thumb|Alison Bechdel w księgarni „Politics and Prose” mały|Schematyczna ilustracja testu Bechdel Test Bechdel, znany również jako test Bechdel-Wallace jest używany jako wskaźnik aktywnej obecności kobiet w treściach kultury. Często stosowany w celu pokazania braku równości między płciami wynikający z seksizmu.
Aby zaliczyć test, film (lub inne dzieło) musi spełnić trzy warunki: Muszą pojawić się co najmniej dwie postacie kobiece, które prowadzą ze sobą rozmowę, dotyczącą czegoś innego niż mężczyźni. W niektórych iteracjach jest także wymaganie, że obie postacie kobiece muszą mieć imiona.
W żartobliwej formie test pojawił się po raz pierwszy, w komiksie rysowniczki Alison Bechdel Dykes to Watch Out For z 1985 roku. Sama Bechdel preferuje nazwę test Bechdel-Wallace – Liz Wallace to przyjaciółka Bechdel, która wymyśliła koncepcję testu.
Alison Bechdel, w artykule „Testy”, napisała, że jest pewna, iż Liz Wallace inspirowała się fragmentem książki Virginii Woolf, Własny pokój, z 1929 roku.
Dane dotyczące kina są gromadzone na stronie bechdeltest.com. Według danych na marzec 2024 oceniono 9802 filmy, z czego:
5594 filmy (57.1%) zdają wszystkie trzy testy, 1000 filmów (10.2%) zdają dwa z trzech testów, 2124 filmy (21.7%) zdają jeden z trzech testów, 1084 filmy (11.1%) nie zdają żadnego testu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Feminizm Kategoria:Krytyka medialna