Tadeusz Zabłudowski (ur. 7 stycznia 1907 w Warszawie, zm. 25 czerwca 1984) – polski historyk żydowskiego pochodzenia, tłumacz, encyklopedysta, w okresie 1946–1948 szef urzędu cenzury, w latach 1951–1953 dyrektor Państwowego Wydawnictwa Naukowego, członek Komisji Prasowej Komitetu Centralnego Polskiej Partii Robotniczej i Komisji Prasowej Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii RobotniczejMichał Przeperski, Komisja Prasowa KC PZPR 1956–1957, w: Polska 1944/45-1989 : studia i materiały 14 (2016), s. 101-103..
Życiorys thumb|upright|Grób Zabłudowskiego na Powązkach Wojskowych (2011) Tadeusz Zabłudowski urodził się w rodzinie żydowskiej jako syn Beniamina (–1942) i Emmy z domu Wolf (1881–1942). Miał brata Rafała (1914–1942).
W 1930 ukończył Szkołę Główną Handlową (SGH), pracował jako tłumacz, literat i dziennikarz. Od marca 1928 działał w Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK)/KZMP, od 1929 członek KC KZMP, od 1930 działacz KPP. Został aresztowany za działalność komunistyczną i osadzony na Pawiaku, za kolportaż druków KPP był od września 1931 do sierpnia 1932 więziony w Więzieniu Mokotowskim. Tłumaczył radziecką literaturę i niemiecką literaturę emigracyjną, w 1935 został członkiem Związku Literatów PolskichBiografia w Biuletynie Informacji Publicznej [dostęp 2024-08-08]. Od września 1939 działał w Białymstoku jako agitator na rzecz władzy radzieckiej, następnie od 1940 do czerwca 1941 pracował w polskiej redakcji Wydawnictwa Państwowego Białorusi. W 1943 wziął udział w zjeździe organizacyjnym ZPP, współpracował z pismami ZPP „Wolna Polska” i „Nowe Widnokręgi”.
W latach 1946–1948 był dyrektorem Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, następnie w latach 1951–1953 był pierwszym dyrektorem Państwowego Wydawnictwa Naukowego (PWN). W 1959 zasiadł w komitecie redakcyjnym Małej encyklopedii powszechnej PWN.
W 1946 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Jego żoną była Izabella z domu Zwayer (1909–1960), z którą miał syna Andrzeja (1938–2008, logik i filozof).
Zmarł 25 czerwca 1984. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B II 28, rząd 9, miejsce 29).
Przekłady Wsiewołod Iwanow: Powrót Buddy (ros. Возвращение Будды) oraz Hafir i Mariam (ros. Гафир и Мириам) Lew Gumilow: Dzieje dawnych Turków (współautor: Jerzy Litwiniuk) Franz Babinger: Z dziejów imperium Osmanów. Sułtan Mehmed Zdobywca i jego czasy, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1977. Hans-Wilhelm Haussig: Historia kultury bizantyńskiej, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1969. Egon Erwin Kisch: Chiny bez maski (tytuł oryg.: China geheim), Wydawnictwo „Prasa Wojskowa” 1948 i nast. Max Brod: Franz Kafka. Opowieść biograficzna, Czytelnik 1982.
Zobacz też czasopisma pozbawione debitu komunikacyjnego w PRL
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Komisji Prasowej KC PZPR Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy encyklopedyści Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Polscy tłumacze literatury niemieckojęzycznej Kategoria:Polscy tłumacze literatury rosyjskojęzycznej Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Więźniowie Pawiaka (II Rzeczpospolita) Kategoria:Więźniowie polityczni w II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1984