Urszula Janicka-Krzywda (ur. 22 maja 1949 w Zawoi, zm. 25 stycznia 2015 w Krakowie) – polska etnografka, folklorystka i dziennikarka, znawczyni kultury ludowej Karpat.
Życiorys Była córką ppłk. WOP Zbigniewa Janickiego i Zofii z d. Jäntschke. Od 1963 do 1967 uczęszczała do liceum w Suchej Beskidzkiej. W 1972 ukończyła studia etnograficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim jako magistrantka prof. Mieczysława Gładysza. W następnym roku zatrudniła się w Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka w Wieliczce, pracując tam do 1982. Od 1982 do emerytury w 2005 była kierowniczką archiwum naukowego w Muzeum Etnograficznym im. Seweryna Udzieli w Krakowie. Jednocześnie w latach 1989–1992 pracowała jako etnografka w Spółdzielni Rękodzieła Ludowego i Artystycznego Makowianka w Makowie Podhalańskim, gdzie sprawowała kierownictwo artystyczne zespołu „Polana Makowska”(mb): Dla kultury ludowej, w: "Tatry" nr 4 (46), jesień 2013, s. 10. Później związana była z Zespołem Regionalnym Juzyna w Zawoi. W 1997 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego u prof. Jacka Kolbuszewskiego. W okresie 2008–2010 wykładała euroregionalistykę oraz filologię polską w Państwowej Podhalańskiej Wyższej Szkole Zawodowej w Nowym Targu.
W 2001 otrzymała tytuł kustosza dyplomowanego. W latach 1994–2005 redaktorka naczelna „Rocznika Muzeum Etnograficznego w Krakowie”.
Była członkinią Krajowej Komisji Artystycznej i Etnograficznej Cepelia, od 1983 Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, ponadto Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, w 1981 uzyskała uprawnienia przewodnika beskidzkiego.
Organizatorka Międzynarodowych Festiwali Folkloru Ziem Górskich w Zakopanem i wielokrotna członkini, a następnie przewodnicząca jego jury. Wielokrotny członek jury Karpackiego Festiwalu Dziecięcych Zespołów Regionalnych w Rabce-ZdrojuKronika zmarłych: Urszula Janicka-Krzywda, w: „Wierchy” R. 81 (2015), wyd. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK, Kraków 2017, ISSN 0137-6829, s. 335-336 ;. W latach 1991−1996 publikowała w miesięczniku „Hale i Dziedziny”, a w latach 1994-2015 w „Gościu Niedzielnym”. Przez szereg lat współpracowała również z Centralnym Ośrodkiem Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie i wydawaną tam „Gazetą Górską”Nekrolog w: „Gazeta Górska” R. XXIII, nr 1 (89), zima 2015. Wyd. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie, s. 49. oraz z kwartalnikiem Tatrzańskiego Parku Narodowego pt. "Tatry"(mb): Zasłużona dla regionalizmu, w: "Tatry" nr 2 (48), wiosna 2014, s. 13.
Opublikowała około 1000 artykułów i kilkanaście książek. Podejmowała tematy kultury ludowej, obrzędów, magii, wierzeń, folkloru słownego, zbójnictwa karpackiego, tradycji pasterskich i przejawów religijności ludowej w tradycyjnej kulturze ludowej Górali Babiogórskich, Orawskich, Spiskich, Zagórzańskich i Pienińskich.
Została pochowana na cmentarzu parafialnym w Zawoi.
Nagrody i wyróżnienia Zasłużony Działacz Kultury (1995) Złoty Krzyż Zasługi (2001) Laur Babiogórski (2000 i 2002) Nagroda im. Oskara Kolberga (2013) Nagroda Województwa Małopolskiego im. Romana Reinfussa (2013) honorowe obywatelstwo Zawoi
Publikacje (wybrane) Atrybut–patron-symbol – Kraków 1982 Madonny z Podkarpacia – Kraków 1983 Niespokojne Karpaty, czyli rzecz o zbójnictwie – Warszawa 1986 Kapliczki i krzyże przydrożne Polskiego Podkarpacia – Warszawa 1991 Patron–atrybut-symbol – Poznań 1993 Chrześcijańskie tradycje Podkarpacia – Pruszków 1993 Szlakami św. Jana z Dukli – Kraków 1997 Podtatrzańskie legendy – Kraków 1997 Legendy Pienin – Kraków 1997 Opowieści halnego wiatru, Legendy spod Tatr i Beskidów – Kraków 2005 Kultura ludowa Górali Babiogórskich – Kraków 2016
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Zawoją Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Polscy etnografowie Kategoria:Polscy folkloryści
Kategoria:Przewodnicy turystyczni
Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Laureaci Nagrody Kolberga