 16 lat. Od 2007 pracował dla Ring of Honor (ROH), w którym posiadał ROH World Championship i ROH World Tag Team Championship. Wraz z CM Punkiem, Danielem Bryanem i Sethem Rollinsem jest jednym z czterech wrestlerów, którzy posiadali światowe mistrzostwo WWE i ROH. Przepracował 14 lat dla federacji niezależnych. Jest również znany z występów dla Pro Wrestling Guerrilla (PWG), w którym posiadał PWG World Championship rekordowo trzy razy, a także tyle samo PWG World Tag Team Championship. W federacjach International Wrestling Syndicate (IWS), All American Wrestling (AAW) i Combat Zone Wrestling (CZW) posiadał kolejno IWS World Heavyweight Championship (trzy razy), AAW Heavyweight Championship oraz CZW Iron Man Championship.
Po podpisaniu kontraktu z WWE został przydzielony do rozwojowego brandu NXT, w którym zdobył NXT Championship. Zadebiutował w głównym rosterze w maju 2015, w którym dwukrotnie zdobył WWE Intercontinental Championship. Rok później po raz pierwszy zdobył jedno ze światowych tytułów federacji, WWE Universal Championship, którego był rekordowo najdłuższym posiadaczem.
Kariera profesjonalnego wrestlera Wczesna kariera (2000–2004) Steen zainteresował się profesjonalnym wrestlingiem po obejrzeniu meczu pomiędzy Shawnem Michaelsem i Dieselem na WrestleManii XI w wieku 11 lat. Trzy lata później jego rodzice pozwolili mu trenować z Serge Jodoinem, wrestlerem z Quebec. Rok później zaczął trenować z Jakiem Rougeau. Trenował również z Terrym Taylorem, którego nazywał „głównym trenerem”. Steen zawalczył po raz pierwszy w swoje szesnaste urodziny w L’Assomption w Quebec 7 maja 2000. Steen trenował dalej z Rougeau i walczył w jego promocji przez cztery lata, dopóki nie zaczął występować w innych kanadyjskich promocjach, w tym International Wrestling Syndicate.
Combat Zone Wrestling (2004–2006, 2008) mały|lewo|Steen w grudniu 2004 Steen zadebiutował w Combat Zone Wrestling (CZW) 10 września 2004 na gali High Stakes. Przegrał w Fatal 4-Way matchu, w którym brali również udział Sami Zyan, Excess oraz SeXXXy Eddy (zwyciężył ten ostatni). Niedługo potem założył tag team z El Generico.
14 maja 2005, Steen wziął udział w turnieju „CZW Best of the Best” i doszedł do finału po pokonaniu Kenny’ego The Bastarda w pierwszej rundzie i Chrisa Hero w rundzie drugiej. Przegrał w finałowym Fatal 4-Way matchu.
Kilka miesięcy później w sierpniu, Steen wygrał swoje pierwsze mistrzostwo w CZW. Przypiął Franky’ego The Mobstera i zdobył CZW Iron Man Championship. Był w stanie obronić mistrzostwo w indywidualnych walkach przeciwko Nate Webbowi, El Generico, Chrisowi Sabinowi oraz Super Dragonowi. Obronił również tytuł w walce, w której brali też udział Necro Butcher, D.J. Hyde, B.J. Whitmer oraz The Messiah.
Steen stracił Iron Man Championship na rzecz żeńskiej wrestlerki LuFisto w Cage matchu na gali CZW Trapped. Stracił on mistrzostwo na jeden dzień przed pierwszą rocznicą posiadania tytułu. Po tym wydarzeniu opuścił federację na rzecz touru z federacją Dragon Gate i nie powrócił do CZW do lutego 2008, kiedy to wziął udział w jednej walce z Vordellem Walkerem, która zakończyła się bez rozstrzygnięcia.
Pro Wrestling Guerrilla (2005–2008) Podczas pobytu w CZW, Steen rozpoczął również pracę dla Pro Wrestling Guerilla (PWG). 13 maja 2005 na Jason Takes PWG, Steen pomógł Excaliburowi pokonać Super Dragona i rozpoczął rywalizację z Super Dragonem; okazało się, że to właśnie Steen atakował Dragona przez ostatnie kilka miesięcy. 6 sierpnia 2005, Steen zdobył PWG Championship pokonując A.J. Stylesa na Zombies Shouldn’t Run. Steen trzymał tytuł przez niespełna cztery miesiące, dopóki nie stracił mistrzostwa na rzecz Joeya Ryana na Chanukah Chaos (The C’s Are Silent) po interwencji Super Dragona. Rywalizacja Steena z Super Dragonem zakończyła się 16 grudnia 2005 na Astonishing X-Mas, kiedy to Steen został pokonany w Guerrilla Warfare matchu.
W 2006, Steen rozpoczął współpracować drużynowo z El Generico. Wspólnie zaczęli walczyć w celu zdobycia PWG World Tag Team Championship. 29 lipca 2007 na Giant Size Annual #4, Steen i Generico pokonali panujących mistrzów PACa i Rodericka Stronga stając się posiadaczami owych tytułów. Przez kolejne trzy miesiące skutecznie bronili tytułów, dopóki nie stracili ich na rzecz Daveya Richardsa i Super Dragona 27 października w Anglii na gali, która była częścią „European Vacation II” touru. Następnej nocy Steen wraz z PAC’em próbowali odzyskać tytuły od Dragona i Richardsa. Steen ogłosił, że jeżeli ich nie zdobędzie, to natychmiastowo opuści federację. Steen i PAC przegrali, wskutek czego Steen opuścił PWG.
Jednakże Steen powrócił do PWG i wraz z El Generico zdobyli tytuły po raz drugi, tym razem od The Dynasty (Joeya Ryana i Scotta Losta) 21 marca 2008 w zaimprowizowanej walce. Steen i Generico stali się pierwszą drużyną w historii PWG, która była częścią corocznego turnieju Dynamite Duumvirate Tag Team Title. W turnieju musieli bronić tytułów w każdej walce; w finale turnieju stracili tytuły na rzecz Jacka Evansa i Rodericka Stronga. Ostatecznie, Steen opuścił PWG, by skupić się na występach w Ring of Honor.
Ring of Honor Utworzenie zespołu i rywalizacja z El Generico (2007-2010) 17 lutego 2007, Steen powrócił do Ring of Honor i wraz z El Generico przegrali z Briscoe Brothers. 14 kwietnia, Mark Briscoe powrócił w środku walki pomiędzy Steenem, Generico, jego bratem Jayem i Erickiem Stevensem. Mark został zaatakowany przez Steena i Generico, a jego brat został przypięty przez Steena. 11 maja, Steen (jako heel) i Generico (jako face) pokonali Jasona Blade’a i Eddiego Edwardsa. Na gali Respect is Earned, Steen i El Generico wygrali Tag Team Scramble dark match. Tej samej nocy, Steen i El Generico wzięli udział w brawlu z Briscoe Brothers. Na gali Driven, Briscoe Brothers pokonali Steena i El Generico, utrzymując przy sobie ROH World Tag Team Championship. Steen i Generico później ponieśli trzy porażki na rzecz Briscoes: na gali Caged Rage w Steel Cage matchu, gali Manhattan Mayhem II w 2 Out Of Three Falls matchu i gali Man Up w Ladder matchu. Jedyną wygraną odnieśli w non-title Boston Street Fight na gali Death BEfore Dishonor V Night 1.
mały|Steen (po lewej) i Generico (po prawej) razem w tag teamie w 2008 6 czerwca 2008, Steen i Generico wzięli udział w turnieju mającym wyłonić nowych ROH World Tag Team Championów. W finale przegrali z Jimmym Jacobsem i Tylerem Blackiem.
27 czerwca w Dayton, Ohio, Steen i Generico pokonali członków The Age of the Fall, Tylera Blacka i Joeya Matthewsa. Następnego dnia w zostali pokonani przez Blacka i Necro Butchera – Butcher przypiął Steena po ataku krzesełkiem. 25 lipca, Steen zawalczył z ROH World Championem Nigelem McGuinessem w title matchu, lecz przegrał walkę.
19 września na nagraniach pay-per-view w Bostonie, Steen i Generico pokonali The Age of the Fall, zdobywając ROH World Tag Team Championship. Stracili mistrzostwa na rzecz The American Wolves (Eddiego Edwardsa i Daveya Richardsa) na tapingach telewizyjnych 10 kwietnia 2009.
19 grudnia 2009 na Final Battle 2009, pierwszym pay-per-view ROH na żywo, Steen przeszedł heel turn atakując jego tag team partnera El Generico, po przegranej walce z The Young Bucks. Steen znalazł nowego partnera – Steve’a Corino. Na gali The Big Bang!, Generico i Cabana pokonali Steena i Corino przez dyskwalifikację. 19 czerwca na Death Before Dishonor VIII, Steen pokonał El Generico w singles matchu. 11 września na Glory By Honor IX, Generico i Cabana pokonali Steena i Corino w Double Chain matchu, kiedy Cabana zmusił Corino do odklepania. Po walce, Steen zaatakował El Generico i zdjął mu maskę. 18 grudnia na Final Battle 2010, Steen i Generico zakończyli rywalizację w Fight Without Honor matchu. Steen położył na szali swoją karierę w ROH, zaś Generico swoją maskę. El Generico wygrał walkę i zmusił Steena do opuszczenia ROH.
Rywalizacja Steena i Generico została ogłoszona najlepszą rywalizacją roku przez Wrestling Observer Newsletter. Steen napisał większość storyline’owej rywalizacji z El Generico, gdyż nie miał zbyt dobrych relacji z nowym bookerem Jimem Cornettem.
Wrestling’s Worst Nightmare (2011–2013) Po podpisaniu kolejnego kontraktu z Ring of Honor, Steen powrócił do federacji 26 czerwca 2011 na gali Best in the World 2011. Połączył siły z Corino i powstrzymał House of Truth przed atakiem na Corinie, lecz ostatecznie odwrócił się od niego. Po tym wydarzeniu, Steen został zabrany na zaplecze; Jim Cornette obiecał mu, że już nigdy nie zawalczy w ROH. Pomimo że Steen był bookowany jako heel w storyline, fani trzymali jego stronę i buczeli Cornette’a. W ramach storyline’u Steen „zhackował” oficjalną tablicę informacyjną ROH i pisał posty chwalące Pro Wrestling Guerrilla; ogłosił też pojawienie się na gali Death Before Dishonor IX.
mały|Steen walczący z Eddiem Edwardsem na Showdown in the Sun w 2012 17 września, Steen zainterweniował w walce pomiędzy El Generico i Jimmym Jacobsem. Wyzwał Steve’a Corino, po czym wykonał powerbomb na Jacobsie w krawędź ringu. Steen skonfrontował się z Jimem Cornettem i prezydentem ROH Carym Silkinem. Chciał wykonać Package Piledrivera na Silkinie, lecz został wyniesiony z areny przez ochronę. Steen zagroził, że jeżeli nie zostanie przywrócony do ROH w przeciągu trzech tygodni, to pozwie Cornette’a i Silkina. Na gali Final Battle 2011, Steen pokonał Steve’a Corino, dzięki czemu przywrócono jego karierę w ROH. Po walce wykonał package piledriver na Jimmym Jacobsie i El Generico. Skonfrontował się też z Daveyem Richardsem. 4 marca 2012 na gali z okazji dziesięciolecia ROH, Steen pokonał Jimmy’ego Jacobsa w No Holds Barred matchu i zakończył pay-per-view kolejną konfrontacją z Daveym Richardsem. Steen kontynuował pasmo wygranych podczas weekendu Showdown in the Sun, na początek pokonując El Generico z pomocą Jimmy’ego Jacobsa w Last Man Standing matchu, a następnie Eddiego Edwardsa w singles matchu. 12 maja na Border Wars, Steen pokonał Daveya Richardsa, zdobywając ROH World Championship. Po walce, Steve Corino wszedł do ringu i przytulił Steena i Jacobsa; później owa trójka utworzyła stajnię nazwaną S.C.U.M. (Suffering, Chaos, Ugliness, and Mayhem). Steen po raz pierwszy skutecznie obronił tytuł 15 czerwca, pokonując Eddiego Edwardsa. 24 czerwca na Best in the World 2012: Hostage Crisis, Steen pokonał Daveya Richardsa i obronił ROH World Championship. Na następnym pay-per-view, Boiling Point, Steen obronił tytuł przeciwko Chikara Grand Championowi Eddiemu Kingstonowi. 15 września na Death Before Dishonor X: State of Emergency, Steen po raz kolejny obronił tytuł walcząc z Rhino. 6 października, walka o tytuł pomiędzy Steenem i Jayem Lethalem zakończyła się bez rozstrzygnięcia, kiedy to Steen zastraszył rodziców Lethala stojących w pierwszych rzędach. Siedem dni później na internetowym pay-per-view, Glory By Honor XI: The Unbreakable Hope, Steen obronił tytuł w walce przeciwko Michaelowi Elginowi. Po walce, Steen otworzył pudełko, w którym znajdowała się maska El Generico. 16 grudnia na Final Battle 2012: Doomsday, Steen pokonał powracającego El Generico w Ladder matchu i obronił ROH World Championship. 2 marca 2013 na gali z okazji 11-lecia ROH, Steen pokonał Jaya Lethala w grudge matchu broniąc ROH World Championship. 5 kwietnia na Supercard of Honor VII, Steen stracił ROH World Championship na rzecz Jaya Briscoe. mały|upright|Steen na gali Ring of Honor w 2013
Ostatnie rywalizacje (2013-2014)