Bractwo Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polski – jasnogórskie bractwo religijne, które jest kontynuatorem Bractwa Koronacji Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej i Znalezienia Krzyża Świętego zwanego też „Bractwem Matki Bożej Jasnogórskiej”. Powołał je do istnienia papież Klemens XI breve apostolskim Cum sicut atccepimus z dnia 4 kwietnia 1718 z inicjatywy paulinów jasnogórskich, a uroczystego zaprowadzenia Bractwa na Jasnej Górze dokonał biskup krakowski Kazimierz Łubieński w dniu 7 września 1718. Zawieszone przez władze carskie po powstaniu styczniowym, zostało reaktywowane 3 maja 2013. Uroczystością patronalną jest 8 września - dzień święta Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i rocznicy koronacji Jasnogórskiego Wizerunku, która miała miejsce w 1717 roku. Opiekunem duchowym jest święty Jan Paweł II, a dewizą jego dywiza papieska Totus Tuus. Charyzmat Bractwa to pierwszosobotnie zawierzenia Niepokalanemu Sercu Maryi Królowej Polski, maryjne dni skupienia na Jasnej Górze oraz rekolekcje prowadzone w parafiach. Przy Bractwie działa grupa osób stanu wolnego, Niespokojni Nadzieją.
Bractwo Koronacji Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej i Znalezienia Krzyża Świętego Idea powstania nowego Bractwa na Jasnej Górze zrodziła się przed koronacją Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, która miała miejsce 8 września 1717. Podczas obrad kapituły prowincjalnej Zakonu Paulinów podjęto decyzję skierowania prośby do papieża, aby Bractwo zatwierdził. 16 września wybrano delegata Jasnej Góry do Stolicy Apostolskiej o. Wiktora Kraśnickiego OSPPE, który wyjechał na podróż do Rzymu 27 października razem z prokuratorem generalnym Zakonu Paulinów, o. Chryzostomem Koźbiałowiczem OSPPE. Papież Klemens XI przyjął ich 13 stycznia 1718. Za pośrednictwem kard. Annibalego Albaniego, protektora Królestwa Polskiego, delegaci otrzymali breve apostolskie Cum sicut atccepimus... (Jak już akceptowaliśmy) z dnia 4 kwietnia oraz list Omnium saluti... (Wszystkich pozdrawiając). Dokumenty zawierały wykaz odpustów nadawane przez Stolicę Apostolską Bractwu, które miało już realne kształty ideowo-organizacyjne. 28 kwietnia Paulini uzyskali specjalne breve na introdukcję Bractwa pod nazwą: Koronacji Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej i Znalezienia Krzyża Świętego. Nazwa nawiązywała do wezwania bazyliki jasnogórskiej. Z czasem zaczęto je nazywać Bractwem Matki Bożej Jasnogórskiej/Częstochowskiej lub NMP Ukoronowanej na Jasnej Górze.
Biskup krakowski książę Kazimierz Łubieński 27 lipca wydał edykt Universis et singulis... (Wszem i wobec), w którym podał do publicznej wiadomości, że na Jasnej Górze powstało nowe Bractwo i wyznaczył dzień 8 września jako dzień jego uroczystego rozpoczęcia działalności. Zaprosił wiernych i wszystkich biskupów Królestwa Polskiego, Litwy i odległych prowincji państwa do przybycia w tym dniu na Jasną Górę, polecając ogłosić uroczystość z ambon. Fakt zaprowadzenia Bractwa powiązano z 1. rocznicą koronacji Cudownego Obrazu. Prowincjał Zakonu Paulinów Moszyński przesłał do wszystkich senatorów i magnatów zaproszenie do udziału w rocznicowych uroczystościach, które były drugim etapem jednej uroczystości: rok wcześniej ukoronowano Wizerunek, teraz koroną Matki Najświętszej stać się mieli żywi ludzie. Powszechną praktyką miało się stać to, co wypowiedział biskup Szembek w dniu koronacji: teraz już cały kraj oddany w 1656 roku pod władzę Matki Bożej i cieszący się zaszczytem ukoronowania jego najsławniejszego Wizerunku koronami papieskimi, miał być na zawsze w obliczu Boga i Jego Przenajchwalebniejszej Matki najwdzięczniejszą koroną. Uroczystości rocznicowe trwały od dnia wigilijnego 7 września przez dzień rocznicy i święta Narodzenia NMP przez całą oktawę.
Ceremonie rozpoczęły się 7 września 1718, w wigilię święta Narodzenia NMP. Inaugurowała je uroczysta procesja i powitanie na progu świątyni. Szły w niej najpierw bractwa kościoła Jasnej Góry: różańcowe i Aniołów Stróżów, a za nimi długi szereg osób mających stać się za chwilę członkami nowego Bractwa. Nowa konfrateria ukazała się światu w pięknych szatach i z drogocennym sztandarem Matki Bożej Częstochowskiej. Za Bractwem Ukoronowanej NMP Częstochowskiej i Znalezienia Krzyża Świętego postępował uroczysty korowód pełen najrozmaitszych znaków czci i oddania Matce Bożej. Widać było liczne feretrony, sztandary, najróżniejsze znaki symbolizujące Matkę Jezusa. Za nimi postępowali paulini, magnaci, senatorowie, rycerstwo, a dalej kler z biskupami. Procesja szła wśród śpiewu XII-wiecznego hymnu Omni die dic Mariae, muzyki i huku dział. Śpiewem Każdego dnia głoś moja duszo chwałę Maryi. Jej święta, Jej wspomnienia czcij najpobożniej przywołano, jako wzór nowo powstałego Bractwa, wielką maryjną pobożność królewicza Kazimierza. Kazimierz Jagiellończyk wielbił i naśladował Matkę Najświętszą i sam został święty. Śpiewana pieśń wyrażała te same pragnienia serc członków nowego Bractwa. Ten hymn stanowił ich wspaniałe credo. Ich Bractwo miało być czymś więcej niż pobożnym stowarzyszeniem. Miało świecić przykładem życia i głosić chwałę Maryi, przede wszystkim przez naśladowanie Jej cnót. Kiedy uroczysta procesja przeszła przez bramę triumfalną i weszła do świątyni, rozpoczęły się właściwe uroczystości. Na ich zakończenie biskup krakowski jako pierwszy zapisał się do nowo powstałego Bractwa. Jego śladem poszli wszyscy inni uczestnicy rocznicowych ceremoniiMateusz Grzymała, Papieska Korona Jasnogórskiej Pani, Wydawnictwo Paulinianum, Częstochowa 2017, s. 145, 148..
Bractwo za cel stawiało sobie szerzenie kultu Matki Bożej Królowej Polski wśród pielgrzymów. Członkowie mieli stanowić żywą koronę Matki Bożej. Bycie koroną Maryi miało być zadaniem już nie tylko samych Paulinów, o których podczas uroczystości koronacyjnych mówił biskup Szembek, że czystością życia i wonią cnót są najwdzięczniejszą koroną (...) na głowie Najświętszej Matki i Jej najdroższego Syna. Teraz to zadanie i zaszczyt miały stać się udziałem wszystkich, którzy zapragną być Jej najpiękniejszym diademem: Jej dziećmi, których serca są na obraz Jej Niepokalanego SercaIbidem, s. 143.. Zobowiązywali się oni do specjalnych praktyk modlitewnych, apostolstwa i dobroczynności. Nadto mieli przyjmować w gościnę ubogich. Na Jasnej Górze posiadali własny ołtarz, sztandar i strój bracki.
Członkami Bractwa byli najpierw ludzie świeccy czynnie zaangażowani w przygotowania koronacyjne, jak i podczas trwania koronacji. Zapisywali się do niego pątnicy różnych stanów i narodowości: królowie (król August III), biskupi (bp Łubieński), duchowni, zakonnice i wierni. Pomyślny okres dla Bractwa trwał do końca XVIII wieku. W latach 1758-1818 przyjęto do niego łącznie 206 621 osób. W 1762 zgłosiło się najmniej członków, a w 1771 i 1786 nie odnotowano żadnych zgłoszeń. Ostatnie wpisy członków w 1818 nie sugerują definitywnego zaniku Bractwa. Nadal funkcjonowało poprzez udział w liturgicznym życiu Kościoła i działalność społeczną. Członkowie brali udział w pogrzebach ludzi związanych z walkami wyzwoleńczymi: poległych konfederatów barskich, uczestników powstań polskich, zwłaszcza listopadowego i styczniowego. 8 listopada 1864 wydano ukaz kasacyjny cara Aleksandra II, na mocy którego zlikwidowano organizację klasztorną na Jasnej Górze. Klasztor poddano pod władzę ordynariusza i ministra spraw wewnętrznych, zakazano łączności z Rzymem, zniesiono hierarchię zakonną i zlikwidowano nowicjat. Jednak członkowie Bractwa nie zawiesili swojej działalności. W 1890 opublikowali zmodyfikowany Statut, który był też kartą wpisową. Podawali do publicznej wiadomości informacje o mających się odbywać uroczystych nabożeństwach i Mszach Św., np. o nabożeństwie w dniu jubileuszu kapłaństwa św. Piusa X, 18 września 1908o. Kazimierz Maniecki OSPEE, Druga z cyklu dziewięciu konferencji przygotowujących do jubileuszu 300-lecia Bractwa NMP Królowej Korony Polski, 3 lutego 2018, .
Kardynał Karol Wojtyła, podczas kazania w uroczystość Matki Bożej Jasnogórskiej, w dniu 26 sierpnia 1967 powiedział: W bieżącym roku wspominamy wymowną rocznicę 250-lecia koronacji Matki Bożej Jasnogórskiej (...). Już kilkadziesiąt lat później miała zniknąć korona z głowy ostatniego króla Polski. W swojej Opatrzności dał nam Pan Bóg Matkę w obliczu groźnych i niebezpiecznych chwil dla naszego narodu. Tę Matkę ukoronował, żebyśmy w czasach podziału i okrutnego rozdarcia na trzy części, nie przestali czuć się jedną rodziną. Bractwo pielęgnowało tę jedność rodzinną przez cześć do Matki Bożej Królowej Korony Polski, a w czasach zaborów aktywnie angażowało się w umacnianie ducha niepodległej Polski. Represje zaborców jakie dotknęły członków Bractwa spowodowały w konsekwencji ustanie jego działalności (dostęp 31 sierpnia 2015).
Zawierzenia Niepokalanemu Sercu Maryi Królowej Polski Okazją do reaktywowania Bractwa były pierwszosobotnie zawierzenia Niepokalanemu Sercu Maryi Królowej Polski na które od około 2002 roku przyjeżdżało bardzo dużo ludzi z całej Polski. W każdą pierwszą sobotę miesiąca, podczas Mszy Św. o godzinie 18:30 w Kaplicy Cudownego Obrazu, w indywidualnym akcie pielgrzymi zawierzają samych siebie, swoje rodziny, miejsca pracy, parafie, szkoły, samorządy, gminy, powiaty, miasta, wspólnoty, a także swoje trudne, niekiedy wręcz beznadziejne sytuacje życiowe, plany na przyszłość, prośby, o zdrowie, cud uzdrowienia z choroby, o czyjeś nawrócenie, łaskę wiary czy uporządkowanie życia sakramentalnego Niepokalanemu Sercu Maryi Królowej Polski, ufni w słowa Matki Bożej wypowiedziane w Fatimie: Moje Niepokalane Serce zatriumfuje. Na specjalnych aktach zawierzenia, na dużych kartkach A4 wypisują swoje intencje do Matki Bożej Królowej Polski, prosząc Ją o wstawiennictwo w różnych sprawach (dostęp 31 sierpnia 2015). Ponieważ z roku na rok wzrastała liczba chętnych oddania się pod opiekę Maryi, zgodnie z życzeniem Ojca Przeora Klasztoru na Jasnej Górze Romana Majewskiego OSPPE trzeba było zająć się tą grupą ludzi. Postanowiono reaktywować Bractwo powstałe w 1718, aby pielgrzymi przy okazji pobytu na Jasnej Górze mieli możliwość formacji i stałej opieki duchowej z ramienia klasztoru (dostęp 31 sierpnia 2015).
O tym co się dzieje na Jasnej Górze w pierwsze soboty miesiąca Maria-Emanuela Dziemian napisała książkę Moc zawierzenia wydaną w 2015 przez Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne (dostęp 31 sierpnia 2015).
Bractwo Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polski