Boris Adamowicz Bułat (ros. Борис Адамович Булат, ur. w Tule, zm. 27 marca 1984 w Mińsku) – radziecki wojskowy, dowódca partyzancki, Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys Po ukończeniu 8 klas pracował jako monter telegrafista, od 1933 w Armii Czerwonej, 1936 ukończył szkołę wojskową im. Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego, a 1940 Wojskową Akademię im. Frunzego w Moskwie. Służył w okupowanym przez Armię Czerwoną Białymstoku, gdzie zastał go atak Niemiec na ZSRR. Ranny i wzięty do niewoli, zbiegł z obozu jenieckiego, przez pewien czas ukrywał się u chłopa, po czym podjął działalność partyzancką, wraz z kilkoma innymi zbiegłymi jeńcami wykolejając niemieckie pociągi, później także atakując niemieckie samochody i mniejsze oddziały. Wiosną 1942 został wybrany dowódcą nowo powstałego oddziału partyzanckiego w Puszczy Lipiczańskiej, który 20 maja 1942 rozbił garnizon w miasteczku Hołynka, w czerwcu 1942 zdemontował szyny na odcinku kolejowym Słonim-Zelwa-Białystok, a 18 lipca 1942 zetknął się z sowieckimi zrzutkami spadochronowymi wysłanymi w celu wywołania wojny partyzanckiej. Wspólnie z tym oddziałem rozbił wzmocniony garnizon w Dereczynie, gdzie znajdował się sztab rejonowej żandarmerii, 25 października 1942 zaatakował wieś Ruda Jaworska, gdzie stoczył walkę z niemiecką ekspedycją karną, w końcu listopada 1942 w tym samym miejscu zaatakowali niemiecki konwój. Od wiosny 1943 zgodnie z instrukcjami podziemnego Komitetu Obwodowego Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi w Baranowiczach, partyzanci Bułata prowadzili „wojnę kolejową”, niszcząc tory i wykolejając pociągi, m.in. 26 września 1943 na dużym odcinku kolejowym Baranowicze-Lida. W grudniu 1943 został dowódcą Brygady Partyzanckiej „Wpieriod”; oddziały z tej brygady wykonywały akcje antyniemieckie, jednak toczyły również walki z oddziałami AK działającymi na tamtym terenie. Uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR „za wzorowe wykonywanie zadań dowodząc na froncie walki przeciw niemiecko-faszystowskim najeźdźcom na tyłach przeciwnika i przejawianie przy tym odwagi i bohaterstwa” otrzymał tytuł Bohatera ZSRR. Od 1944 w rezerwie w stopniu majora, 1944−1946 zastępca przewodniczącego Rady Miejskiej Mińska, od 1947 zastępca dyrektora fabryki, a 1951-1973 dyrektor fabryki cukierniczej „Kommunarka” w Mińsku. 1956 ukończył Wyższą Szkołę Przemysłu Spożywczego. Pochowany na Cmentarzu Wschodnim w Mińsku.
Jego imieniem nazwano ulice w Lidzie i Zdzięciole.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (15 sierpnia 1944) Order Lenina (15 sierpnia 1944) Order Czerwonej Gwiazdy Medal Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej I klasy I medale.
Bibliografia Zygmunt Boradyn, Niemen rzeka niezgody. Polsko-sowiecka wojna partyzancka na Nowogródczyźnie 1943–1944, Warszawa 1999. http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=3392 (ros.) https://archive.ph/20150201171958/http://www.belta.by/ru/all_news/partizanskie/Boris-Bulat_i_674337.html (ros.) http://www.dyatlovo.info/content/ulitsa-bulata (ros.)
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Medalem „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Radzieccy partyzanci Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Ludzie urodzeni w Tule Kategoria:Zmarli w 1984