Wybrzeże Księcia Haralda (; ) – część wybrzeża Ziemi Królowej Maud w Antarktydzie Wschodniej, między Półwyspem Riiser-Larsena na Wybrzeżu Księżniczki Ragnhildy na zachodzie a zatoką Lützow-Holm Bay i Wybrzeżem Księcia Olafa na wschodzie.
Na wybrzeżu znajduje się japońska stacja badawcza Syowa.
Nazwa Obszar został nazwany na cześć syna norweskiego następcy tronu Olafa V (1903–1991) – księcia Haralda (1937-2026).
Geografia Część wybrzeża Ziemi Królowej Maud w Antarktydzie Wschodniej. Rozciąga się pomiędzy Półwyspem Riiser-Larsena na Wybrzeżu Księżniczki Ragnhildy na zachodzie (granica wzdłuż 34°E) a zatoką Lützow-Holm Bay i Wybrzeżem Księcia Olafa na wschodzie (granica wzdłuż 40°E).
Historia Wybrzeże po raz pierwszy dostrzegli z powietrza 4 lutego 1937 roku Viggo Widerøe (1904–2002), Nils Romnaes i Ingrid Christensen (1891–1976) podczas norweskiej wyprawy zorganizowanej w latach 1936–1937 przez norweskiego potentata Larsa Christensena (1884–1965), syna Christena Christensena (1845–1923). Wyprawa nazwała wybrzeże na cześć syna norweskiego następcy tronu Olafa V (1903–1991) – księcia Haralda. Obszar ten w styczniu 1939 roku proklamowała dla siebie Norwegia.
W 1957 roku na Wybrzeżu Księcia Haralda na brzegu zatoki Lützow-Holm Bay stację badawczą wzniosła Japonia – Syowa.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wybrzeża Antarktydy Kategoria:Ziemia Królowej Maud