Stęszewko – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Pobiedziska. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Miejscowość jest punktem początkowym konnego Wilczego szlaku.
Nazwa Inne nazwy dawniej - Stęszewo (łac.Stosevo, Scosevo, Stessevo), Skosewo, Stanschewo,Stanschewo prope Pobedziska, Stanszewo, Sthaschewo, Stąschewo, Sthąschewo, Stanscheuo , Sthossewo, Stąszeuo, Stanszeuo, Stęszewskie Holendry, Stęszewskie Olendry, Stenszewko, Stenschefko, Stęczewko
Pod względem historycznym nazwa Stęszewko ma charakter kompleksowy i terytorialnie obejmuje zarówno obecną wieś, jak i okoliczne przysiółki w promieniu 2- 3 km, pojawiające się w różnych okresach i częściowo administracyjnie oraz gospodarczo związane ze Stęszewkiem. Do rozbiorów wieś polska, pochodząca z czasów średniowiecznych, nosi nazwę Stęszewo. W wieku XVII powstają przy niej Stęszewskie Hollendry (Stenschewko Olędry - Stenschewko Hauland), w skład których wchodzi kilka części: Alt Hauland, Polnische Hauland, See Hauland (Jezierze Olędry), Trocken Hauland (Suche Olędry, Suchy Bór), Tannenhorst (młodsza część powstała w 2 poł. XVIII w.)B.Chlebowski, F.Sulimierski, W.Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t.XI, Warszawa 1890, s.338; W.Maas, Siedlungen zwischen Warthe und Netze, Marburg/Lahn 1976, s.375. W wieku XIX Tannenhorst rozrasta się i zostaje osobną gminą. Nazwa Stęszewko przechodzi na Stęszewo. W okresie międzywojennym Tannenhorst zostaje nazwane aktualną do dziś nazwą Stęszewice. Inne miejscowości przynależne w różnych okresach do Stęszewka (lub obecnych Stęszewic) to Siodłowo, Olszowy (Leśniczówka Stęszewko -Stęczewko Forst, później Schimmelwald). W czasach średniowiecznych za należący do obszaru Stęszewka uważano również obecny Wronczynek, który nazywano Wronczynem Poznańskim lub StęszewskimB.Chlebowski, F.Sulimierski, W.Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t.XIV, Warszawa 1895, s.50.
Historia Wieś istniała już we wczesnym średniowieczu (pierwotnie jako wieś książęca, później wieś kapitulna). Pierwsze pisemne wzmianki o niej pochodzą z XIII wieku. Stęszewko wymienione zostało w dokumencie kapituły poznańskiej z roku 1292 jako świeżo nabyta własność kościelnaP.Anders, Puszcza Zielonka, wyd.II zaktualizowane,Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i centrum Animacji kultury Poznań 2004 s.81. W tym roku biskup poznański Jan II Herbicz dokonał wymiany wsi Krośno nad rzeczką Mosiną na wieś Skosewo (dzisiejsze Stęszewko), należącą do posiadłości Przemysła II, późniejszego króla PolskiKarwowski S. "Biskupi poznańscy z drugiej połowy XIII wieku"Roczniki Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego T.43, Poznań 1915 s. 235.
W 1339 roku biskup poznański Jan Łodzia poświadczył lokację na prawie średzkim i osadzenie dwóch sołtysów, co dowodzi, że wieś była w tym czasie już dobrze rozwinięta gospodarczo. Z dokumentu tego dowiadujemy się, iż we wsi istniały dwie karczmy, z których jedna miała być własnością sołtysów a druga należała do właściciela wsi. Sołtysi otrzymali również prawo posiadania kowala, szewca, piekarza i jatki rzeźniczej, odliczania sobie jednej trzeciej kar sądowych, oraz prawo do polowania na ptaki, dziką zwierzynę i zające, z zastrzeżeniem, iż w przypadku używania sieci (structurae capreolorum) połowę złowionej zwierzyny zobowiązani byli oddać panu wsi. Otrzymali też przywilej połowu ryb siecią w jeziorze Malge (dawna nazwa Jeziora Stęszewskiego). W zamian ich obowiązkiem było pobieranie dziesięciny od mieszkańców wsi i zawożenie jej do dziekana poznańskiego oraz "służenie właścicielowi wsi na koniu""Słownik historyczno - geograficzny ziem polskich w średniowieczu" Poznań, cz.IV, IH PAN, s 676. Kościół jako właściciel wsi reprezentowany był przez regensów (zarządców) – zazwyczaj dziekanów poznańskich lub innych urzędników kościelnych.
W roku 1404 kapituła katedry poznańskiej zezwoliła Jakubowi, młynarzowi z Jerzyna, na odbudowanie młyna w Stęszewku przy jeziorze. Młynarz otrzymał połowę młyna wraz z działką pod młyn oraz zagrodę i łąki. Miał pokryć 1/3 kosztów budowy, natomiast kapituła miała sfinansować pozostałe 2/3. Młynarz otrzymał prawo do wyrębu drzew w lasach kapituły na potrzeby napraw oraz prawo połowu ryb w jeziorze, jak również wypasania bydła w lasach i na łąkach. Sam został zobowiązany do oddawania kapitule 2/3 zmielonego zboża oraz utuczenia na rzecz kapituły dwóch wieprzy"Słownik historyczno - geograficzny ziem polskich w średniowieczu" Poznań, cz.IV, IH PAN, s.672.
W 1431 roku wieś poniosła dotkliwe straty z powodu pożaru. Na wniosek regensa kapituła zwolniła najbardziej poszkodowanych z czynszu na 3 lata. W 1455 roku, w czasie wojny trzynastoletniej z Krzyżakami przez wieś przeszło pospolite ruszenie, czyniąc na jej terenie znaczne szkody: maszerujące wojska spaliły między innymi dom jednego z kmieci, a inne zagrody, w tym również folwark regensa (folwark kapitulny), zostały dotkliwie zdewastowane.
W roku 1521 podczas ostatniej wojny polsko-krzyżackiej (zakończonej hołdem pruskim) dwór regensa został spalony a zagrody kmieci złupione przez szlachtę idącą na wyprawę wojenną w stronę Wągrowca. Do 1527 postawiono nowy, dębowy dwór, jednak sama wieś wyludniła się: z 30 kmieci pozostało zaledwie sześciu, we dworze brakuje służby, czynna jest tylko jedna karczma. Jeszcze w 1580 zasiedlone były tylko 4 półłanki, a większą część ziem zajmował folwark kapitulnyB.Chlebowski, F.Sulimierski, W.Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t.XI, Warszawa 1890, s.338.
Po potopie szwedzkim (1655-1660) wieś doszczętnie opustoszała, w związku z czym w roku 1677 sprowadzeni zostali na okoliczne tereny osadnicy olęderscy. Byli to koloniści z krajów niemieckich osadzani na prawie olęderskim, gospodarujący w dużo nowocześniejszy sposób, niż okoliczni chłopi pańszczyźniani. Ulokowani zostali głównie w dzisiejszych Stęszewicach (Stęszewskie Holendry) oraz w promieniu 2–3 km od Stęszewka (np. Suche Olędry, Jezierze Holendry, a także zagrody przy wschodniej granicy wsi Stęszewko).
Po drugim rozbiorze Polski w roku 1793 Stęszewko znalazło się w granicach zaboru pruskiego. Zgodnie z pruską polityką sekularyzacji majątek w Stęszewku został odebrany Kościołowi i włączony do domeny królewskiej. Skonfiskowane dobra stały się tym samym własnością skarbu państwa pruskiego i przeszły pod administrację pruskiego zarządu. Majątki takie najczęściej pozostawiano dożywotnio dotychczasowym właścicielom lub po zaniżonych cenach sprzedawano w ręce niemieckie. Folwark w Stęszewku wcielony został do tzw. amtu pobiedzińskiego domeny swarzędzkiej. Brak informacji o sprzedaży folwarku przez władze niemieckie. W roku 1846 J.N. Bobrowicz wymienia Stęszewko wśród dóbr rządowych domeny w Swarzędzu. Osoby wymieniane w różnych źródłach jako właściciele Stęszewka w czasach zaboru pruskiego prawdopodobnie byli jedynie administratorami w dobrach rządowychJ.N.Bobrowicz, Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Księstwa Poznańskiego, Lipsk 1846, s.356.
Folwark w Stęszewku pozostawał początkowo pod opieką największego w okolicy dziedzica, Antoniego BiałobłockiegoAntoni Białobłocki (1741-1813 Krześlice). Sędzia ziemski w Gnieźnie, kawaler Orderu św. Stanisława, którego wnuczka i sukcesorka Paulina wyszła za mąż w roku 1837 za Anastazego RadońskiegoPolski Słownik Biograficzny t. 29 s. 740 RADOŃSKI Anastazy (1812-1881) ziemianin, powstaniec 1830, więzień polityczny poseł, wnosząc majątki Białobłockich w wianie. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wydany w roku 1890 jako aktualnych w tym czasie właścicieli podaje właśnie Radońskich. Istnieją jednak również i inne zapisy: w roku 1872 w wykazie alfabetycznym wszystkich miejscowości Wielkiego Księstwa Poznańskiego jako właścicielka majątku w Stęszewku o powierzchni 1021 mórg widnieje pani Wittwe von Kierska" Wykaz alfabetyczny wszystkich posiadłości ziemskich w W. Księstwie Poznańskiem ; Adressbuch des Grundbesitzes im Grossherzogthum Posen dem Areal nach von 500 Morgen aufwärts..." Berlin, F.Buerde, 1872 s.148/149. Na temat jej osoby brak bliższych informacji, jednak fakt, iż matka Anastazego Radońskiego była de domo KierskaJoanna Kierska (1777-1848), wskazuje również na koligacje z rodziną Radońskich. Anastazy Radoński zmarł w 1881 roku, przekazując majątek spadkobiercom. W roku 1899 nowym właścicielem Krześlic został Georg von Brandis, który dobra te przekazał synowi Bernhardowi, będącemu z pewnością ich właścicielem jeszcze w roku 1926A.Ostrowski Księga adresowa gospodarstw rolnych województwa poznańskiego Poznań 1926, s. 286 287 - Bernard Brandis wymieniony jest jako właściciel majątku Krześlice o pow.589 ha i zarejestrowanej hodowli koni szlachetnej półkrwi. Wiele źródeł podaje, że w okresie międzywojennym Krześlice przejęte zostały za długi przez Bank Kwilecki-Potocki i rozparcelowane. W l. 30. zakupione zostały przez Marię Tomaszewską, żonę łódzkiego przemysłowca.. Za ich czasów Stęszewko było już prawdopodobnie zarządzane rozdzielnie z Krześlicami.
Za czasów pruskich wieś została uwłaszczona i przekształcona w gminę. W tym okresie na terenie wsi powstała również szkoła elementarna. W roku 1902 Stęszewko () wymienione zostaje w księdze adresowej Wielkiego Księstwa Poznańskiego opracowanej przez Józefa Mycielskiego na podstawie spisu ludności z 1895 rokuMycielski J. "Księga adresowa wszystkich miejscowości w Wielkim Księstwie Poznańskiem" Poznań 1902, s.119. Z zapisu tego dowiadujemy się, że mieszkało tu 398 osób o nazwiskach polskich i 39 o nazwiskach niemieckich. 353 mieszkańców było katolikami, a 89 ewangelikami. W pruskich spisach adresowych z lat 1905 i 1913 jako właściciel dóbr w Stęszewku wymieniony jest Max KrauseHandbuch des Grundbesitzes im Deutschen Reiche. I Das Koenigreich Preussen. VII Band: Provinz Posen, opr.zb. Berlin 1905,s,134-135; E.Seyfert, Güter-Adressbuch für die Provinz Posen: Verzeichnis sämtlicher Rittergüter, Güter und grßeren Bauernhöfe der Provinz mit Angabe der Guts-Eigenschaft [...], Angabe der Besitzer, Pächter und Verwalter [...], einem alphabetischen Orts- und Personenregister, dem Handbuch der Königlichen Behörden, Lipsk 1913, s.102-103.
W okresie międzywojennym w roku 1926 w wykazie gospodarstw rolnych A. Ostrowskiego jako właściciel widnieje Władysław TaczanowskiPrawdopodobnie chodzi o Władysława Taczanowskiego (1889-1961), syna Józefa, ożenionego w Poznaniu w 1915 r. z Izabelą Piottuch-Kublicką. Jest on również wymieniony w księgach adresowych z roku 1928 i 1930 jako największy (ale nie jedyny) właściciel ziemski i posiadacz 175 hektarów ziemiKsięga adresowa Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa; Annuaire de la Pologne (y Compris la V. L. de Dantzig), Warszawa 1928, s.1458; Księga Adresowa Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa; Annuaire da la Pologne (y Compris la V.L. de Dantzig), Warszawa 1930, s.1431.
Przed wybuchem II wojny światowej jako ostatni zarządza Stęszewkiem (do 1947) Metody DezorMetody Dezor (1880- 1960 Puszczykowo). Ożeniony ok. 1910 z Bronisławą Grabską, z którą miał córkę Annę., którego córka Maria w roku 1939 poślubiła Macieja Jackowskiego, zamieszkującego pałac w Bednarach, wnuka sławnego działacza Maksymiliana Jackowskiego.