Temple Sinai, nazwa oficjalna: First Hebrew Congregation of Oakland – synagoga reformowana znajdująca się przy ulicy Summit 2808 w kalifornijskim Oakland, w Stanach Zjednoczonych. Powstała w 1875 roku, jest najstarszą żydowską parafią w granicach regionu Wschodniej Zatoki San Francisco.
Jednymi z pierwszych członków była Gertrude Stein oraz Judah Leon Magnes, którzy uczęszczali do szkoły szabasowej Temple Sinai, a także Ray Frank, która ich nauczała. Pierwotnie tradycyjna, świątynia zreformowała jej wiarę i przekonania za kierownictwa rabina Marcusa Friedlandera (1893–1915). Przed 1914 rokiem świątynia stała się parafią Klasycznego Judaizmu Reformowanego. Tego samego roku zbudowano obecne sanktuarium, które powstało w stylu Beaux-Arts. Projektantem najstarszej synagogi w Oakland był G. Albert Lansburgh.
Parafia przetrwała cztery najpoważniejsze kryzysy finansowe przed 1934 rokiem. Od tamtego czasu, aż do 2011 roku, prowadzona była przez tylko trzech rabinów, Williama Sterna (1934–1965), Samuela Broude’a (1966–1989), oraz Stevena Chestera (1989–2011).
W 2006 roku Temple Sinai rozpoczęła wielką kampanię wartą blisko 15 mln USD, mającą na celu wybudowanie całkowicie nowego kampusu synagogi przylegającego do obecnego sanktuarium. Symboliczne wbicie łopat miało miejsce w październiku 2007 roku. Pod koniec 2009 roku kongregacja zebrała niespełna 12 mln USD na rzecz budowy. W 2015 roku parafia Temple Sinai miała blisko 1000 rodzin w swoich strukturach. Obecnie (2015) rabinami są Jacqueline Mates-Muchin i Yoni Regev, oraz kantor Ilene Keys. Emerytowanymi rabinami są Samuel Broude i Steven Chester.
Okres początkowy Świątynia Synaj powstała w 1875 roku jako pierwsza hebrajska parafia w Oakland, będąca najstarszą synagogą na terenie regionu Wschodniej Zatoki San Francisco (wchodzącej w skład Regionu Zatoki San Francisco). Wywodzi się ona z Dobroczynnego Towarzystwa Hebrajskiego Oakland (Oakland’s Hebrew Benevolent Society), które powstało w 1862 roku dzięki inicjatywie osiemnastu kupców i sklepikarzy pochodzących z kilku obcych krajów – głównie polskich Żydów z Poznania. Mimo że Hebrajskie Towarzystwa Dobroczynne zwykle kończyły działalność po ufundowaniu synagogi, stowarzyszenie z Oaklandu wyjątkowo kontynuowało niezależne funkcjonowanie przez wiele lat.
Do 1876 roku parafia zakupiła ziemię na południe od ulicy 14 i Webster. Jednakże w związku z ówczesną ciężką recesją w Kalifornii, kongregacja nie wzniosła budynku aż do 1878 roku. Drewniana konstrukcja, z elementami stylu neomauretańskiego wraz z kopułami cebulowymi, ukończona została przy kosztach wynoszących około 8000 USD (obecnie ok. USD).
Pierwotnie nabożeństwa były tradycyjne, w następstwie polskiego obrzędu. Mężczyźni i kobiety siedzieli oddzielnie, ale mechica ich rozdzielająca wkrótce została zlikwidowana. W 1881 roku nowy prezydent, David Hirschberg, poprowadził kampanię mającą na celu modernizację, przekonując nieznaczną większość do przeprowadzenia szeregu reform, włącznie z dodaniem mieszanego chóru składającego się z chrześcijan, jak i żydów oraz muzyki organowej, a także usunięciem wymogu dotyczącego minjanu. Tradycjonaliści, którzy pochodzili głównie z Hebrajskiego Towarzystwa Dobroczynnego (Hebrew Benevolent Society), w sprzeciwie wycofali się, formując ich własny ortodoksyjny minjan, który ostatecznie przerodził się w Oakland’s Congregation Beth Jacob.
Levy i Sessler (1881–1892) W 1881 roku kongregacja zatrudniła pierwszego oaklandzkiego rabina, Meyera Solomona Levy’ego. Urodzony i dorastający w Anglii, był synem Solomona Levy’ego, rabina Synagogi Gminnej Londynu. Meyer Solomon Levy został wyświęcony na ortodoksyjnego rabina w Anglii przed ukończeniem 20. roku życia, po czym przeniósł się do Australii. Jako początkowy zwolennik syjonizmu służył jako rabin w Melbourne, zanim przeniósł się do Kalifornii w 1872 lub 1873 roku, gdzie służył jako rabin Świątyni Emanu-El (wówczas Bickur Cholim) w San Jose. Zarabiał on tam 100 dolarów miesięcznie (obecnie 2440 $), ofiarując część tej sumy na rzecz biednych.
Levy wszedł w konflikt ze szkołami publicznymi w Oakland, które odmówiły zwolnienia z lekcji żydowskich uczniów podczas Jamim Noraim. Wniósł on petycję, by na ten czas zostali oni zwolnieni, jednak dyrektor szkolny okręgu poszedł krok dalej, nakazując nauczycielom, by nie planowali egzaminów na te dni. Mimo wrażliwości na potrzeby parafian, Levy był bardziej ortodoksyjny niż jego podopieczni, co także prowadziło do zaognienia konfliktu. Zaakceptował on reformy mające na celu skrócenie nabożeństw Szabatu, oraz stawanie w trakcie modlitw naprzeciw wiernych (zamiast w stronę świętej arki), ale udało mu się skutecznie sprzeciwić próbom przyjęcia modlitewnika „Minhag America” Isaaca Mayera Wise’a z 1885 roku.
Levy w wielu aspektach był tradycjonalistą, jednak w był on także zwolennikiem postępu. „Głęboko dotknięty przez światły duch jego czasów”, według historyka Freda Rosenbauma, „wygłaszał on referaty takie jak Progress of Science i, przy Pierwszej Hebrajskiej Kongregacji, Levy zaprosił unitariańskiego duchownego Oakland by w synagodze przeprowadzić serię rozmów. Levy był dobrze przyjmowany w kościele unitariańskim, gdzie mówił on na temat teorii ewolucji.”.
W 1885 roku synagoga spłonęła, chociaż zwoje Tory udało się uratować przez członka kongregacji, który wkroczył do budynku zajętego ogniem, by odzyskać je. Levy dokonał wielkiego wysiłku, by zebrać fundusze w celu odbudowania świątyni, nawet podróżując do odległego kanadyjskiego Vancouver. Członkinie Temple Sinai także zdobyły znaczącą sumę pieniędzy dzięki kiermaszowi na cele dobroczynne (Grand Fair). Ich wspólny trud zakończył się sukcesem, dzięki czemu przed 1886 rokiem nowy budynek został wzniesiony przy ulicy 13. i Clay. Nowa konstrukcja miała „mauretańskie elementy inspirowane synagogą Plum Street Temple Isaaca Mayera Wise’a w Cincinnati”.
Napięte stosunki pomiędzy członkach o liberalnych poglądach a tradycjonalistycznym Levy’m nigdy nie zostały rozwiązane, i w 1891 roku rabin przeniósł się do Congregation Beth Israel w San Francisco. W tym samym roku kobiety należące do kongregacji utworzyły Kobiecą Pomoc (Ladies Auxiliary, Temple Sisterhood), których pierwotnymi założeniami było asystowanie przy pracy niedzielnej szkoły synagogi oraz zwiększenie do niej przyjęć.
Podczas kadencji Levy’ego synagoga miała kilku członków kongregacji, którzy byli znani, lub też ich nazwiska w późniejszym czasie uzyskały rozgłos. Ray Frank, pierwsza Żydówka głosząca formalnie kazania z ambony na terenie Stanów Zjednoczonych, osiadła w Oakland około roku 1885, i głosiła Biblię hebrajską i przedstawiała historię Żydów w szkole Pierwszej Hebrajskiej Kongregacji Szabasowej, gdzie była ona dyrektorką. Do jej ówczesnych uczniów należeli Gertrude Stein, która w późniejszym czasie stała się znaną pisarką, oraz Judah Leon Magnes, który był czołowym rabinem reformowanym. Na poglądy Magnesa dotyczące Żydów silny wpływ miał Pierwszy Hebrajski Rabin Levy. To właśnie w synagodze Sinai przy ulicy 13. i Clay Magnes po raz pierwszy rozpoczął głoszenie kazań – jego przemowa bar micwy z 1890 była szczegółowo cytowana w dzienniku „The Oakland Tribune”.
Sessler objął stanowisko rabina po Levy’m w 1892 roku. Wcześniej, w latach 1887–1892, służył on w Kongregacji Synów Izraela i Dawida w mieście Providence. Jego kadencja trwała jedynie pół roku, ponieważ „poglądy jego i kongregacji nie były zbieżne”. W tym samym roku Sessler został rabinem Bram Kongregacji Modlitwy (Congregation Gates of Prayer) w Nowym Orleanie, gdzie służył do 1904 roku.
Friedlander i Franklin (1892–1919) thumb|upright|180px|Marcus Friedlander (1891) W 1892 roku do Temple Sinai trafił Marcus Friedlander, którego zatrudniono jako rabina. W tym czasie Kalifornia doświadczyła kolejnego spowolnienia gospodarczego, które negatywnie wpłynęło na finanse członków kongregacji. Skutkiem tego było sprzedanie w 1895 roku nieruchomości przy ulicy 13. i Clay (teren stał się centrum biznesowym). Kongregacja przeniosła się do tańszej części miasta na północno-zachodni róg ulic 12. i Castro, gdzie wyremontowali tamtejszy budynek w 1896 roku. Po trzęsieniu ziemi w San Francisco w 1906 roku przez kilka dni ponad 500 ludzi – zarówno Żydów, jak i nie Żydów – schroniło się w synagodze. Przed 1907 rokiem kongregacja liczyła 95 członków z rocznym dochodem w wysokości 6000 $ (obecnie ok. 152 000 USD).
Friedlander oraz były prezydent kongregacji – Abraham Jonas, przekonali członków kongregacji do wprowadzenia pewną liczbę znaczących reform podczas nabożeństw: w pierwszej kolejności przyjęli oni modlitewnik warszawskiego rabina postępowego Markusa Jastrowa, następnie sidur Union Prayer Book ruchu reformowanego (choć w zmienionej, mniej radykalnej wersji opublikowanej specjalnie dla kongregacji First Hebrew, autoryzowanej przez Centralną Konferencję Amerykańskich Rabinów). Do 1908 roku kongregacja wyeliminowała drugi dzień Rosz ha-Szana, a niewielu mężczyzn w trakcie nabożeństw zakładało jarmułkę. Przed 1914 rokiem zgromadzenie przeszło w stronę kompletnego radykalizmu Reformy Klasycznej. thumb|left|240px|Temple Sinai przy ulicy 28 W 1910 roku First Hebrew za kwotę 28 000 $ (obecnie ok. 710 000 USD) zakupiła działkę przy alei Telegraph i ulicy Sycamore, a wcześniejszą nieruchomość przy 12 i Castro, sprzedano za tę samą sumę. Jednak kongregacja zadecydowała by tam nie budować. Dwa lata później znaleźli lepszą lokalizację, i zakupili obecny teren przy 28 i Webster za 12 050 $ (obecnie ok. 310 000 USD). Rozpoczęcie budowy miało miejsce 26 października 1913 roku, a budowę świątyni zakończono w roku następnym, przy kosztach 100 000 $ (obecnie ok. 2,4 mln USD). Kobiety z Ladies Auxiliary zebrały kwotę 14 000 dolarów (340 000 USD), które zakupiły także dla świątyni nowe organy piszczałkowe Austina za 5000 $ (120 000 USD). Nowy budynek nazwano „Temple Sinai”, po czym zgromadzenie zaczęło być w ten sam sposób określane, mimo że zachowało oficjalną nazwę „First Hebrew Congregation of Oakland”.
Zaprojektowana przez uznanego amerykańskiego architekta G. Alberta Lansburgha konstrukcja w stylu Beaux-Arts miała sześć wysokich okien witrażowych, eliptyczną kopułę, a częścią charakterystyczną wejścia były „ozdobne korynckie kolumny wspierające grecko-rzymski portyk”. U wejścia do świątyni, na entablaturze wyryto Biblijny wers MY HOUSE SHALL BE CALLED A HOUSE OF PRAYER FOR ALL PEOPLE. Konstrukcja synagogi Temple Sinai była mniejsza niż większość budynków w stylu Beaux-Arts, niemniej posiadała cechy typowe dla niego, łącznie z „osiową kompozycją poprzecznych”. Jednak było to przyozdobione „prostszymi materiałami takimi jak cegła tłoczona i rzeźbione drewno”, zamiast zwykle stosowanych „kwiecistych elementów klasycystycznego wzornictwa”. Obok sanktuarium, w budynku znalazło się pomieszczenie socjalne oraz sale lekcyjne. W 1994 roku konstrukcja zaprojektowana przez Lansburgha wpisana została na listę obiektów o wysokim znaczeniu kulturalnym, na której znajduje się 130 budynków w obrębie miasta Oakland.
Wybuch I wojny światowej oraz koszta nowych obciążeń hipotecznych spowodowały pogorszenie się sytuacji finansowej członków, przez co w 1915 roku zdecydowali oni rozwiązać umowę z Friedlanderem. W 1917 roku zgromadzenie zatrudniło jako rabina Harveya B. Franklina, był on jednak zatrudniony jedynie przez dwa lata. Podczas jego kadencji szkoła kongregacji prowadziła zajęcia dwa razy w tygodniu, gdzie uczęszczało 285 uczniów oraz pracowało 8 nauczycieli. Później Franklin służył w zgromadzeniu Bickur Cholim w San Jose, z którego przybył pierwszy rabin Temple Sinai, Meyer Solomon Levy.
Coffee (1921–1933)