Wzór Manninga (formuła Manninga) – wzór określający prędkość średnią cieczy płynącej w przekroju koryta zwartego, otwartego, w którym ruch cieczy jest jednostajny. Żeby zastosować wzór koryto musi spełniać następujące warunki: pryzmatyczność (stały przekrój poprzeczny na długości); stałość spadku podłużnego; zwierciadło wody równoległe do dna kanału i linii energii; stałość współczynnika szorstkości na długości.
,
gdzie: – promień hydrauliczny – pole wypełnionej wodą części koryta – spadek hydrauliczny – współczynnik szorstkości przekroju .
Współczynnik szorstkości Stanowi informację o wpływie koryta na opory ruchu. Zmienia się wraz z głębokością. Zależy od kształtu i materiału z jakiego zbudowane jest koryto. W przypadku zmienności współczynnika na obwodzie można obliczyć go jako średnią ważoną, gdzie wagi poszczególnych odcinków to ich długości. Przybliżone wartości współczynnika pobiera się z tablic. Wartości średnie wahają się od 0,01 dla wyjątkowo gładkich powierzchni takich jak szkło lub emalia do 0,1 dla odcinków kanałów naturalnie zarośniętych, zaniedbanych, z dużą ilością traw i krzaków.
Promień hydrauliczny Stosunek pola powierzchni przekroju strumienia cieczy do długości obwodu przekroju, na którym ciecz styka się ze ścianką przewodu. Wzór ogólny ma postać: .
Przekrój prostokątny:
gdzie: – szerokość koryta – poziom wody w korycie
Przekrój trapezowy:
Nachylenie skarp wynosi 1:m1 i 1:m2.
gdzie: – szerokość zwierciadła wody – nachylenie skarp – poziom wody w korycie .
Przekrój trójkątny:
Nachylenie obu skarp wynosi 1:m.
gdzie: – poziom wody w korycie – nachylenie skarp .
Przypisy
Kategoria:Hydraulika