Nahornaja (; , Nagornaja; hist. Łozowce) – wieś na Białorusi, w rejonie baranowickim obwodu brzeskiego, około 22 km na północ od Baranowicz.
Historia W końcu XVIII wieku wieś należała do powiatu nowogródzkiego, w województwie nowogródzkimВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 99..
Według relacji potomków ostatnich właścicieli folwarku, Łozowce niegdyś należały do Paców. Na początku XIX wieku od niejakiego Malinowskiego majątek nabył Stefan Dawidowski herbu Prus. Dobra te pozostały w rękach rodziny Dawidowskich do II wojny światowej. W 1939 roku ich właścicielem był Bronisław Dawidowski, a po jego śmierci w 1939 roku pozostała tu wdowa po nim Jadwiga z domu Ziemięcka (1904–1992).
Przed rozbiorami Łozowce leżały w województwie nowogródzkim Rzeczypospolitej. Po II rozbiorze Polski znalazły się na terenie ujezdu nowogródzkiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Łozowce wróciły do Polski, należały do gminy Horodyszcze, w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiego, od 1926 roku gmina ta została przyłączona do powiatu baranowickiego. Od 1945 roku wieś znajduje się na terenie w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi. Do 2013 roku należała do sielsowietu Girmontowce, obecnie – do sielsowietu Horodyszcze.
Obecnie we wsi działają rolnicze warsztaty mechaniczne, zakład weterynaryjny, poczta, sklep, szkoła podstawowa, klub, biblioteka i punkt felczersko-akuszerski. Znajduje się tu siedziba kołchozu.
We wsi stoi pomnik poległych radzieckich żołnierzy i partyzantów.
Demografia W 1897 roku wieś liczyła 78 mieszkańców.
W 1921 miejscowość liczyła 13 mieszkańców, zamieszkałych w 3 budynkach, w tym 9 Białorusinów i 4 Polaków. 9 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 4 rzymskokatolickiego.
W 2009 roku Nahornaja liczyła 66 mieszkańców.
Dawny dwór Najprawdopodobniej w II połowie XVIII wieku wybudowano tu dwór drewniany, parterowy z piętrową częścią środkową. Był wzniesiony na planie prostokąta, dziewięcioosiowy, przykryty bardzo wysokim czterospadowym dachem gontowym. Centralny portyk o dwóch potężnych kolumnach wspierających trójkątny szczyt w wielkim porządku. Z czasem portyk zabudowano, tworząc ryzalit. Na piętrze wszystkie okna były ostrołukowe. Elewacja ogrodowa również miała wielki, piętrowy trójoosiowy ryzalit z trójkątnym szczytem.
Wewnątrz znajdowało się osiem pokoi na parterze i dwa na piętrze, do których prowadziły spiralne schody.
Dom był z trzech stron otoczony parkiem, który wraz z sadem liczył 10 ha. Do domu wiodła droga wjazdowa obsadzona starymi drzewami o ogromnych konarach. Przed samym domem znajdował się rozległy trawnik. Po prawej stronie domu wybudowano dużą oficynę, w której były pokoje gościnne i kuchnia.
Wyposażenie domu zostało zniszczone lub rozgrabione w czasie I wojny światowej. Sam dom zniknął w czasie II wojny światowej. Dziś po zabudowaniach nie ma śladu, pozostały resztki parku.
Majątek w Łozowcach jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.
Przypisy
Kategoria:Wsie w rejonie baranowickim Kategoria:Wsie szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo nowogródzkie)