Ludwik Bartłomiej Szołdrski herbu Łodzia (ur. 1675 w Czempiniu, zm. 18 kwietnia 1749 tamże) – starosta generalny Wielkopolski, kasztelan gnieźnieński, wojewoda inowrocławski, wojewoda kaliski, wojewoda poznański.
Życiorys Życie prywatne Pochodził z rodziny szlacheckiej. Urodził się jako syn Andrzeja (zm. 1703), kasztelana biechowskiego i Zofii Radomickiej, córki Kazimierza Władysława, kasztelana kaliskiego. Wnuk Stanisława Szołdrskiego (zm. 1645), sędziego grodzkiego poznańskiego. Prawnuk Macieja Szołdrskiego (zm. 1627), pisarza ziemskiego poznańskiego.
Poślubił Mariannę Bogumiłę Unrug (zm. 1754). Z małżeństwa urodziło się troje synów i cztery córki. Z nich troje zmarło we wczesnej młodości. Pozostali: Franciszka Cecylia Szołdrska (1714-1745), żoną Macieja Ponińskiego (zm. 1758), stolnika wschowskiego; Wiktoria Ludwika Rozalia Szołdrska (zm. 1775), żona Jana Prospera Załuskiego (zm. 1745), podkomorzego nadwornego koronnego; Władysław Józef Szołdrski (1703-1757), wojewoda inowrocławski; Stefan Maciej Szołdrski (1702-1737), starosta łęczycki.
Pełnione urzędy i zasługi Początkowo pełnił obowiązki stolnika wschowskiego (1710) i chorążego poznańskiego (1711-1717). W latach 1720–1722 pełnił obowiązki kasztelana gnieźnieńskiego. W latach 1722–1729 sprawował urząd wojewody kaliskiego, następnie na stanowisku wojewody inowrocławskiego (1729-1748) i wojewody poznańskiego (od 1748). Był starostą generalnym Wielkopolski.
Był konsyliarzem województwa poznańskiego w konfederacji sandomierskiej 1704 rokuActum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.]..
Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 27 kwietnia 1733 roku na sejmie konwokacyjnymKonfederacya generalna omnium ordinum Regni et Magni Ducatus Lithuaniae na konwokacyi generalney Warszawskiej uchwalona [...] 27 (słow. [...] kwietnia [...] 1733, s. 32..
10 lipca 1737 roku podpisał we Wschowie konkordat ze Stolicą ApostolskąVetera monumenta Poloniae et Lithuaniae gentiumque finitimarum historiam illustrantia maximam partem nondum edita ex tabulariis Vaticanis, deprompta collecta ac serie chronologica disposita. T. 4, Ab Innocentio PP. XII usque ad Pium PP. VI 1697-1775.P.1-2, wydał Augustyn Theiner, Rzym 1864, s. 126..
Sławę i uznanie uzyskał jako czynny w działaniu polityk i urzędnik państwowy. Brał udział w sejmiku w Środzie 7 stycznia 1710 roku. Za zasługi otrzymał Order Orła Białego.
Przypisy
Bibliografia Jerzy Dunin-Borkowski, „Allmanach błękitny” (Rodzina Szołdrskich herbu Łodzia, s. 919–925)
Kategoria:Chorążowie poznańscy Kategoria:Członkowie konfederacji generalnej 1733 Kategoria:Kasztelanowie gnieźnieńscy (województwo kaliskie) Kategoria:Konsyliarze konfederaccy (województwo poznańskie) Kategoria:Konsyliarze konfederacji sandomierskiej (1704) Kategoria:Ludzie urodzeni w Czempiniu Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita) Kategoria:Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej Kategoria:Senatorowie za panowania Augusta II Mocnego Kategoria:Senatorowie za panowania Augusta III Sasa Kategoria:Starostowie generalni Wielkopolski Kategoria:Stolnicy wschowscy Kategoria:Sygnatariusze konkordatu wschowskiego 1737 Ludwik Bartłomiej Szołdrski Kategoria:Urodzeni w 1675 Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej Kategoria:Wojewodowie inowrocławscy Kategoria:Wojewodowie kaliscy (I Rzeczpospolita) Kategoria:Wojewodowie poznańscy (I Rzeczpospolita) Kategoria:Zmarli w 1749