thumb|alt=Mapa wschodnich wybrzeży Morza Egejskiego w okolicach Miletu, z zaznaczoną linią brzegową w czasach przedhistorycznych, w okresie grecko-rzymskim i współcześnie.|W okresie archaicznym zatoka sięgała kilkadziesiąt kilometrów w głąb lądu, jednak do czasów nowożytnych niemal całkowicie zarosła mułem. Zatoka Latmijska (, ) – istniejąca w starożytności zatoka na wschodnim wybrzeżu Morza Egejskiego, w zachodniej Karii, u ujścia rzeki Meander. Nazwa zatoki pochodzi od znajdującej się u jej wschodnich wybrzeży góry Latmos (), która rozdzielała ją na dwie odnogi, północną i południową. Od północy zatokę ograniczała wrzynająca się w morze góra Mykale zakończona Przylądkiem Trogilium na zachodnim krańcu, oddzielona wąską cieśniną od wyspy Samos. W starożytności zatoka miała duże znaczenie handlowe i kulturalne, jako że u jej brzegów znajdowały się trzy ważne miasta jońskie: Myus, Priene i Milet.
W wyniku akumulacji rzecznej północna odnoga już w okresie grecko-rzymskim była niemal w całości zarośnięta mułem naniesionym przez rzekę Meander. W późnym antyku linia brzegowa przesunęła się niemal do samego ujścia zatoki, na wysokość Miletu; od tego czasu osady rzeczne przesunęły linię brzegową o kolejnych kilka kilometrów i połączyły ze stałym lądem wyspę Lade. Jedyną pozostałością po dawnej zatoce jest istniejące do dziś jezioro Bafa, obejmujące większą część dawnej południowej odnogi zatoki.
Zobacz też Bitwa morska pod Lade (201 p.n.e.)
Kategoria:Części Morza Śródziemnego Kategoria:Geografia historyczna starożytnej Grecji Kategoria:Geografia Turcji