Jordania i Syria uzyskały niepodległość faktycznie w 1946Syria formalnie była państwem niepodległym od 1943, jednak dopiero w 1946 opuściły ją wojska francuskie.. Przez większość ich historii relacje między obydwoma państwami były trudne, oba państwa współpracowały jedynie okazjonalnie i głównie w kontekście sporu z Izraelem, do którego obydwa były wrogo nastawione (Jordania tylko do 1994, gdy podpisała z Izraelem traktat pokojowy).

W pierwszych latach po ogłoszeniu niepodległości przez oba państwa zagrożeniem dla Syrii były dążenia dynastii Haszymitów do zjednoczenia pod swoim panowaniem zarówno Jordanii, jak i Syrii. Chociaż obydwa kraje walczyły przeciwko Izraelowi w I wojnie izraelsko-arabskiej, w Damaszku zagrożenie ze strony Ammanu uważano za poważniejsze, niż problem żydowskiej obecności w Palestynie. Rządzący od 1952 król Jordanii Husajn i otaczająca go elita władzy nastawieni byli prozachodnio, podczas gdy w Syrii w tej samej dekadzie rosły wpływy lewicy. W 1958 Syria i naserowski Egipt utworzyły Zjednoczoną Republikę Arabską. Jako przeciwwaga dla niej ogłoszona została unia Jordanii i Iraku, jednak rewolucja w tym kraju doprowadziła do jej zerwania. W latach istnienia ZRA (1958-1961) syryjskie służby bezpieczeństwa starały się zdestabilizować sytuację w Jordanii poprzez akty sabotażu i zamachy. Dalsze pogorszenie wzajemnych relacji przyniosło przejęcie władzy w Syrii przez partię Baas, głoszącą hasła socjalistyczne i panarabskie, a następnie objęcie rządów w Damaszku przez radykalne skrzydło tejże partii. Mimo to w 1967 Jordania zdecydowała się wspólnie z Egiptem i Syrią wziąć udział w kolejnej wojnie z Izraelem, która zakończyła się klęską koalicji państw arabskich.

Kolejny kryzys w stosunkach jordańsko-syryjskich nastąpił w 1970, gdy król Jordanii zdecydował o usunięciu z terytorium kraju zbrojnych formacji palestyńskich, a Syria bezskutecznie interweniowała w ich obronie. Trzy lata później w wojnie Jom Kipur udział Jordanii po stronie arabskiej był jedynie symboliczny. Względnie poprawne relacje obu krajów utrzymały się do momentu, gdy Jordania ogłosiła ponowne udzielenie poparcia Organizacji Wyzwolenia Palestyny, której Syria nie ufała, chcąc, by ewentualne państwo palestyńskie było częścią Syrii lub przynajmniej pozostawało w sferze jej wpływów. W latach 80. XX wieku Jordania udzielała pomocy syryjskim Braciom Muzułmańskim, prowadzącym działania sabotażowe, a następnie także zbrojne, przeciwko autorytarnym i świeckim rządom partii Baas z Hafizem al-Asadem na czele. Do 1991 problemem we wzajemnych relacjach były również bliskie stosunki Jordanii z Irakiem, nieprzyjaznym wobec Syrii. W kolejnych latach Jordania zacieśniała współpracę ze Stanami Zjednoczonymi, zaś w 1994 podpisała traktat pokojowy z Izraelem. Syria w tym samym czasie uważana była przez USA za państwo popierające terroryzm, w polityce zagranicznej pozostaje nieprzyjazna Izraelowi i otrzymuje pomoc rosyjską.

1945-1963 200px|right|thumb|Król Jordanii Abd Allah I dążył w końcu lat 40. XX wieku do utworzenia rządzonego przez Haszymitów królestwa na obszarze Wielkiej Syrii 200px|right|thumb|Podpisanie arabskiego paktu o wzajemnej obronie, 1957. Od lewej premier Jordanii Sulajman an-Nabulusi, król Jordanii Husajn, król Arabii Saudyjskiej Su’ud, prezydent Egiptu Dżamal Abd an-Nasir, premier Syrii Sabri al-Asali Niepodległe państwa syryjskie i jordańskie powstały w 1946, gdy pełną suwerenność otrzymały dawny francuski mandat Syrii i Libanu i brytyjski mandat TransjordaniiJ. McHugo, Syria, s. 14.P. Robins, A History of Jordan, s. 57.. Stosunki obu krajów były trudne. Syria była republiką parlamentarną, natomiast Jordania - monarchią rządzoną przez dynastię Haszymitów. Król Abd Allah I zamierzał rozciągnąć swoją władzę także na Syrię i koronować się na króla Wielkiej Syrii. Ponieważ armia jordańska była w końcu lat 40. XX wieku najsilniejszą armią arabską, zagrożenie to postrzegano w Syrii jako realneJ. McHugo, Syria, s. 113.. W sierpniu 1947 Abd Allah wezwał nawet przez radio do utworzenia wspólnego państwa jordańsko-syryjsko-irackiego i skierował zaproszenia do współpracy w tym zakresie do wszystkich syryjskich parlamentarzystów. Jordańskie ambicje traktowano w Syrii jako zagrożenie poważniejsze, niż żydowskie osadnictwo w Palestynie i powstanie państwa Izrael. Obydwa kraje negatywnie oceniały powstanie Izraela i wspólnie zaatakowały to państwo w wojnie w 1948 r., jednak Syria odnosiła się do Jordanii z dużą nieufnością. Damaszek poparł utworzenie Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, by to ona, a nie armia jordańska, zajęła w planowanej wojnie z Izraelem północną część terytorium przewidywanego przez ONZ państwa arabskiego w Palestynie, a także by odstraszała Jordanię od zaatakowania SyriiJ. McHugo, Syria, s. 124-125.. Zarówno Syria, jak i Jordania były sygnatariuszami Arabskiego Paktu Wzajemnego Bezpieczeństwa, w którym uczestniczyły również Arabia Saudyjska, Irak, Liban, Egipt i Jemen. Sygnatariusze paktu zobowiązywali się do wzajemnej pomocy, ale również zgadzali się, by każde z państw przyjmowało zachodnią pomoc wojskową i zachodnich doradców.

Syria w latach 50. XX w. współpracowała z rewolucyjnym Egiptem, zaś w 1956 nawiązała stosunki dyplomatyczne ze Związkiem Radzieckim i zaczęła przyjmować od niego pomoc wojskowąJ. McHugo, Syria, s. 135-136.. Z kolei elity polityczne Jordanii z królem Husajnem na czele w latach 50. XX wieku sympatyzowały z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi. Rządy Haszymitów w Ammanie były jednak na tyle niepewne, że - licząc się z opinią publiczną - król nie mógł otwarcie prowadzić polityki prozachodniejK. Czornik, Królestwo Jordanii..., s. 133-135.. W 1955 pod wpływem masowych protestów lewicowej opozycji (jordański oddział partii Baas, Partia Narodowych Socjalistów i mniejsze organizacje) oraz jordańskich Braci Muzułmańskich Husajn odmówił wprowadzenia Jordanii do Paktu BagdadzkiegoP. Robins, A History of Jordan, s. 92.B. Wróblewski, Jordania, s. 131-132.. Rosnąca popularność idei panarabskich w Jordanii sprawiła, że w wyborach parlamentarnych w 1956 22 z 40 mandatów zdobyły partie opozycyjne (z czego 17 - lewicowe), a na czele rządu stanął lider Partii Narodowych Socjalistów Sulajman an-Nabulusi. Otwarcie zaczął on zacieśniać kontakty Jordanii z Egiptem i SyriąP. Robins, A History of Jordan, s. 95-97., a następnie podjął starania na rzecz nawiązania stosunków dyplomatycznych z ZSRRB. Wróblewski, Jordania, s. 140-141.. Wówczas Husajn zdymisjonował premiera, na co wpływ miał nacisk USA. Aby uniknąć związania się Jordanii z proradzieckimi państwami Bliskiego Wschodu, USA zaczęły przekazywać Ammanowi stałe wsparcie ekonomiczne.

W tym samym czasie Syria i Egipt prowadziły rozmowy nad zawarciem unii (co miało być pierwszym krokiem w procesie unifikacji świata arabskiego w jednym państwie), zakończone utworzeniem w 1958 Zjednoczonej Republiki ArabskiejJ. McHugo, Syria, s. 138-139.. Państwo to było wobec Jordanii otwarcie nieprzyjazne i starało się destabilizować monarchię haszymicką. Granica między ZRA i Jordanią (jordańsko-syryjska) została zamknięta. Syryjskie służby bezpieczeństwa finansowały w latach 1959-1961 akty sabotażu na terenie kraju (niszczenie lotnisk, mostów, magazynów, ataki na ambasady). 29 sierpnia 1960 ofiarą zamachu zorganizowanego przez Syryjczyków padł prozachodni premier Jordanii Hazza al-MadżaliB. Wróblewski, Jordania, s. 150.P. Robins, A History of Jordan, s. 104.. Jako przeciwwagę dla ZRA Jordania podjęła najpierw starania o unię z Arabią Saudyjską, a wobec niechętnego stanowiska króla Su’uda - z Irakiem, w którym również rządzili Haszymici. Unię jordańsko-iracką ogłoszono 14 lutego 1958, jednak zjednoczone haszymickie państwo upadło jednak po pięciu miesiącach wskutek rewolucji w Iraku w lipcu 1958P. Robins, A History of Jordan, s. 102-103.. Unia syryjsko-egipska przetrwała natomiast do 1961. Zakończył ją zamach stanu pod dowództwem Abd al-Karima an-NahlawiegoJ. McHugo, Syria, s. 143.. Mieszkańcy Syrii nie protestowali przeciwko zerwaniu unii, a syryjscy zwolennicy panarabizmu, którzy działali trzy lata wcześniej na rzecz jej zawiązania, byli zbyt rozczarowali faktycznym zdominowaniem Syrii przez Egipt, by przeciwdziałać rozpadowi ZRAŁ. Fyderek, Pretorianie i technokraci..., s. 45-46.. Zamach stanu an-Nahlawiego był popierany przez Arabię Saudyjską i Jordanię, które z ulgą przyjęły osłabienie sojuszu lewicowych państw arabskich. Także po rozpadzie ZRA Jordania uważała Syrię za nieprzyjaznego sąsiada. Wobec faktu, że potencjał demograficzny, militarny i gospodarczy kraju także był niewielki, nadto jako zagrożenie i wroga stale postrzegano Izrael, Jordania w polityce zagranicznej stała się jednoznacznie proamerykańskaK. Czornik, Królestwo Jordanii..., s. 137..

1963-1970 200px|right|thumb|Sprawując faktyczną władzę w Syrii Salah Dżadid prowadził zarówno politykę konfrontacji z Izraelem, jak i z monarchiami arabskimi, w tym Jordanią 8 marca 1963 Komitet Wojskowy partii Baas przeprowadził w Syrii zamach stanu, po którym partia ta przejęła władzę w krajuJ. McHugo, Syria, s. 144.. W myśl ideologii baasistowskiej stawiała sobie za cel zjednoczenie Arabów w jednym, socjalistycznym państwie. Podstawowym doraźnym celem polityki zagranicznej Syrii stało się natomiast zwalczanie Izraela i utworzenie państwa arabskiego w Palestynie. Jordania była przedmiotem ostrej krytyki ze strony baasistowskiego rządu, który w swojej propagandzie atakował nie tylko Izrael, ale i „reakcyjne” arabskie monarchie. Działo się tak zwłaszcza po drugim zamachu stanu w Syrii, który przeprowadziło 23 lutego 1966 radykalne skrzydło partii Baas na czele z Salahem Dżadidem i Hafizem al-AsademŁ. Fyderek, Pretorianie i technokraci..., s. 49-51..

W maju 1967 król Jordanii Husajn dokonał nieoczekiwanego zwrotu politycznego, zawierając sojusz z Egiptem, chociaż stosunki obu krajów w poprzednich latach nie były dobre. W rezultacie Jordania wspólnie z Egiptem i Syrią ponownie zaatakowała Izrael, jednak również ta wojna zakończyła się klęską państw arabskichP. Robins, A History of Jordan, s. 120-122.. Taki wynik wojny doprowadził do dalszej radykalizacji palestyńskich organizacji zbrojnych w Jordanii. Ich przywódcy doszli do przekonania, że powstanie niepodległej Palestyny będzie możliwe jedynie drogą „wojny ludowej” - samodzielnych działań partyzanckich. Zamierzali prowadzić w pełni niezależne od państw arabskich działania zbrojne mimo faktu, że ich organizacje były zależne od ich materialnego wsparcia. Dopuścili także możliwość atakowania krajów, które ich gościły, jeśli uznali to za korzystne dla własnych celów. Od listopada 1968 palestyńskie formacje zbrojne atakowały oddziały wojska jordańskiego. Konflikt wewnętrzny w Jordanii nasilał się. We wrześniu 1970 Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny ogłosił utworzenie wolnego państwa palestyńskiego w północnej Jordanii. Wówczas król Husajn nakazał oddziałom jordańskim uderzyć na obozy uchodźców palestyńskich pod Ammanem, z których rekrutowali się zwolennicy LFWP i OWP. Doszło do kilkunastodniowych walk, zakończonych klęską PalestyńczykówB. Wróblewski, Jordania, s. 173-175.. Konflikt palestyńsko-jordański był podsycany przez Syrię. Rząd baasistowskich radykałów zachęcał Palestyńczyków do walki z królem Husajnem, przekazywał palestyńskim formacjom brońW szczególności poparcie Syrii otrzymywała As-Sa’ika, organizacja palestyńska utożsamiająca się z panarabizmem, utworzona i kontrolowana wprost przez syryjską partię Baas.. i deklarował pomoc wojskową Syrii w razie eskalacji walk. Gdy jednak Jordania otwarcie przystąpiła do usuwania palestyńskich formacji ze swojego terytorium, Syria nie zaangażowała się całkowicie w wojnę z monarchią haszymicką, a jedynie starała się uzyskać dla Palestyńczyków niewielkie terytorium przy granicy jordańsko-syryjskiej. Jego wyodrębnienie miało być punktem wyjścia w rozmowach pokojowych z Husajnem.